mércores, 26 de xaneiro de 2022

CIENFUÉNS: El placer del gesto

En Belsué agóchase un monstro que virou as costas ao mundo. Aló, no seu paraíso isolado, observa aos camiñantes e as múltiples batidas de caza, observa aos/ás escalador@s esforzándose polo seu lombo pétreo, e deféndese... deféndese só, contra os intentos de mostralo ao mundo con eses magnifícos inventos expansivos dos humanos, deféndese das regulacións que non entende pero respecta, agora tan só de agosto a novembro, e ese novembro, talvez outubro, liberase observando formiguiñas no seu lombo, porque antes arde completamente, e renace ao sol do inverno cada ano. Cienfuéns é o monstro que, coma un Fenix, é un símbolo inmortal, físico e espiritual, que ten o poder do lume en verán e purifícase en inverno, abrindo cada ano as portas do templo do sol, aínda que sexa cada vez máis dificil, mais segue sendo un mostro agochado, liberado un momentiño, só para autoprotección.

El placer del gesto é das boas de Cienfuéns, á esquerda de Licantropunk, comparte o inicio con Ciudad interior durante uns 10/15 mts. Moi boa vía, da beleza de Licantropunk ou Totem va pero algo máis esixente, bonita polo acertado da trazado e polo estilo de apertura e equipamento, unha xoia brillante nun lugar de xoias, outra máis de verticalidade absoluta, merece moito a pena. Con Ronan e Javi... un pracer e un gusto escalar con tan bo rollo!! Bosquexo dos aperturistas en Elcaminodelguerrero, aínda que nós levamos o de Korkuerika e fomos moi ben, sempre me gustaron os seus bosquexos, he he.

Ronan e Javi no L1, o final é duro... 7b?

Javi saíndo do diedro do L2, un diedro máis duro do que aparenta, non sei se foi pq era o meu 5º día escalando ou o diedro cabrón, pero deixoume un brazo feito polvo. 6b+.

Ronan enchúfase este precioso L3 a vista, 7a+. Brutal Ronan!!!

No L4, un 6a+ esixente.

Preciosa foto de Javi na primeira trave, é o inicio do L5, 6a+

No L6, trave de IVº que hai que facer con coidado pola rocha delicada, e hai que ir buscándoa.

Precioso longo que se currou Ronan, é o L7 e é o que creo que lle pode dar nome a vía. Un 7a fantástico cunha sóa ponte de rocha emprazada, hai que currarse a protección pero vaise deixando e ao final vaite tostanto ata a última panza. Brutal!!

Ronan antes da ultima panza!!

Precioso!!!

Finalmente Javi sacounos do precipicio, L8 e último, 6a+.

Equipasooooooo!!!!!! con estes titáns da gusto!!!

Como ás veces costa orientarse a pé de vía, principalmente para os que se inician en Cienfuéns, fixen este bosquexo panorámico con todas as vías que coñezo ou puiden investigar... creo que non se me escapa ningunha pero.... espero que vos sirva!!!

 

luns, 3 de xaneiro de 2022

Riglos. Pisón: Espolón Picapiedres

Unha nova Via no Pisón á esquerda da Chopper. De novo Edu dando estopa e deixando liñas humanas de cando en vez para que os humildes poidamos gozalas, he he. Foron un días por Riglos onde nos atopamos unha caterva de colegas, Javi, Martin, Julian, Toño, Josete, P. Velasco, P. Santos... un conxunto de boas escaladas e birras para gozar deste paraíso que para un servidor conta como unha das mellores zonas de escalada no mundo, onde a relación entre metros de rocha e esforzo vai directamente aos popeyes, nunca hai división que reste, en Riglos sempre se suma.

O Espolón Picapiedres é outra máis, aporta ao Pisón unha continua sucesión de panzas desde o chan ata o cumio e con alguna trave co selo do aperturista. Cun grao amable, e bastante homoxéneo en xeral, que te vai salpicando veas no antebrazo ata que chegas ao cumio cunha boa ramificación das mesmas e sen que, normalmente, sobresaían demasiado unhas pazas sobre outras en dificultade. Boa vía para gozar dunha escalada tranquila e riglera cen por cen. Bosquexo so Edu ao final desta entrada.

