Bujaruelo. Pared de la Colmena: Los Pisavías

Xuño, primeira onda de calor que percorre Europa facendo que por fin nos entendamos nalgo, a temperatura dos veráns imposibles vai ser o trazo común que nos defina. Despois de visitar o Azquena Rock Festival en Vitoria quedei con Miguel para facer algo de deportiva pola zona, se hai algo que pode matar o Rock&Roll vai ser o capitalismo, aínda así puidemos gozar dalgúns concertos inolvidables como o de Jason Isbell (marabilla) ou os canadianos Bywater Call, talvez sexa o mesmo capitalismo que pode rematar co pracer de ir á montaña! O tempo non permitía trepar sen suar o que non estaba escrito así que decidimos marchar para o Pirineo, a parede da Colmena (ou Apicultores?) parecía un dos lugares onde se podería escalar sen sufrir. Esta parede, á sombra ata as 14:30h, é unha marabilla para o verán. Descubrir e crear estas aventuras é algo que temos que agradecer a Edu e colegas, o valor destas paredes supón un esforzo e unha tenacidade que só está ao alcance dalgúns persoeiros incombustibles. Pola mañá escalar, pola tarde pozas no río e pola noite ben fresquiños para nin nos decatar da onda de calor, un luxo cando media Europa se retorcía de sufrimento nas brasas.

Os Pisavias é unha das fáciles máis non por iso menos interesante. O primeiro día na travesía do L2 confundímonos de reunión e acabamos pola Jumanji, que xa fixeramos, pero non nos demos conta ata que non ollamos para o bosquexo cando xa estabamos baixando, por algo non nos coincidían os graos... pois nada, ao día seguinte volvimos para facela por onde toca... tamén probamos a entrada directa porque vimos algunhas chapas pero Miguel sufriu o seu para chegar á terceira e tivo un susto no que un micro se levou parte da fendiña na que estaba e outro tivo a ben paralo para que o corazón non lle saíse do sitio, en fin... a entrada orixinal é un diedro precioso é pareceunos boa idea repetilo, he he. Bosquexos por internet.

 

Miguel probando a entrada directa aos Pisavías, ou algo interpretou mal ou parecía moi cabrón chegar ao terceiro bolt.

O L1 é ben chulo (6a+)

Miguel no L4 (6a+)

Agora no L5 (6b+)

Este creo que é o inicio do L6 (6b+)

Peñas de Prao. A BARRAGANA: Espolón Cubillas

Sempre que pasas por Cubillas de Arvas ollas inexorablemente para este espolón. Levaba moitos anos coa intención de escalalo e só coñecía un bosquexo do Desnivel nº 152 (xuño de 1999) que podedes ver nunha fotografía máis abaixo. O lugar sempre foi un recuncho bastante solitario, un privilexio para @s escalador@s máis coa ferrata e o turismo ábrense novas espectarivas de casas rurais e múltiples autocaravanas que lle deparan un futuro incerto e de sobra coñecido, alén disto nas paredes aínda podemos estar bastante isolados e gozar das pequenas épocas onde o clima nos permite unha aventura excepcional nesta preciosa paraxe.

O Espolón Cubillas dibúxase como un gran piar que cae sobre o val e que se recolece perfectamente desde a vila. A vía, aberta en 1975 por José L. García e Candido Álvarez, foi "actualizada" con algúns pitóns nas reunións que se atopan en boas condicións, os que encontraremos nos longos seguen sendo os orixinais e teñen un estado bastante discutible pero friends e entaladores permitennos escalar con bastante seguridade. O acceso fixémolo por un diedro na parte esquerda do espolón (entrando ao mesmo por unha canle herbosa da parte dereita que se fai en zapatillas), o longo chave é o L3, con pitóns pola esquerda que se poden obviar se continuas polo offwidth protexéndote con friends grandes. Ao final do espolón hai como 100 mts andando para rematar facendo un ultimo longo de IIIº (en zapas) polo que accedes ao cumio, sen este longo parece dificil chegar á baixada que se fai continuando toda a aresta que nos deixa no val de subida.

Adri e mais eu escalando o L2 (IV+), precisoso lugar.

 

Adri colle a corda e coñeza o L3 (6a+ en fenda ancha)

Adri máis arriba antes de acceder ao offwidth

Os meus compis saindo á parte superior do espolón (Vº)

´Despois duns 100 mts andando hai que facer un longo de IIIº para acceder ao cumio.

Na cima da Barragana

O bosquexo que coñeciamos do artigo sobre Penas de Prao no Desnivel nº 152.

 

 

O bosquexo que fixemos.

 

Peña Ubiña. Cara Oeste: ESPOLÓN CENTRAL

O Espolón era evidente sempre que pasabas por diante e, uns anos antes, cando escalamos o Superespolón Oeste Directo, Josito e eu botámoslle uns bos vistazos. A primeiros de marzo, nun curso da EGAM, mostreillo a Adri e a Jaime, era maio cando escapamos para abrilo. Pero o noso gozo nun pozo, descoñeciamos que fose escalado previamente pero na parte superior atopamos ata 2 pitóns (en dous lugares onde tampouco eran necesarios), tampouco sabemos por onde accederon os que xa subiran antes por aí e decoñecíamos calquera referencia desta escalada previamente; se alguén quere contactar estaría xenial saber como a fixeron, por onde entraron no espolón e as posibles diferencias da escalada que mostramos neste bosquexo.

