domingo, 8 de maio de 2022

Peñas de prao: Almuzara

Seguimos descubrindo aventuras por Penas de Prao. Despois de moitos anos segue encantándome este lugar, con vías para todos os gustos e de todas as dificultades, onde a beleza está garantida e o pracer pode ser unha escalada cómoda, ou esgrevía, de corte clásico, ou moderno, de fendas, ou de placas de levitar... Escolle a tua aventura porque o escenario é un marco incomparable.

Neste caso acertamos coa beleza clásica de Almuzara, vía de fendas por excelencia con pasos en placa e de fácil percorrido. Aberta en 1999 con estilo e, sen obrigar demasiado, que non hai que menosprezar. Faise toda en libre perfectamente sen que pase de 7a (un paso) e, aínda que as fendas teñan algo de herba, escálase e protéxese bastante ben, porén, teremos que facer bo uso de friends e entaladores durante todo o percorrido, excepto nas placas máis difíciles nas que atoparemos seguros emprazados. Fixen un bosquexo porque só coñeciamos o de Adrados e está lixeiramente equivocado no percorrido e nos graos, espero que este aporte algo. Moi recomendable.

Miguel no L1 de Almuzara, precioso V+ de fendas

Agora no L2, sobre a sección de 7a. Boísimo!!

No L3 saín por esta canle de rocha solta, e de darte un ostión, porque Adrados marca a R3 xusto nesta canle... nin se vos ocorra!!! A vía vai perfectamente polo mesmo fío do espolón, e a reu está xusto enriba.

A R3, xusto na cima do espolón

Miguel dándolle ao L4, nada do artifo que pon o bosquexo de Adrados, pódese acerar perfectamernte pero ten dúas seccións e ningunha sae máis de 6c, son pasos finos de placa e equilibrio!

Un pracer compi!!!

O bosquexo que fixen, espero que vos axude a facela e que vos divirtades!!

 

venres, 29 de abril de 2022

Penas de Prao: La Cuenta Atrás e Esmorga

Penas de Prao nunca defrauda, neste caso dúas boas vías de aventura que, sen sufrir demasiado, fante escalar, traballar a protección e sacar a intuición para seguir as vías, qué máis se pode pedir? Escalar nesta excelente caliza modelada pola auga e a neve sempre foi un pracer, se acertas con estes días de inverno nos que o sol te acariña e te enche de "vitamina"... tes o cuarteto perfecto: escalada de aventura, boa compañía, sol de inverno, e soídade absoluta.

Estas dúas vías, alén de que circulan paralelas, son de características similares. Vías de buscar en todos os sentidos, de gozar da pequeniña incertidume e algo de aventura que, en ocasións, nos regalan. La Cuenta Atrás ten estas características, cun L2 e L4 ben bonitos, o L3 algo roto e no que hai que buscar a reunión (tendemos a ir cara a dereita a por un spit nunha placa que é de Esmorta e a nosa vía realmente vai á esquerda por unha zona pouco intuitiva, ata superar un nicho sucio pola súa dereita). Esmorga é unha vía con algún longo brutal, o L3 e o L5 gustárome moito, principalmente o canalizo do L5 para o que levaremos un C4, e no L4 teremos que escalar unha placa cun spit que nos obrigará a un pequeno golpe de gas. Moi boa ruta! Bos bosquexos en la garafa
Ana comeznado La cuenta Atrás

Titanaaaaa 

O L2 vai buscando o natural atravesando unha placa ben bonita

Acabando o L4 que comeza nun diedro moi chulo

Xogamos en Esmorga. Ana na preciosa fenda do L3

Golpe de gas nos canalizos do L4

Boas reunións para montar.

Excepcional longo do canalizo enorme do L5 de Esmorga

Un pracer sempre!!!

 

luns, 28 de marzo de 2022

Penas de Prao: Hogar del viento e Venus

Volvendo a gastar pelexo por Penas de Prao despois de moitos anos. Unha marabilla de parede con vías para todos os públicos e de cómodo acceso e descenso, con deberes pendentes en algunas rutas clásicas, e tamén noutras máis modernas, e con moitas gañas de seguir descubrindo pequenas aventuras nesta preciosa parede tan próxima e que tanto ofrece, para escaladores curtidos e para iniciarse nas vías de terreo de aventura. Desta vez foron dúas rutas bonitas pero de concepción completamente diferente.

