luns, 21 de novembro de 2022

Montrebei. Pared de Aragón: El Desliz

Seguimos pola Parede de Aragón. A percepción de espazo isolado que sempre houbo neste paraíso vaise perdendo pero segue sendo un lugar onde as fantasías comparten átomos coa natureza, a física do universo foi maxia no pasado recente deste contorno que, actualmente, se entrega aos pés do ser humano e arrastra o seu meigallo por unha pista asfaltada competencia da Deputación e cuns metros en terra ben pisada, esta parte sometida á orde de Medio Ambente, outra estupidez da administración tipo máquina, typical spanish nonsense! Organización humana para salvar a natureza que sempre se regulou por si mesma, outra mentira máis deste mundo de realidade artificial. Agradecer á xente do refu de Montfalcó o bo rollo e a excelente comida, así da gusto ir a un refuxio.

O Desliz é unha vía de grao cómodo pero non chega a ser unha vía pracer, con dúas partes ben diferenciadas e varias feixas que lle tiran continuidade. A primeria parte arrinca na fenda mesmo á esquerda da de Antiparkes (coa que comparte a R1), atención porque esa fenda esta moi rota en xeral, os dous longos que seguen son literalmente terra, pero están equipados adecuadamente, o seguinte (L5) é un diedro precioso, do mellor da vía. A partir de aquí continuamos por placas con franxas de rocha brutal, salientar a placa do L8 e a estupenda travesía do L9 e L10, unha gozada, para rematar noutra feixa superior, onde poderemos sair ao cumio andando ou facer un 6b final, que se resolve cun paso en placa fino, e nos deposita no alto do Montsec. Vexamos algunahs fotos.
A aproximación e o descenso son exerccios de beleza en Montrebei

Josito perségueme no L3, o do tubo, 6c

O L4 tamén de 6c, outra tirada literalmente de terra

O meu compi no L8, ben bonito e característico porque fai reunión na cima dunha entosta á que chegamos por un pequeno diedro, V+.

Outra visión dese longo desde arriba

O inicio da trave, L9, V+, precioso! como vedes o Noguera está seco, hai que baleirar o río para facilitar as obras da nova pasarela, outra desfeita!!

Adri, Jaime e Pablo séguennos pola mesma vía, e non perden o tempo!!

Josito continua a trave neste L10, 6a.

Adri saíndo ao cumio despois do último longo de 6b.

O Equipo no cumio, enormes!!!!

Este bosquexo non sei onde o pillei, tiñao no ordenador desde hai tempo, talvez sexa dos aperturistas... de todos os xeitos o topo ideal, tamén de Luichy, está na guía de Montrebei, publicación fundamental se queres trepar nestas paredes!!

 

xoves, 10 de novembro de 2022

Montrebei. Pared de Aragón: De los niños

De volta por Montrebei, esta vez co ENAG, unha reunión que xa se está convertendo en clásica e que sempre gozamos pola experiencia que supón escalar neste privilexiado escenario. Alén dun lugar escepcional, con escaladas de características diversas, dependendo da zona na que escales, e cunha visión do contorno particular que nos envolve coa súa maxia... desde hai anos, co permiso dos camiñantes urbanitas de consumo naturista, turismo de monte que pasa deixando a súa pegada escandalosa e que o business ten en gran consideración. Somos moitos, afectamos... e consumimos...

A Parede de Aragón é moito máis ca Pilastra, pero as vías da Pilastra son música nos oidos de quen escala. A vía De los Niños é outra máis das que se accede por arriba, inconfundible pola gran fita de pedras que sinala o rápel e pola cova Vicman que te sitúa na parede no primeiro rápel. Son cinco longos que parten dunha zona herbosa, buscando pontes de rocha e algunha chapa, no L2 nós fomos á reunión do rápel (coido que equivocados) o cal te obriga a facer unha saída da reu (inicio do L3) bastante expo, este L2 mellora en calidade ao primeiro e a partir de aquí a vía é moi boa, o ultimo é excepcional pero hai que apretar. Atención ás restriccións deste ano an Parede de Aragón. Unhas fotos...