Santos nas primeiras panzas

Sempre gozando, he he

A Pablo sobráballe roupa... viñan el e Josete por detrás.

Santos na trave do 3º/4º longo

Pablo saíndo do paso que eu creo que era o maís obrigado.

Panzas continuas ata o cumio

Pablo e Josete gozando da vía

Bosquexo do Edu... grazas por tan bo traballo!!!

 

xoves, 9 de decembro de 2021

RIGLOS. La Visera: Torrijos

A primeira vía da Visera: A Inacio ou Torrijos, aberta polos irmáns Carmelo e Antonio Torrijo en 1973. Orixinariamente a vía remataba no escape da Mosquiitos mais, na terceira repetición, Jesús Galvez continuouna por unhas fendas que hai a dereita -e que aínda hoxe se vén sucias e feas- (podedes ver un traballo fantástico de toda a historia da escalada na Visera en A0avista). En 2009 a vía foi restaurada por C. Torrijo para escalar en A0, cun grao obrigado que non creo que pase de Vº.

A Torrijos parece unha clásica pero na actualidade é outra vía a recuperar para a escalada libre. O re-equipamento permíteo e o trazado tamén, excepto nalgunha panza superior buscada para o pedal, que cunhas pequenas variantes mantería a continuidade e sen un grao excesivo. Actualmente cómpre saneala toda, e aquí non estamos no mellor pano da Visesa nin moito menos (debin caer como catro veces cun bolo na man, finalmente optei por agarrarme máis ás cintas, he he), para facela en libre hai moito traballo de limpeza pero sería unha boa vía que aportaría unha nova perspectiva da Visera. Actualmente é outra para coleccionistas rigleros. Non atopei ningún topo que me gustase nada asi que deixo un aqui, ao final, de como a vimos nós, está feito sobre unha foto de vías da Visera de A0avista, espero que non lles moleste, só se trata de aportar a toda a boa info dese estupendo blog.
Toño no L1, de novo dando estopa, este longo é duro, comeza á deretia da Shackleton nun bloque ao que lle arrinquei o mellor canto

O L2 será como 6b, iso contando que hai que ir con moito coidado coa rocha.

O meu compi no L3, fácil ata unha cheminea como de Vº/V+

Toño na cheminea

O L4 levate a un gran desplome que arranca en A0 pero logo se escala en libre e que nos mete no espolón dereito da Visera

Toño de novo saíndo do desplome

No L5 polo evidente espolón dereito da Visera, cruzamos a travesía de escape da Mosquitos (onde remataba tamén a Torrijos orixinal) e colocamonos na reu a mesma altura do Trono, a súa dereita.

O L6 ten unha reunión anterior pero nós fomos ás argolas de rescate na saída das últimas panzas da Mosquitos. Se fixeramos a reu anterior, con outra tirada sairiamos directamente ata as rampas cimeras. A ultima parte fácil é común coa Mosquitos

 
Fixen este topo sobre outro estupendo de algunhhas vías da Visera feito por A0avista, por debaixo da liña verde do topo podemos ver en branco o trazado orixinal e as fendas que debeu seguir J. Gálvez na 3ª repetición. No bosquexo poñemos os graos e como vimos nós a escalada, alén de indicar onde comeza a Shackleton para que non haxa confusión

luns, 29 de novembro de 2021

Galayos. Torre Amezua: Gerardo-Rafa

Sigo colgando cousas particulares, outra vez nos Galayos, fuxindo das choivas do norte e reconciliándonos co granito máis nobre que podes escalar. Esta vez fomos á Torre Amezúa, unha xoia de parede situada á dereita da oeste da Aguja Negra, outro sistema de fendas pola esquerda desta parece nos obriga a volver... creo que o da esquerda é a Ayuso-Rivas.

A Gerardo-Rafa é unha verdadeira beleza de escalada en granito, a única pena é que hai que subir pola canle máis de 100 mts que se fosen de vía serían brutais. Alén da trepada de inicio cómpre seguila con atención polo sistema de fendas que, dun xeito precioso e cunha dificultade moi homoxénea, te vai levando ata o cumio desta torre de granito propia do galayar. Descenso cun rapel ata o Espaldar (talvez sexa mellor facer dous para que non se enganchen as cordas) e continuamos cara arriba para descender pola Canal de Trocha Palomo directamente ao refuxio Victory. Bo bosquexo do luichy, e tm podedes ver o bosquexo da Gran fisura á Punta Margarita en viaclasica.
Preciosa a Canal de la Aguja Negra, coa Punta Mª Luísa á esquerda e a Torre Amezúa á dereita!

