domingo, 21 de novembro de 2021

Galayos. Torre Rosblanc: Convinación Murma + Y las lentejas si te dejan

De vez en cando retomando actividade para este arquivo que, máis ca de difusión para a colectividade, sérveme de lembranza persoal, e que vou actualizando aos poucos cando creo que hai algo interesante, cada vez co tempo máis limitado. Se alén diso alguén lle pode tirar proveito ou precisa algunha información xa sabedes que somos poucos e compartimos experiencias... e máis en lingua vernácula, he he.

Cando miramos para o Torreón desde o refuxio advertimos dous sistemas de fendas que nos levan ata a súa base, á dereita a Underground e á esquerda a Murma, as dúas son clásicas que nos levan á PLATAFORMA DE LAS FLORES, e convinan con calquera vía que nos leva a ta a cima do Torreon. Cun rapel cara a CANAL DE LA AGUJA NEGRA a tope de corda, e un pequeno destrepe, pómonos embaixo do diedro evidente onde comeza vía. Boa vía, cómoda e rápida, co grao amable para o que soe haber polo lugar. Bo bosquexo en elcampocuatro, pero podedes levar un nº5 para o último longo. Relato máis currado no blog de Pablo
Con Ana entrando na Murma

L2 da Murma, moi bo e coido que máis fácil ca Underground

A Torre Rosblanc, co diedro evidente no centro.

Pablo en acción. Precioso.

Iniciando o último longo

Deixade os cacharros grandes para o final.


 



mércores, 29 de setembro de 2021

La Pedriza: Oeste del Pajaro

 A Oeste clásica ou Peñalara... unha vía que hai que repetir de cando en vez. Con Victor pola Pedri, eu con gaña de volver ao Pajaro, e el que non a fixera, así que non houbo dubída... a última vez que me arrastrara polo off-width fora con Caro e Alberto, coido que no 2005. Increible apertura en 1965, non me imaxino nin como fixeron para chegar á trave e o canalizo gordo que te leva ata a cheminea off-width... O Pajaro é un dos riscos que engancha, con vías para descubrir historía e tamén para apretar todo o que queiramos,

A Oeste ou Peñelara fai como dous longos de travesía para meterse na preciosa fenda que nos leva ata a cheminea, que tamén ten algo de trave, estes longos están bastante equipados aínda que pode que sexa pertinente meter algunha cousa, talvez o camalot do 4 nos vaia ben para o canalizo gordo que está ao final da trave do L3. O seguinte é un off-width longuísimo que comeza máis técnico e remata máis humano, no que tm nos virán ben os friends do 3 e 4, e que te obriga a pasar polo "ollo de boi", desde aquí ao cumio un par de placas que se fan bastante ben. Bosquexo en Via clásica
O meu compi comezando a trave para buscar o inicio da vía. Tamén se pode entrar por un longo de placa directo de 6a.

Victor no L2... hai que procurar o sitio correcto, Vº.

Saíndo da fenda de 6c, L3.

Agora comezando o off-width

E facendo o indio cando o empotre se pon máis amable... se non fose coa corda por riba non faría de spiderman, he he.

Hai que pasar... polo útero materno...

As placas que te levan ata o cúmio

Un pracer... sempre mola compartir cumio no Pajaro.


martes, 14 de setembro de 2021

Teruel existe. Órgano de Montoro e outras andanzas: Abraxas

Hai tempo que non traballo este espazo, probablemente por falta de tempo e talvez porque cada día o considero máis o meu arquivo persoal, sen aspiración de aportar nada novo pero mantendo o facho de estar no monte aínda que sexa coa imaxinación. Coñecer algunhas zonas de Teruel levounos á excepcional escola de Olba e á paixase única do Organo de Montoro, un lugar realmente curioso e que merece apena visitar, talvez con máis días e menos tormentas. Foron as tormentas as que nos fixeron ir fuxindo do mal tempo e rematar en Riglos, con Ana, Martin e Javi... amigos cos que frunfas vaias onde vaias.

