martes, 24 de maio de 2022

El Chorro, por vías equipadas: Zeppelin, P. Amptrax, Mar de Fuego, El señor de las tinieblas, Estrella Polar e Fanatik@s.

O Chorro munca deixará de estar de moda... e nunca será o sector de moda... Encántame escalar neste paraíso malagueño pola excelente rocha e as magnificas vías, mais sempre atopo outros condicionantes como o bo rollo xeral da xente e a convivencia entre o mundo deportivo e o clásico. A esencia está no chorro, aquí eramos hipies non hai moito, agora o Caminito aplicou o bussines na comuna, xa antes había grao, pero aínda non chegou a graditis, nin os gradus scultus, porén como diría García Márquez: "a sabiduría cheganos cando xa non nos serve de moito". Onde hai cultura de escalada vaise impondo o senso común, mesmo co escándalo comercial do Caminito.

A escolla da vías foi casual, talvez a única que nos quedou sen facer era a que máis pretendiamos (Rayito de luna) e á que non demos entrado pola altura do pantano. Todas son boas vías, algunhas de corte máis clasico e outras máis modernas, con desigual dificultude pero todas con algúns longos preciosos, con esta calidade de rocha sempre saen xoias en todas as vías. Salientar algunha placa da Zeppeling, algún longo de Mar de fuego (difícil de ler a vista pero brutal) e o 7a de El señor de las tinieblas cunha fenda preciosa. En xeral un verdadeiro pracer todas as vías, e a compañía, con Manu, e atopamonos alí con Rober e os colegas de Madrid, o Murci e amigote aventureiro, e de novo volvín a encordarme con Andrés que veu cun compi a facernos unha visita desde Morón. Pascua de cine no Chorro!!!
Manu na trave de Proyecto Amptrax (170 mts, 6a). Clásica do lugar!!

Chegando ao topo, co Chorro detrás!

Tivemos un dia de choiva e fomos facer bordillos ata As Encantadas

Brutal a parede dos Gaitanes. Lugar de fendas e cacharros!!

Manu comezando El señor de las tinieblas, xusto á dereita do El Poema Roca (vía de tres longos ata 7a)

O L2 é boísimo, fenda de conti preciosa

Ese día dobrete: xogamos en Estrella polar (280 mts, 6b), enlazando longos faise bastante rápido esta vía, Manu ao final do noso L1.

Preciosos longos nesta via.

E placas de escandalo.

Ao día seguinte a intención era pillar o cable, facer a tirolina e escalar Rayito de luna, levabamos o Camalot do 5 correspondente, fixeramos os deberes... pois non, o cable está algo roto e antes de chegar á tirolina pasaba por debaixo da auga, Manu mollou todo o que levaba no arnés, gatos incluídos e deu a volta co rabo entre as pernas!! moita auga!

A alternativa foi a unha vía moi boa, nas Frontales Baixas fomos a Mar de Fuego (210 mts, 7a). Como o día empezara mal pois equivocámonos de vía e fixemos unha que hai á dereita de 2 longos (tamén boa), ao final cambiámonos e démoslle finalmente a Mar de Fuego... hai días!!

Na placa de 7a de Mar de fuego, longo apretón, difícil de escalar a vísta mais cinco estrelas.

Manu na mesma vía

Via moi recomendable

Ao día seguinte fomos á Zeppeling (300 mts, 6c+), clásica imprescindible, na parede dos Tres Techos, co "caminito" xusto enfrente... alí arriba vai...

A placa do primerio longo xa che indica que hai que despertar, he he.

Plaqueando nesa rocha curiosa

A Manu tocalle a trave de 6c+... aceirada...  parece factible pero está algo pulida e bastante sucia

Seguimos por placas buscando a nosa vía

Con algunhas agullas brutais chegando á aresta.

Mentres o bussines do caminito apiñaba a 500 camiñantes para facerlles fotos. A nós ese día debéronos sacar milleiros, alén dos berridos variados!!!

Meu coompi accedendo á aresta final.

Con algún pilarciño máis chegas á parte superior.

Último día no Chorro, Manu foise trepar co Murci e eu ateime con Andrés e un amigo, despois de tanto tempo un pracer volver escalar con Andrés.

Andresin, un pracer enorme!!!



 

domingo, 8 de maio de 2022

Peñas de prao: Almuzara

Seguimos descubrindo aventuras por Penas de Prao. Despois de moitos anos segue encantándome este lugar, con vías para todos os gustos e de todas as dificultades, onde a beleza está garantida e o pracer pode ser unha escalada cómoda, ou esgrevía, de corte clásico, ou moderno, de fendas, ou de placas de levitar... Escolle a tua aventura porque o escenario é un marco incomparable.

Neste caso acertamos coa beleza clásica de Almuzara, vía de fendas por excelencia con pasos en placa e de fácil percorrido. Aberta en 1999 con estilo e, sen obrigar demasiado, que non hai que menosprezar. Faise toda en libre perfectamente sen que pase de 7a (un paso) e, aínda que as fendas teñan algo de herba, escálase e protéxese bastante ben, porén, teremos que facer bo uso de friends e entaladores durante todo o percorrido, excepto nas placas máis difíciles nas que atoparemos seguros emprazados. Fixen un bosquexo porque só coñeciamos o de Adrados e está lixeiramente equivocado no percorrido e nos graos, espero que este aporte algo. Moi recomendable.