A vía Hogar del Viento é unha ruta de aventura, ben asegurada nos pasaxes claves, que hai que buscar pero sen problema cun topo adecuado, de grao máis amable do que indica no bosquexo, ao meu entender, e que ben podería ser unha ruta para iniciarse neste terreo ou para ir con algúen que queira escalar unha vía cómoda e fácil. Bo bosquexo en La Garrafa

A Venus é bastante diferente, o grao é, apatentemente, máis fácil, pero hai que botarlle máis morro na escalada e guiarse adecuadamente por placas que, ás veces, non sabes por onde atacar. Entrámoslle pola fenda de V+, porque a placa de 6b+ ten unha pinta de pista de patiñaxe perfecta para que te pille arrancando, pero é unha entrada bonita, e logo a vía vai gañando en beleza segundo te encaramas a eses muros de buracos perfectos e cos seguros mínimos, unha vía recomendable. Bo traballo cos bosquexos en La Garrafa

Miguel comezando Hogar del Viento, V+

Rematando o L2, cun 6a chapado que era moi cómodo

A vía ten un concepto de aventura, a R2 é unha ponte de rocha que hai que reforzar.

Miguel comezando o L3, un spit protexe a saída

Xogamos na Venus, esta vez acompáñame Ana, este é o L1 da fenda de entrada, V+, máis bonito do que aparenta

Ana no L2, brutal muro de buratos, incrible. V+

O L3 tamén é precioso, pero non te despistes buscando o camiño adecuado para para navegar polo muro. V+. O final é a trave comun con Noches de escuela, pero a reu é diferente.

No cumio, co val de Arbas ao fondo. Gran lugar!!!


mércores, 26 de xaneiro de 2022

CIENFUÉNS: El placer del gesto

En Belsué agóchase un monstro que virou as costas ao mundo. Aló, no seu paraíso isolado, observa aos camiñantes e as múltiples batidas de caza, observa aos/ás escalador@s esforzándose polo seu lombo pétreo, e deféndese... deféndese só, contra os intentos de mostralo ao mundo con eses magnifícos inventos expansivos dos humanos, deféndese das regulacións que non entende pero respecta, agora tan só de agosto a novembro, e ese novembro, talvez outubro, liberase observando formiguiñas no seu lombo, porque antes arde completamente, e renace ao sol do inverno cada ano. Cienfuéns é o monstro que, coma un Fenix, é un símbolo inmortal, físico e espiritual, que ten o poder do lume en verán e purifícase en inverno, abrindo cada ano as portas do templo do sol, aínda que sexa cada vez máis dificil, mais segue sendo un mostro agochado, liberado un momentiño, só para autoprotección.

El placer del gesto é das boas de Cienfuéns, á esquerda de Licantropunk, comparte o inicio con Ciudad interior durante uns 10/15 mts. Moi boa vía, da beleza de Licantropunk ou Totem va pero algo máis esixente, bonita polo acertado da trazado e polo estilo de apertura e equipamento, unha xoia brillante nun lugar de xoias, outra máis de verticalidade absoluta, merece moito a pena. Con Ronan e Javi... un pracer e un gusto escalar con tan bo rollo!! Bosquexo dos aperturistas en Elcaminodelguerrero, aínda que nós levamos o de Korkuerika e fomos moi ben, sempre me gustaron os seus bosquexos, he he.

Ronan e Javi no L1, o final é duro... 7b?

Javi saíndo do diedro do L2, un diedro máis duro do que aparenta, non sei se foi pq era o meu 5º día escalando ou o diedro cabrón, pero deixoume un brazo feito polvo. 6b+.

Ronan enchúfase este precioso L3 a vista, 7a+. Brutal Ronan!!!

No L4, un 6a+ esixente.

Preciosa foto de Javi na primeira trave, é o inicio do L5, 6a+

No L6, trave de IVº que hai que facer con coidado pola rocha delicada, e hai que ir buscándoa.

Precioso longo que se currou Ronan, é o L7 e é o que creo que lle pode dar nome a vía. Un 7a fantástico cunha sóa ponte de rocha emprazada, hai que currarse a protección pero vaise deixando e ao final vaite tostanto ata a última panza. Brutal!!

Ronan antes da ultima panza!!

Precioso!!!

Finalmente Javi sacounos do precipicio, L8 e último, 6a+.

Equipasooooooo!!!!!! con estes titáns da gusto!!!

Como ás veces costa orientarse a pé de vía, principalmente para os que se inician en Cienfuéns, fixen este bosquexo panorámico con todas as vías que coñezo ou puiden investigar... creo que non se me escapa ningunha pero.... espero que vos sirva!!!

