mércores, 28 de setembro de 2022

Torre de Marboré (Norte): S.I.D.A. Vertical + Ravier-Dufourrmantelle

O circo de Gavarnie é un dos lugares de montaña máis bonitos e salvaxes que coñezo, escalar neste contorno tanto en inverno coma en verán é un privilexio único. Nunca trepara na norte da Torre de Marboré, a súa situación fai que sintas o precipicio enorme que se abre baixo ti, eses 1000 mts que forman os tres muros do circo, coa gran fervenza surtindo a sobredose de natureza pura. As cores e a beleza que te rodea achegánseche coma un mumurio nunha selva de caliza onde o vento fala de pireneismo en estado puro e as nubes, amigas inseparables, contan contos de xestas alpinas, de grandes escaladadores que navegaron estes mares e descubriron os seus camiños de dimensións descoñecidas e aventuras aladas.

Duas vías imprescindibles e cada unha co seu soffware, dúas belezas pero que hai que acariñar con diferentes tratamentos, finura e sutileza nunha e carácter e oficio na outra. A S.I.D.A. Vertical é a finura, a beleza, unha placa perfecta, practicamente equipada mais con marxes impropios da deportiva pura e dura, porén obriga o xusto para pasar sobre 6b. Friends ata o Nº2 por iso de que o L1 coincide coa Ravier e por meter algún micro entre chapas; bo bosquexo de Albert Salvadó aínda que agora mudou algo o final, os dous ultimos longos fanse nun só e hai reunión ao pé da liña vertical para rematar a vía, vese perfectamente, só hai que seguir as chapas.

A Ravier-Dufourmantelle é outra marabilla, que neste caso hai que tratar con oficio e certo caracter. Se a outra é a bela esta é a besta. Unha clásica aberta en 1956, brutal... Jean Ravier e Claude Dufourmantelle, historia pireneista que te deixa coa boa aberta, hai que escalar moito para saber canta sabiduria, paixon e mentalidade indestructible lle hai que botar para subir por aí a primeira vez. Sen resultar dificil cómpre negociar con rocha menos boa, material emprazado que hai que avaliar e coa obrigatoriedade de 6b/6b+ se facedes en libre o L5. Bosquexo impresionante do Luichy, e déixovos outro do libro de topos do refuxio ao final.

L3 da SIDA, 6c finooooo. Este e o seguinte son os máis difícilies.

Manu continúa apretando no L4, un 6c+ coa saída da reunión ben apretada.

Miguel comezando o L5, 6b, co terceiro muro de Gavarnie por baixo.

No L9, outra beleza, 6c.

Último longo, tamén ben bonito, algo de auga e rocha discreta que hai qeu avaliar

No refu, moi bo rollo, e atopámonos con Maria e uns colegas franceses que ia arranxar L´Enfer des Mickeys

Xogamos na Ravier-Dufourrmantelle, este é o L3 (para nós L2), 6a+

Na R3, visto desde a R4, que é común coa SIDA

Miguel comezando o L4, unha trave de rocha discreta ben chula, V+.

Miguel de novo, agora na bavaresa do L5, 6b+ bastante obrigado.

Foto nese longo que nos fan os colegas, he he

No L6, que había que negociar por esa cheminea, 6a.

Os nosos colegas franceses traballando na L´Enfer des Mickeys

O L7 vai a 60 mts en trave con rocha mediocre, V/V+

Saindo da cheminea interior, curioso longo de espeleo, he he, IV+.

Miguel comezando o diedro do L9, Vº. Ao final hai unha repisa enorme onde atopamos 2 chapas de reunión.

Manu colle a corda para sacarnos do muro, L10 e último por que logo sairíamos pola esquerda (hai un corto muriño do V+ pero estaba moi mollado e era escaqueable, he he.

Regresando ao refu polo paso dos Sarrios, ao fondo a brecha de Roland


O bosquexo que había no libro do refuxio

Uns días fantásticos, un pracer amigos!!


 

martes, 20 de setembro de 2022

Graofilia: matemáticas puras para definir a metafísica

Voume meter na lama. Falar de grao hoxe en día é algo delicado, non sei cómo vou saír desta sen levar unhas calucadas, seguro que merecidas, mais... como este é o Recuncho de Pensar, imos ver como andamos o colectivo "escalador" e o colectivo "muros que se escalan" na nosa relación, no coñecemento mutuo e nas -filias (simpatías) ou -fobias (temores) que se establecen entre nós. Finalmente temos que entender que o grao non é máis ca lectura dun esforzo e dunha habilidade, codificada nunha linguaxe que todos poidamos entender, non é máis... nin menos!!