Josito iniciando a vía entre os matos, buscando os seguros e a zona máis limpa, 6a.

No L2, 6a+, aquí é onde creo que nos equivocamos, penso que a vía segue para arriba en vez de vir á reunión, non a vin pero sospeito que na cima desa entosta debería haber outra reunión.

Josito comezando o L3, 6c+/7a, cun inicio ben picante, principalmente se facemos reu nesta que nós cremos é a de rapelar.

Unha placa ben bonita!

O mesmo longo visto desde arriba, o seguinte sacanos por unha fenda e unha placa de buratos ben bonita. Coido que o Noguera estaba baleiro porque están cambiando todas as escaleiras (moi ecolóxico), que duraron 9 anos?? en fin... o de sempre...

O meu compi saíndo ca cova Vicman. Hai de todo nesta cova... e no maletín dos recursos... a Victor "Salla" mólalle deixar estas sorpresas nas súas vias, está moi currao... he he.


Josito enchúfase a vista o último longo, 7b, o longo é boísimo e Josito está inhumano!!

Desde arriba podiamos ver aos rapaces do ENAG na parte superior da Pilastra, no último longo de Puñalada Trapera

Bosquexo dos aperturistas

Enorme pracer compi!!!

 

sábado, 15 de outubro de 2022

A Peneda: Apláudeme nena (con variante e "vendita estática")

Seguimos na Peneda. Esta parede ten algunhas das xoias de granito da Península, con longos de gran calidade e tamén con historias de escaladores recios, de contos ao pé da lareira e das fantasías propias da vanidade de cadaquén. Hai moito traballo para escalar graos duros nestes muros insondables e deixar a pegada para as xeracións vindeiras. Esta é a nosa historia a carón do lume, na casiña de madeira que rinchaba por todas partes, cáseque prende unha fogueira e arde enteira, he he. Nós iamos á Duelo ao sol, pero a ruta estaba moi sucia (impracticable), e vimos unha estática no inicio da Aplaudeme nena así que aló fomos, pensamos que mal sería que coa estática non saíramos dese L1 que tiña fama de expo!!! Intrépidos e incautos!! Asi comeza esta historia de contos da lareira...

O primeiro que descubrimos foi que aquilo era moi duro para nós, entrar por abaixo co noso nivel de escalada a vista era algo delicado, por non dicir perigoso. Porén tampouco entendín o concepto desta vía... na comodidade dos contos de lareira non dei entendido como se equipan vías desde arriba e despois se “abren”, talvez o primeiro é “equipar” e o segundo “escalar” (como foi toda a vida), “abrir” faise entrando por abaixo. Os escaladores/as sempre o entendimos así… ou pode referirse a deixar a vía obrigada e expo durante o equipamento e a limpeza, para escalala con esa exposición (claro que, para os equipadores, a vía xa é coñecida e está probada...), pero iso é “equipar”, non “abrir”, e hai que agradecelo e animar que se “equipe” e se “abra” máis, porén cómpre non confundir… Para “abrir” esta vía hai que ser moi bo, escalar moi forte en placa de pitóns e ter unha mente indestructible. Hai algunhas/algúns que teñen estes momentos na vida e hai que sacarse o sombreiro con moito respecto. Como lle escoitei unha vez a un prolífico aperturista: "o que lle bota valor non é o que "abre" unha vía, porque usa os seguros que necesita para abrila... o que ten mérito é o que a repite, porque ten que subir cos seguros que puxo o aperturista". Pero sempre falamos de ir a vista, se ensaias estás noutra historia...