 

luns, 3 de xaneiro de 2022

Riglos. Pisón: Espolón Picapiedres

Unha nova Via no Pisón á esquerda da Chopper. De novo Edu dando estopa e deixando liñas humanas de cando en vez para que os humildes poidamos gozalas, he he. Foron un días por Riglos onde nos atopamos unha caterva de colegas, Javi, Martin, Julian, Toño, Josete, P. Velasco, P. Santos... un conxunto de boas escaladas e birras para gozar deste paraíso que para un servidor conta como unha das mellores zonas de escalada no mundo, onde a relación entre metros de rocha e esforzo vai directamente aos popeyes, nunca hai división que reste, en Riglos sempre se suma.

O Espolón Picapiedres é outra máis, aporta ao Pisón unha continua sucesión de panzas desde o chan ata o cumio e con alguna trave co selo do aperturista. Cun grao amable, e bastante homoxéneo en xeral, que te vai salpicando veas no antebrazo ata que chegas ao cumio cunha boa ramificación das mesmas e sen que, normalmente, sobresaían demasiado unhas pazas sobre outras en dificultade. Boa vía para gozar dunha escalada tranquila e riglera cen por cen. Bosquexo so Edu ao final desta entrada.

Santos nas primeiras panzas

Sempre gozando, he he

A Pablo sobráballe roupa... viñan el e Josete por detrás.

Santos na trave do 3º/4º longo

Pablo saíndo do paso que eu creo que era o maís obrigado.

Panzas continuas ata o cumio

Pablo e Josete gozando da vía

Bosquexo do Edu... grazas por tan bo traballo!!!

 

xoves, 9 de decembro de 2021

RIGLOS. La Visera: Torrijos

A primeira vía da Visera: A Inacio ou Torrijos, aberta polos irmáns Carmelo e Antonio Torrijo en 1973. Orixinariamente a vía remataba no escape da Mosquiitos mais, na terceira repetición, Jesús Galvez continuouna por unhas fendas que hai a dereita -e que aínda hoxe se vén sucias e feas- (podedes ver un traballo fantástico de toda a historia da escalada na Visera en A0avista). En 2009 a vía foi restaurada por C. Torrijo para escalar en A0, cun grao obrigado que non creo que pase de Vº.

A Torrijos parece unha clásica pero na actualidade é outra vía a recuperar para a escalada libre. O re-equipamento permíteo e o trazado tamén, excepto nalgunha panza superior buscada para o pedal, que cunhas pequenas variantes mantería a continuidade e sen un grao excesivo. Actualmente cómpre saneala toda, e aquí non estamos no mellor pano da Visesa nin moito menos (debin caer como catro veces cun bolo na man, finalmente optei por agarrarme máis ás cintas, he he), para facela en libre hai moito traballo de limpeza pero sería unha boa vía que aportaría unha nova perspectiva da Visera. Actualmente é outra para coleccionistas rigleros. Non atopei ningún topo que me gustase nada asi que deixo un aqui, ao final, de como a vimos nós, está feito sobre unha foto de vías da Visera de A0avista, espero que non lles moleste, só se trata de aportar a toda a boa info dese estupendo blog.
Toño no L1, de novo dando estopa, este longo é duro, comeza á deretia da Shackleton nun bloque ao que lle arrinquei o mellor canto

O L2 será como 6b, iso contando que hai que ir con moito coidado coa rocha.

O meu compi no L3, fácil ata unha cheminea como de Vº/V+

Toño na cheminea

O L4 levate a un gran desplome que arranca en A0 pero logo se escala en libre e que nos mete no espolón dereito da Visera

Toño de novo saíndo do desplome

No L5 polo evidente espolón dereito da Visera, cruzamos a travesía de escape da Mosquitos (onde remataba tamén a Torrijos orixinal) e colocamonos na reu a mesma altura do Trono, a súa dereita.

O L6 ten unha reunión anterior pero nós fomos ás argolas de rescate na saída das últimas panzas da Mosquitos. Se fixeramos a reu anterior, con outra tirada sairiamos directamente ata as rampas cimeras. A ultima parte fácil é común coa Mosquitos

 
Fixen este topo sobre outro estupendo de algunhhas vías da Visera feito por A0avista, por debaixo da liña verde do topo podemos ver en branco o trazado orixinal e as fendas que debeu seguir J. Gálvez na 3ª repetición. No bosquexo poñemos os graos e como vimos nós a escalada, alén de indicar onde comeza a Shackleton para que non haxa confusión