A Abraxas é unha vía sen pretensións pero que aporta dous longos ao final que atraen pola técnica e a escalada eminentemente clásica, pero principalmente aporta polo lugar onde se encontra. Estas formacións de rocha son tan brutais e tan curiosas que merecen sen escaladas. Unha pequeniña aventura na que hai que buscar a baixada e deixarse levar polo sabor desta particular caliza. Tedes moita info e bosquexos por internet, imos ver unhas fotos...
Os meus compis gozando dun descanso en Olba. Escola brutal, 500 vias todas para nós, he he!!
Ana e Javi probando algunhas xoias de Olva, todo a vista entre o 6c e o 7b...
Ana probando un 7a+ brutal de case 40 mts que había nun dos mellores sectores de Olva. Vaia titana!!
No último longo da Abraxas, Martin saíndo do diedro bonito
Buscando a baixada, e que ben o pasamos!!
Xogamos en Riglos, Ana dándolle á Superchoper. A súa segunda vía de longos, primeira en Riglos, e dándolle de primeira... outro nivel, he he
E agora en La fiesta de los biceps... incansable esta moza, he he.
Determinación absoluta!!
O casco moléstalle pero carga coa mochila que sexa e máis, he he... Ana saíndo do desplome final da Fiesta.

martes, 2 de marzo de 2021

Pena Trevinca. La Baña (Val das Fervenzas): Llongueradas

Algunhas alegrías deste ano particular, por chamarlle dalgún xeito, foi a onda de frío intenso que percorreu a península conxelándoo todo e deixando unha neve excepcional para o esquí. Non durou moito pero durante un tempo as fervenzas de La Baña, as de sempre, estiveron ben visitadas, moita xente coñeceu por primeira vez unhas fervenzas excepcionais que hai 30 anos que se escalan. A cascada da que falamos aquí sitúase no val da esquerda, no sentido da marcha, chámanlle "Val das Fervenzas", e ao fondo do val uns carteis sinalan "Circo Glaciar das Fervenzas". Por unha casualidade do destino Alfonso e uns amigos perdéronse por este val, no seu periplo para atopar as fervenzas do Lagunallo (as de sempre) fixéronlle unha foto a esta xoia... uns días despois Alfonso sacoume de paseo e fomos ver se estaba para trepar.

Llongueradas é unha expresión que xa leva tempo sendo unha icona, e máis na Coruña, e non vou ser eu quen o conte aquí, he he. A via é brutal... descoñecemos se alguén a escalou antes, se así foi que nolo digan que mudamos de nome!! A columna do primeiro longo estaba case sen apoiar e salvámola pola dereita metendo un pitón e un totem, o segundo fixo o longo da columna coa corda por riba libre de parafusos, e pasando por ela para que non se enterase de que subiamos, o resto da ruta faise ben, unha liña que non ten que envexar a calquera de Bielsa ou Izas. Pasounos de todo, algo así como se nos mirase un torto... esquecimos uns piolos na casa e pensamos que xa estabamos finados, pero fomos mirar e intentar sacarlle partido ao primeiro longo polo menos, ao final despois do L1 subimos escalando como puidemos, o primeiro con piolos e o segundo remontando a corda, fortuna total pero non quedaba outra... unha Llonguerada, he he!!

Nesta foto podemos ver onde se sitúan os dous vales. No LAGUNALLO, que é o nome que sempre lle deron as xentes de La Baña (de feito a lagoa glaciar que se atopa ao pé das fervenzas chámase Laguna del Lagunallo), esta o circo onde se atopan a Xelo´s Fiestra, Fervenza Free, etc... situado entre o Picón e o Camello (Acillino nos mapas). A súa esquerda está o VAL DAS FERVENZAS, e nun contraforte norte, baixo a "Loma del Verdugueo", atopamos Llongueradas, ben visible desde o camiño. Está ben sinalado na foto superior, mesmo marquei en vermello o atallo habitual para ir ao Lagunallo. 

Este ano, ao fondo do val das Fervenzas, á dereita, no chamado Circo Glaciar das Fervenzas, formáronse unhas cortinas de xeo na parte sur, estaban ao sol pero iso non intimidou a Adrian Álvarez, Adrian Copa e Jorge Smith para que as fosen escalar, seguro que ninguén subira por alí nunca, a liña que abriron xa nola contarán... aínda que Adri regaloume algunha foto que vos deixo ao final desta entrada, onde podedes ver a situación da cascada. Espero que a info vos sitúe mellor nesta zona e que veña frío para saír da neveira na que nos ten metidos o COVID este.