Para un escalador/a as vías teñen alma na sua beleza intrinseca mais ,principalmente, a singularidade reside no tipo de movementos que nos obrigan a facer, ou na forma de protexernos (principalmente nas vías de aventura)... porén o produto final chamado VÍA ten un proceso complexo, como se fose viño, hai que plantar a cepa, sempre segundo o tipo de chan e a varieade máis adecuada, decidir o momento da vendima e darlle os cariños propios de fermentado, trasego e embotellado de cada quen... iso sen esquecer que nas empresas vinícolas o "químico" é un dos traballadores máis importantes. Aínda que non deberá ser así, a realidade é que, alén do muro onde se atope unha vía, o resultado final depende do terreo, e debería respectar a cultura propia de cada zona, pero tamén pode estar afectado polo equipador/a e a súa visión de como resolver a seguridade e as secuencias que a súa imaxinación e o seu coñecemento lle permitiron ver. Como co viño, o "sabor" depende de moitos factores!

A que sabe unha escalada? pois a nada! Pero percibimos detalles que nos chegan a través do sentidos, o tipo de agarres, a súa disposición e os movementos que executamos, o esforzo físico, a pericidade na economía dese esforzo e na destreza de cada un/unha, o que chamaremos intelixencia técnica e/ou experiencia, e outro tipo de factores como o escenario e a seguridade percibida, estes últimos afectan a un condicionante que ás veces se esquece en escalada: o factor mental. Sabemos que é outro aspecto fundamental e, pórén, obviamolo en moitas ocasións, talvez pola simple razón de que é moi dificil aceptar compartir o medo; baixámonos dunha vía porque non estamos preparados mentalmente para realizala, pero compartir ese tempo íntimo de debilidade co compañeiro/a de cordada é un exercicio de humildade para o que esta sociedade non está, en xeral, preparada. Só a experiencia nos permite tomar estas decisións en equipo, coa seguridade de coñecer múltiples terreos e de ter múltiples experiencias próximas ou similares.

E por qué solto todo este rollo? para que sexamos conscientes de que unha VÍA é un produto que ten unha feitura (a súa beldade ou "sabor") que depende de multiples factores, algúns intrinsecos e outros construídos pola man do/a aperturista ou equipador/a. O grao é unha destas creacións, talvez a que ten os cimentos máis febles, e porén é a que consideramos máis importante. Sabemos que o grao dunha vía é unha percepción subxectiva, relaciónase co esforzo físico e co tipo de movementos ou cantos, pero traduce iso todo a un número que está valorando un momento e un estado fisico e mental, está pois no ámbito da especulación do escalador, como se nos poidese dar todo o coñecemento da vía, iso en filosofía chámase metafísica. 

O grao é importante para coñecer os nosos límites, motivarnos e, principalmente, para ter unha referencia de onde imos meternos, pero é enormemente subsectivo. Escalamos en placa, desplome, fenda, en granito ou caliza, os seguros están lonxe ou cerca, eres alto para chegar a un canto ou non sabes onde meter as pernas longas nun paso concentrado... as variables son tan grandes para abranguelas coa simpleza das matematicas que resulta imposible separar o grao do ámbito da especulación, aínda habendo consenso sobre a proposta de grao sempre estaremos no círculo que sobrepasa os límites do obxectivo. A realidade é que escalar é un deporte, un xogo valorado na destreza fisica e técnica, é imposible darlle valor real ao terreo onde xogamos cunha simplificación coma o grao. Pero esa parte insondable do noso deporte é unha caracteristica propia, necesaria para salientar a beleza da aventura que supón cada via e cada sección de movementos.

Necesitamos codificar e simplificar nun número, mais temos que saber que só é a nosa experiencia misturada coa nosa creatividade a que define o grao, movidos polo exceso ou defecto da nosa vanidade, ou por outros condicionantes menos confesables aínda. Gocemos das VÍAS e da súa beldade, e vaiamos a modo, gañemos a experiencia para escalar en todos os medios, crezamos en destreza mental e tomemos os números como unha referencia, así atinxiremos maior realidade nas referencias de grao, e salvémolo de egos porque nalgúns casos nos pode levar a confusións indesexables e perigosas. A honestidade é o mellor coñecemento, o grao é un elemento imprescindible que usado adecuadamente nos pode salvar dos perigos, porén se só o vemos como un número (ou sexa, un valor estable) o risco está garantido e, infelizmente, parece o camiño que nos están sinalando.
 
Non intentemos pórlle un grao á beleza nin ao "salvaxe" porque, por moito que atinemos, unicamente poderemos facer unha referencia aproximada. Só gañar experiencia e educar a mente achegaranos  á realidade, aínda que sexa de forma expeculativa. O demais són matematicas puras para definir a metafísica!!






mércores, 14 de setembro de 2022

Agullas de Chamonix: Pilar Cordier + crista Charmoz-Crépon

Retomando cousas... e facendo exercicio de lembranza, para continuar con este pequeno arquivo da memoria. Era o verán do 2021, hai xa un ano, e xuntámonos un pequeno grupo de colegas, cadaquén do seu canto, cadaquén coa súa arte e beleza, cadaquén co seu amor... concordamos ao pé das Agullas de Chamonix e, despois de rexeitar outras escaladas por dúbidas das condicións, nun mes de xullo de boas nevadas, decidimos que esta era a nosa vía. Aló íamos un grupiño de pasalo ben e botar unhas risas: por un lado Marco, Alberto e Miguel, por outro Pablo, P. Herraez e eu, non se podia ir mellor acompañado, un luxo!!