Desde o refu pasas por baixo da Punta Mº Luísa e comezas a trrepar pola canle que baixa entre a Torre Amezúa e a Punta Diaz Rubio

O L1 comeza por unhas fendas que se unen por unha placa algo obrigada

Ana e Pablo nunha reu intermedia que me pareceu moi cutre de material, aínnda que se podia reforzar

Fotaza que me fixeron os meus compis

e outra...

A parte final da vía segue sendo boa... unha xoia da escalada en fendas


Ao día seguinte na Gran Fisura da Punta Margarita, a idea era ir despois á norte do Torreon pero caeunos unha boa e xa baixamos mollados desta vía.

domingo, 21 de novembro de 2021

Galayos. Torre Rosblanc: Convinación Murma + Y las lentejas si te dejan

De vez en cando retomando actividade para este arquivo que, máis ca de difusión para a colectividade, sérveme de lembranza persoal, e que vou actualizando aos poucos cando creo que hai algo interesante, cada vez co tempo máis limitado. Se alén diso alguén lle pode tirar proveito ou precisa algunha información xa sabedes que somos poucos e compartimos experiencias... e máis en lingua vernácula, he he.

Cando miramos para o Torreón desde o refuxio advertimos dous sistemas de fendas que nos levan ata a súa base, á dereita a Underground e á esquerda a Murma, as dúas son clásicas que nos levan á PLATAFORMA DE LAS FLORES, e convinan con calquera vía que nos leva a ta a cima do Torreon. Cun rapel cara a CANAL DE LA AGUJA NEGRA a tope de corda, e un pequeno destrepe, pómonos embaixo do diedro evidente onde comeza vía. Boa vía, cómoda e rápida, co grao amable para o que soe haber polo lugar. Bo bosquexo en elcampocuatro, pero podedes levar un nº5 para o último longo. Relato máis currado no blog de Pablo
Con Ana entrando na Murma

L2 da Murma, moi bo e coido que máis fácil ca Underground

A Torre Rosblanc, co diedro evidente no centro.

Pablo en acción. Precioso.

Iniciando o último longo

Deixade os cacharros grandes para o final.


 



mércores, 29 de setembro de 2021

La Pedriza: Oeste del Pajaro

 A Oeste clásica ou Peñalara... unha vía que hai que repetir de cando en vez. Con Victor pola Pedri, eu con gaña de volver ao Pajaro, e el que non a fixera, así que non houbo dubída... a última vez que me arrastrara polo off-width fora con Caro e Alberto, coido que no 2005. Increible apertura en 1965, non me imaxino nin como fixeron para chegar á trave e o canalizo gordo que te leva ata a cheminea off-width... O Pajaro é un dos riscos que engancha, con vías para descubrir historía e tamén para apretar todo o que queiramos,

A Oeste ou Peñelara fai como dous longos de travesía para meterse na preciosa fenda que nos leva ata a cheminea, que tamén ten algo de trave, estes longos están bastante equipados aínda que pode que sexa pertinente meter algunha cousa, talvez o camalot do 4 nos vaia ben para o canalizo gordo que está ao final da trave do L3. O seguinte é un off-width longuísimo que comeza máis técnico e remata máis humano, no que tm nos virán ben os friends do 3 e 4, e que te obriga a pasar polo "ollo de boi", desde aquí ao cumio un par de placas que se fan bastante ben. Bosquexo en Via clásica
O meu compi comezando a trave para buscar o inicio da vía. Tamén se pode entrar por un longo de placa directo de 6a.

Victor no L2... hai que procurar o sitio correcto, Vº.

Saíndo da fenda de 6c, L3.

Agora comezando o off-width

E facendo o indio cando o empotre se pon máis amable... se non fose coa corda por riba non faría de spiderman, he he.

Hai que pasar... polo útero materno...

As placas que te levan ata o cúmio

Un pracer... sempre mola compartir cumio no Pajaro.