Aproximación a Llongueradas, ben visible desde o camiño

Alfonso saíndo da columna do L1 (5 X), eu saín á súa esquerda (na foto) pola herba (4+ R)

De novo o meu compi comezando o L2 (4)

O inicio do L3 (4), estaba fino para protexer pero había algunhas zonas onde se podia meter algún parafuso.

Alfonso no L4 (3), despois desta zona saes a unha campa de neve que te leva ao pé da columna do último longo

A pequena columna do L5 (4). A última reu faise á esquerda, nunha ponte de rocha que hai que montar

Asi a fixemos nós... O bosquexo, con toda a info necesaria.

O descenso. Hai que pasar a media ladeira unha barranca e baixar pola seguinte loma

Unha llonguerada!! he he, e un verdadeiro pracer!!

Aqui vedes as cortinas de xeo que estiveron escalando ao sol Adrian e os seus colegas, están ao final do val á dereita, no Circo Glaciar das Fervenzas.

Esta é a fevenza que fixeron

Aquí podemos ver a situación da súa fervenza no val



 

luns, 14 de decembro de 2020

Gavarnie. Oeste do Taillón: Corredor central

Foi algún día de novembro, antes destas nevadas, coincidimos por acaso Pablo e máis eu nun tempo no que ningén apostaría por poder escalar, indecisa e aleatoria climatoloxía nun momento de realidade absoluta, no que agora claramente é pretérito, pero tamén foi comtemporáneo e dalgún xeito podería ter sido postmoderno. As consecuencias perduran simplemente porque ás veces o que che parece firme non o é tanto, hai que adaptarse á montaña, como na vída a aventura está aí ao lado e todo pode cambiar en segundos, hai que adaptarse e ver a luz e a escuridade como dúas caras similares, unha trae a beleza e outra o crecemento e o cambio, esa é a liberdade e grandeza das montañas.

Teño escalado varías vías no Taillón pero, por diferentes causas, nunca fora ao Corredor Central, e sempre me chamara pola foto da contraportada da guía de Francis Mousel: Pirineos: ascensiones en mixto, niene y hielo, preciosa e motivante, que invita a escalar esta vía. Subimos e zapatillas case ata o Porto de Bujaruelo, moi pouca neve en case todo o percorrido, o xeo bastante bo no corredor e só na baixada atopamos acumulación na víra que descende desde a forcada dos Gabiétous, o vento facendo das súas... a falta de neve levounos a facer un rápel polo corredorciño final que accede ao plató superior do glaciar dos Gabiétous, e outro máis desde o final deste plató (deixamos un pitón) para baixar ás rampas que te levan ao camiño do Porto de Bujaruelo, ao que chegamos xa de noite. Dous días despois na víra onde había acumulación desencadenouse a traxedía, unha magoa que finalmente aínda deberíamos agradecer por non ter sído máis grave. A montaña lembranos que somos varas moi flebles e que sempre podemos romper dalgún xeito!!! Finalmente coido que foron 12h, 18 km e 1800 mts de desnivel, boa rosca para comezar a tempada.
Aproximación coas botas ás costas... e atendendo ás nubes por se acaso chovía.

A Norte do Taillón, e a Oeste, terreo de xogo brutal para comezar a tempada.

Aproximación á base do Corredor Central. Marquei a zona onde se forman as placas, lugar delicado.

Iniciando o noso segundo longo, que marabilla poder escalar ese xeo magnífico. Está é a réplica da foto da contraportada do libro de Francis Mousel

Precioso L2.

Pablo saíndo desa primeira fervenza

Aproximándonos polo corredor, desbrozando neve, á segunda fervenza.

O inicio desa cascada, como me gusta escalar en xeo!!!!

Por enriba puxose a nevar e pechou o día, continuamos en ensamble ata o cumio.

Pablo saíndo perto da arista somital.

Costounos atopar o collado dos Gabiétous porque non se via nada e ía xistra, a neve seguía acumulando na mesma zona, eso todo que vemos detras de Pablo é o terreo perigoso.

Montando o noso primeiro rápen para acceder ao plato superior do glaciar dos Gabiétous, normalmente báixase sen problemas con máis neve.

O segundo rápel, na zona baixa dese plató, deixamos un pitón para baixar ese corredorciño e acceder ás palas que nos levan ao puerto de Bujaruelo

Ao final o día púxose rebelde pero pasámolo xenial, un pracer sempre amigo!!

 

 

Pequeno bosquexo que coido que ten cousas interesantes.