Finalmente fixemos a vía con algunha variante da Duelo ao sol, debido a que non eramos capaces de seguir no L4 que nos pareceu duro e cun factor2 evidente. Aquí estivemos a punto de baixarnos, pero decidimos ir á esquerda pola cheminea de Duelo ao sol (neste punto as dúas vías crúzanse), esta última para arriba seguía sucísima así que non viamos moita opción. Estabamos preparándonos para baixar, por segunda vez, cando se nos volveu a acender a luz... decidimos facer a travesía cara a dereita por debaixo do teito e volvimos á Apláudeme nena, evitando así a placa de factor2 do L4. Vou destripar como vimos nós os longos, porque isto non se ve no bosquexo que está colgado en meadinha.com…. e "vendita estática" senón non pasaríamos do primeiro longo!! 

-L1: Este longo orixinariamente chegaba ata o que agora é a R2 (actualmente foi dividido en dous, coido que ben feito!). Na laxe cutre do inicio puxeron un bolt, para chapar o segundo hai que subirse moito e se non coñeces o paso podes equivocarte e picar chan. Máis arriba atopas un teitiño onde protexerte ben, e unha fenda pola esquerda para subirte, pero a chapa da placa está fora do radio desta fenda (por 20cm), obrigándote a meterte pola placa (moi dura) e a voar sobre o friend que tes baixo o teitiño como a 2mts dos pés (duro e obrigado!) -se a vía fose "aberta" o natural seria ir pola fenda para superar o teito-. Despois por terreo máis humano ata a R1 (vendita estática senón non subimos…) Expo. 

-L2: Precioso, o mellor sen dúbida. Empotre, fenda de máns que se pecha a dedos para chegar á reu por unha pequena placa de pitóns. 

-L3: 6b, ou máis. Placa de pitóns que non se ven moi textados. Para chapar a segunda hai caída á repisa… algo expo.

-L4: Inicio nunha placa moi dura e expo, factor2 e repisa para chegar á primeira chapa e coido que antes da segunda tamen actúa a repisa. Expo. Nós fomos á esquera pola cheminea da Duelo ao sol (variante posible) e logo travesía á dereita para chegar ao teito que sacamos en A2 (pasando por enriba da placa dura), a saída do teito estaba sucia pero factible.

-L5: A partir de aquí á vía é máis humana pero segue obrigando. Este longo estaba coas fendas sucias pero fomos limpando co quita-entaladores, o Manu estaba titánico e saímos ben.

-L6: Unha sección de repisa-herba e unha entrada polo muro baixo a pucha desplomada que había que facer con oficio, despois o teito en Ae e a placa superior vanse facendo mellor. Cómpre unha xestión fina das cordas baixo o teito porque non corren, tamén debido á situación da reunión anterior que esta desprazada, pensando en descender a vía non en ascendela.

-L7: A R6 é común coa Autopista e Duelo ao sol… A comezo deste longo hai unha placa de IV+, de uns 8-10 mts nos que non podes caer… a saída máis evidente vai buscar as chapas da placa superior e, despois da segunda, á dereita tes unha fenda cómoda ata o cumio. Arriba á esquerda vese outra chapa (coido que da nosa vía) pero está lonxe.

ASI FORON AS NOSAS IMPRESIÓNS DA VÍA… A HISTORIA DE “SOBREVIVINDO A APLÁUDEME NENA”… EXCEPTO O L2 A VIA TAMPOUCO É DAS BOAS DA PENEDA. PERSOALMENTE NON RECOMENDO A REPETICIÓN, A NON SER QUE SEXAS ALGO EXTRATERRESTRE, COLECCIONISTA FANÁTICO DE PLACAS PERIGOSAS... OU HAXA UNHA ESTATICA, HE HE. Unhas fotos...

Comezando o L1, atención porque se pode picar chan antes de pór a segunda. Vendita estática!!!!

Victor na parte final do L1, mordendo estática senón non subimos, he he. Está por riba dun teitiño,  á súa esquerda unha fenda permíteche superalo comodamente pero a chapa está "ben colocada" fóra do teu alcance, para obrigarte a ir pola placa dura, talvez haxa algún truquiño... cousas dos 20 cm... he he.

Os meus compis nese precioso L2. Fenda marabillosa!