A primeira parte da ruta é o Pilar Cordier: 700 mts de granito, a gran clásica do lugar, cun grao máximo de 6b (obrigado 6a/6a+), onde hai que escalar en terreo de montaña típico e mola levar un bosquexo adecuado. Nós entramos pola rota orixinal, hai unha variante á dereita, talvez máis adecuada porque a orixinal pareceume rota e delicada. A ruta pode rapelarse desde a cima da Grands Charmoz. Escalada imprescincible!! A travesía Charmoz-Crépon unida á anterior precisa dun vivac (se eres humano) e sorprendeume a súa dificultade técnica, paréceme unha aresta de escalar con delicadeza e maniobrar coas cordas, con continuos pequenos longos e pequenos rápeles que nunca che permiten moita comodidade e cos que percibes que estás metido de cheo en terreo de aventura. En total unha actividade excelente. Déixovos uns bosquexos ao final tirados do libro de Damilano e colegas, facédelle caso, principalmete ao material que propoñen. Para nós foron como 2h a pé de vía, 9h de Pilar, 2´5/3h ata o vivac, e como 5/6h de aresta para regresar ao glaciar de Nantillóns, alén doutras 2/2´5h para descender o glaciar (rápel polo Rognon des Nantillons, pola esquerda salvamos as gretas en dous rapeles, senón son 5 ou 6)  Vexamos unhas fotos:

No Glacier des Nantillóns, ao pé do Pilier Cordier

No L1 da rota orixinal, saíndo da rimaia, como vedes estes dous primerios longos son malos e rotos

Máis enriba comeza o festival de granito brutal, debe ser o L5 o que esta facendo Alberto, nós estamos por riba, imos comezar o L6.

Pablo escalando algún deses longos

E o outro Pablo que segue tirando para arriba por esa sección de fendas e granito perfecto. vou excelentemente rodeado! he he!!

Os Pablo´s de novo, isto debe ser o Râteau de Chèvre. Dous "guides" coidándome e eu gozando!! he he

Pablete colle a corda e tira millas na sección intermedia da ruta.

E o outro pablo tamén gozando, he he,

Continuamos polos longos do escudo superior. Alberto, Marco e Miguel sempre perseguíndonos

Aí os temos... sempre por debaixo nosa.

Esta fenda ancha é o longo chave, levade o friend nº4 e o nº3 a man, e se levades dous de cada seguro que os usades!! he he.

Pablo nos últimos longos da ruta antes da cima da Grands Charmoz

Comezando a crista da Charmoz, Herraez sobe ata un spit pero finalmente parece que hai que baixar e ir á dereita porque por arriba vese moi cabrón. Ao baixar atopamos unha fenda que nos da acceso para continuar a crista.

Facendo o indio pola aresta á procura da brecha Charmoz-Crépon.

Á esquerda da brecha , do lado este atoparemos o vivac

Antes de descender vemos a aresta do Crepón, pola que andaríamos ao día segunte.

Descendendo á brecha, desde a brecha andando un pouco á esquerda (Este) antes da fenda Mummery, atoparíamos unha boa repisa para vivaquear.

No vivac, preciosas vistas pero pouca repisa para 6 persoas, algún tivo que durmir sentado... sempre gozando, he he. O mellor é que a primeira hora o sol acaríciate para que acordes con amor!!

Herraez comeza coa fenda Mummery, ia subindo e botando eloxios (e pestes) para Albert Mummery... vaia titanes que eran os avós.... asinando naqueles anos primeiras asombrosas como as do Dru, Brenva ou a Travesia do Crépon.

Pablo segue tirando de nós, imos facendo pequenas tiradas e rápeles, nada mellor que te xestione esta aventura un maquinón con miles de horas neste terreo. he he

Por aí andamos, xa nin sei onde.

Os rapeles sempre dirixidos ou con trepadas enlazadas, todo vantaxes!!

Alberto na cima do Crépon... preciosas vistas de toda a aresta que sae do Glacier des Nantillóns e te leva ata a Aiguille du Plan e finalmente á Aiguille du Midi... vaia course impresionante!!!!

Descendendo ao glaciar

Algúns rápeles e algo de destrepe te levan á parte alta do glaciar

Bosquexo do Pilar Cordier fusilado do libro de Damilano/Désécures/Laurent. Espero que non lles pareza inadecuado!!

Bosquexo da travesía Charmoz-Crepón tirado do libro de Damilano/Désécures/Laurent