Miguel no L1 de Almuzara, precioso V+ de fendas

Agora no L2, sobre a sección de 7a. Boísimo!!

No L3 saín por esta canle de rocha solta, e de darte un ostión, porque Adrados marca a R3 xusto nesta canle... nin se vos ocorra!!! A vía vai perfectamente polo mesmo fío do espolón, e a reu está xusto enriba.

A R3, xusto na cima do espolón

Miguel dándolle ao L4, nada do artifo que pon o bosquexo de Adrados, pódese acerar perfectamernte pero ten dúas seccións e ningunha sae máis de 6c, son pasos finos de placa e equilibrio!

Un pracer compi!!!

O bosquexo que fixen, espero que vos axude a facela e que vos divirtades!!

 

venres, 29 de abril de 2022

Penas de Prao: La Cuenta Atrás e Esmorga

Penas de Prao nunca defrauda, neste caso dúas boas vías de aventura que, sen sufrir demasiado, fante escalar, traballar a protección e sacar a intuición para seguir as vías, qué máis se pode pedir? Escalar nesta excelente caliza modelada pola auga e a neve sempre foi un pracer, se acertas con estes días de inverno nos que o sol te acariña e te enche de "vitamina"... tes o cuarteto perfecto: escalada de aventura, boa compañía, sol de inverno, e soídade absoluta.

Estas dúas vías, alén de que circulan paralelas, son de características similares. Vías de buscar en todos os sentidos, de gozar da pequeniña incertidume e algo de aventura que, en ocasións, nos regalan. La Cuenta Atrás ten estas características, cun L2 e L4 ben bonitos, o L3 algo roto e no que hai que buscar a reunión (tendemos a ir cara a dereita a por un spit nunha placa que é de Esmorta e a nosa vía realmente vai á esquerda por unha zona pouco intuitiva, ata superar un nicho sucio pola súa dereita). Esmorga é unha vía con algún longo brutal, o L3 e o L5 gustárome moito, principalmente o canalizo do L5 para o que levaremos un C4, e no L4 teremos que escalar unha placa cun spit que nos obrigará a un pequeno golpe de gas. Moi boa ruta! Bos bosquexos en la garafa
Ana comeznado La cuenta Atrás

Titanaaaaa 

O L2 vai buscando o natural atravesando unha placa ben bonita

Acabando o L4 que comeza nun diedro moi chulo

Xogamos en Esmorga. Ana na preciosa fenda do L3

Golpe de gas nos canalizos do L4

Boas reunións para montar.

Excepcional longo do canalizo enorme do L5 de Esmorga

Un pracer sempre!!!

 

luns, 28 de marzo de 2022

Penas de Prao: Hogar del viento e Venus

Volvendo a gastar pelexo por Penas de Prao despois de moitos anos. Unha marabilla de parede con vías para todos os públicos e de cómodo acceso e descenso, con deberes pendentes en algunas rutas clásicas, e tamén noutras máis modernas, e con moitas gañas de seguir descubrindo pequenas aventuras nesta preciosa parede tan próxima e que tanto ofrece, para escaladores curtidos e para iniciarse nas vías de terreo de aventura. Desta vez foron dúas rutas bonitas pero de concepción completamente diferente.

A vía Hogar del Viento é unha ruta de aventura, ben asegurada nos pasaxes claves, que hai que buscar pero sen problema cun topo adecuado, de grao máis amable do que indica no bosquexo, ao meu entender, e que ben podería ser unha ruta para iniciarse neste terreo ou para ir con algúen que queira escalar unha vía cómoda e fácil. Bo bosquexo en La Garrafa

A Venus é bastante diferente, o grao é, apatentemente, máis fácil, pero hai que botarlle máis morro na escalada e guiarse adecuadamente por placas que, ás veces, non sabes por onde atacar. Entrámoslle pola fenda de V+, porque a placa de 6b+ ten unha pinta de pista de patiñaxe perfecta para que te pille arrancando, pero é unha entrada bonita, e logo a vía vai gañando en beleza segundo te encaramas a eses muros de buracos perfectos e cos seguros mínimos, unha vía recomendable. Bo traballo cos bosquexos en La Garrafa

Miguel comezando Hogar del Viento, V+

Rematando o L2, cun 6a chapado que era moi cómodo

A vía ten un concepto de aventura, a R2 é unha ponte de rocha que hai que reforzar.

Miguel comezando o L3, un spit protexe a saída

Xogamos na Venus, esta vez acompáñame Ana, este é o L1 da fenda de entrada, V+, máis bonito do que aparenta

Ana no L2, brutal muro de buratos, incrible. V+

O L3 tamén é precioso, pero non te despistes buscando o camiño adecuado para para navegar polo muro. V+. O final é a trave comun con Noches de escuela, pero a reu é diferente.

No cumio, co val de Arbas ao fondo. Gran lugar!!!