Manu no noso L4 variante, común con Duelo ao sol, para poder salvar a placa difÍcil na que non viamos maneira de chegar á primeira chapa.

Manu desfacendo a trave cara a dereita ata o teito fendido que subimos en A2 (estaba sucio). Por baixo de Manu a placa dura que case nos bota para embaixo

A parte final dese longo despois do teito, tamén sucio pero pasábase.

Manu segue traballando para sacarnos da parede, agora no Ae. Había que chegar ata alí pasando polo muro de abaixo. Tampouco entendin o lugar desta reunión, hai 10 mts de repisa ata o pé do muro que sería onde coido que debería estar... parece que a reu está máis mirando para abaixo que para arriba...

Manu no Ae, aquí había que xestionar moitísimo as cordas para que non rozaran, a placa superior debeu ser horrible para o noso compi polo rozamento.

No último longo que xa coñeciamos... nesta plaquiña inicial non caias!

Un pracer camaradas!!

Como sempre na Peneda fago un pequeno bosquexo porque os de Meadinha.com, ás veces, non contan moito... ou non están actualizados... este é un deses casos!

 

sábado, 8 de outubro de 2022

A Peneda: Directa de los techos

A primeira vía aberta na Peneda (parede da Meadinha) en 1972. Xesta impresionante para a época de Santi Sualonso e Antonio Dourado, que aínda hoxe mantén todo o seu carácter, brutal! Escalar na Peneda é sinónimo de vías con personalidade, talvez debido ás aperturas que realizaban estes persoeiros, botándolle moita paixón, moito oficio, e acadando novos fitos para a escalada ibérica. As clásicas da parede da Meadinha son recias e as vías máis modernas seguiron este espírito, mantendo unha escalada moi particular, e de calidade, nunha parede de gran beleza e estética.

Repetir a Directa de los techos despois de igual 30 anos ten algo de morbo... daquela sufrín o meu e desta igual, literalmenete arrastrado por unha clásica en toda regra. Día de calor deste inferno eterno. A vía busca sempre as debilidades da parede en forma de fendas, meténdose orgullosamente pola liña natural que cruza todo o escudo esquerdo da parede. Teremos que traballar desde entalamento de dedos ao off-width, pasando por maos e chemineas,... como en todo bo granito o corpo enteiro buscará a elevación, cómo subir un pé, cómo gañar uns centímetros co ombro ou cómo conseguir esa oposición necesaria que nos permita superarnos un pouquiño máis, un equilibrio completo de corpo e mente. A vía pode facerse toda en libre excepto o teito do L4, aínda que se liberou en 7b, mais paréceme extraterrestre (só para os fenómenos deste tipo de escalada). Déixovos un bosquexo de como a vimos nós, e un enlace a unha ficha excepcional sobre a vía de noroestetrad. Espero que vos sirva...

Victor iniciando o L1, 6b... as silvas que vemos obrigaban todavía máis o off-width final deste longo

Outra visión do final do L1, as silvas e a terra non te deixaban coller a fenda da esquerda ata o final, había que entalarse!

De novo o meu compi agora no L2. V+, eu nunha reunión incomodísima... non entendo por qué no reequipamento non se puxo na repisa que hai 2 mts á esquerda (así tamén se evitaba a R3 colgada baixo o teito)

No inicio do L3, 6a+, xusto embaixo dos meus pés hai repisa... e poderíase saír directamente á reu que hai enriba do teito, evitando así unha R3 baixo o teito colgado como un chourizo. En fin... con todos os respectos para quen a reequipou que bastante fixo!

Victor de novo, agora no bonito diedro dese L3, eu colgadisimo na R3!

Pedaleando no teito do L4, coido que chega con un estribo. A1/6a+. Costa incorporarse á fenda superior se non te subes moito no pedal.

A parte superior do L5, 6b, a min pareceume un off-width máis dificil no inicio do longo, principalmente co calor que fixo ese día que iamos tostados!

Venditos cacharros grandes... he he, un pracer compañeiro!


O bosquexo segundo nos a vimos!

mércores, 28 de setembro de 2022

Torre de Marboré (Norte): S.I.D.A. Vertical + Ravier-Dufourrmantelle

O circo de Gavarnie é un dos lugares de montaña máis bonitos e salvaxes que coñezo, escalar neste contorno tanto en inverno coma en verán é un privilexio único. Nunca trepara na norte da Torre de Marboré, a súa situación fai que sintas o precipicio enorme que se abre baixo ti, eses 1000 mts que forman os tres muros do circo, coa gran fervenza surtindo a sobredose de natureza pura. As cores e a beleza que te rodea achegánseche coma un mumurio nunha selva de caliza onde o vento fala de pireneismo en estado puro e as nubes, amigas inseparables, contan contos de xestas alpinas, de grandes escaladadores que navegaron estes mares e descubriron os seus camiños de dimensións descoñecidas e aventuras aladas.

Duas vías imprescindibles e cada unha co seu soffware, dúas belezas pero que hai que acariñar con diferentes tratamentos, finura e sutileza nunha e carácter e oficio na outra. A S.I.D.A. Vertical é a finura, a beleza, unha placa perfecta, practicamente equipada mais con marxes impropios da deportiva pura e dura, porén obriga o xusto para pasar sobre 6b. Friends ata o Nº2 por iso de que o L1 coincide coa Ravier e por meter algún micro entre chapas; bo bosquexo de Albert Salvadó aínda que agora mudou algo o final, os dous ultimos longos fanse nun só e hai reunión ao pé da liña vertical para rematar a vía, vese perfectamente, só hai que seguir as chapas.

A Ravier-Dufourmantelle é outra marabilla, que neste caso hai que tratar con oficio e certo caracter. Se a outra é a bela esta é a besta. Unha clásica aberta en 1956, brutal... Jean Ravier e Claude Dufourmantelle, historia pireneista que te deixa coa boa aberta, hai que escalar moito para saber canta sabiduria, paixon e mentalidade indestructible lle hai que botar para subir por aí a primeira vez. Sen resultar dificil cómpre negociar con rocha menos boa, material emprazado que hai que avaliar e coa obrigatoriedade de 6b/6b+ se facedes en libre o L5. Bosquexo impresionante do Luichy, e déixovos outro do libro de topos do refuxio ao final.

L3 da SIDA, 6c finooooo. Este e o seguinte son os máis difícilies.

Manu continúa apretando no L4, un 6c+ coa saída da reunión ben apretada.

Miguel comezando o L5, 6b, co terceiro muro de Gavarnie por baixo.

No L9, outra beleza, 6c.

Último longo, tamén ben bonito, algo de auga e rocha discreta que hai qeu avaliar

No refu, moi bo rollo, e atopámonos con Maria e uns colegas franceses que ia arranxar L´Enfer des Mickeys

Xogamos na Ravier-Dufourrmantelle, este é o L3 (para nós L2), 6a+

Na R3, visto desde a R4, que é común coa SIDA

Miguel comezando o L4, unha trave de rocha discreta ben chula, V+.

Miguel de novo, agora na bavaresa do L5, 6b+ bastante obrigado.

Foto nese longo que nos fan os colegas, he he

No L6, que había que negociar por esa cheminea, 6a.

Os nosos colegas franceses traballando na L´Enfer des Mickeys

O L7 vai a 60 mts en trave con rocha mediocre, V/V+

Saindo da cheminea interior, curioso longo de espeleo, he he, IV+.

Miguel comezando o diedro do L9, Vº. Ao final hai unha repisa enorme onde atopamos 2 chapas de reunión.

Manu colle a corda para sacarnos do muro, L10 e último por que logo sairíamos pola esquerda (hai un corto muriño do V+ pero estaba moi mollado e era escaqueable, he he.

Regresando ao refu polo paso dos Sarrios, ao fondo a brecha de Roland


O bosquexo que había no libro do refuxio

Uns días fantásticos, un pracer amigos!!