A vía resultounos ben bonita, con zonas onde andar con coidado polo lique, ou polo roto, pero en xeral bastante divertida e de aventura. Salientar o A1 do L3 onde cómpre levar un pitón (plano ou universal) e un pedal (o pitón puido quedar pero por erro finalmente levámolo connosco). Ao inicio do L4 metimos un bolt, nós pasamos sen el pero pareceunos un pouco expo e o último meteu este expansivo para sinalar a ruta e para salvar a caída á repisa (daquela aínda pensabamos que estabamos abrindo a vía). Parte do L4 e L5 non se ven no bosquexo, trátase un gran diedro de pouca dificultade onde andaremos rápido porque se protexe moi ben e ten cantos a esgalla, unha ponte de rocha sinala o acceso a este diedro. o L6 é o mellor sen dubida. Descenso polo Catoute andando (tamén se pode rapelar) ou continuar todo o Espolón Oeste ata a cima de Ubiña. Toda a info para repetila no bosquexo, vexamos unhas fotos.

 

Inicio do L3 (antes do A1). Adri pasou de segundo pola placa máis á dereita pero dixo que sería como 6a+/6b e bastante expo.

Adri no L4, subindo un pouco máis atoparemos a ponte de rocha que deixamos para sinalar o acceso ao diedro da parte dereita do espolón

Adri comezando o L5, saíndo do nicho.

Na parte superior do L6, o mellor sen dúbida.

Jaime comezando o L7

Detalle da parte inferior o espolón

Detalle da parte superior do espolón

 

 

O Bosquexo

 

Os tres na parte superior e Adri chegando á R6, con Torrebarrio detrás. Un pracer compañeiros!!

Montañesa noreste: Una cervesa més...

Penso en rocha e lembro días pasados e, ás veces, pérdome por estes barrios. Talvez me reconforta pensar en vías e montañas, ou pode que me leve a inercia dos proxectos inacabados, aqueles que tomamos prestados á vída para voar un pouco e salvarnos da estupided humana. Uns días doutro verán inflamado pola Montañesa, con Victor. En Aínsa e a contorna as ordas humanas estendíanse ata rematar as estradas e encher as terrazas dos bares, na Montañesa posiblemente se contasesen cos dedos das máns as persoas que chegaban ao cumio, escalando só algúns despistaos que buscabamos a sombra. O normal, nós tamén imos aos bares, sempre Una cervexa més !

Outra boa vía de Albert Salvadó nun escenario precioso e moi propicio para o verán, de feito mellor levade unha manga, principalmente se sopla un pouco, aínda que saiades da Collada asfisiados de calor. A vía gustoume moito en xeral, con dous longos que merecen un recoñecemento, o L2 e L4 distínguense pola beleza do trazado, pola rocha e polo xeito de afrontalos. Una cervesa més podería ser unha clásica da norte da Montañesa, déixase facer pero hai que escalar e xogar co material, aberta con criterio e mestría para que se manteña viva, tal e como nos teñén acostumados os autores. Bosquexo excelente de Albert. Poucas fotos, todas de Victor.

 

No L2, unha placa perfecta da paso a unha fenda perfecta onde protexer de xeito perfecto, 6c. Beleza.

Detalle da rocha nesa mesma tirada.

Foto preciosa que me fai Victor no L4, saes encendido, chapas algún bolt e... cólgaste, he he. Longo brillante, duro en libre pero que se protexe como queiras, 6b/A1 para min pero vese moi posible, resistencia e autoprotección, brutal! en libre 7a+/b

 

 

Val de Ansó. Tozal de Espelunga: URDABURU

A finais de xullo quedei con Manu en Ansó coa idea de facer un par de vías. Época de calor na que felizmente en Zuriza case non había xente, o camping segue pechado e non se pode durmir en autocaravana pola zona, parece que é o método para poder gozar do monte en verán sen ordas de humanos subindo por ferratas ou facendo cola en tirolinas. Como hai bastantes anos tiven que baixarme da cuarta reunión da vía Karmele no Espolon del Italiano, daquela por choiva, fomos repetilo porque me quedaban por facer os mellores longos. Pois parece que me botaron un mal de ollo... outra vez tiven que rapelar da mesma reunión, a R4, esta vez por vento, máis de 60 km/h que na parte superior se convertian en dificil de dixerir. Erro noso que nin miramos o tempo, como en Ansó estabamos asados de calor!!!  

Ao día seguinte aínda daban bastante aire e fomos dar unha pateada para coñecer outras zonas, pouco máis de catro gatos na contorna, nin nas pozas ao pé da estrada había ninguén, sempre gozando. O noso destino era a Urdaburu no Tozal de Espelunga, tíñaa pendente doutras escapadas porque os "mentireiros" dician que era boa, pero nunca se me aliaran os astros para facela. Entramos por Los duendes del valle e en total queda unha vía que realmente merece a pena. Boa rocha e con partes adherentes, pensando que estamos nesa caliza como algo lavada de Ansó, muro espectacular e escalada diversa por placas, fendas, diedros e teitos... salientar a beleza dos longos 5 a 8, aínda que este último é duro en libre. Unha uña ampla, e unha estribeira, para ir cómodo no L5 (ou facer un bloque obrigado en travesía, pareceume duro), o L8 é duro en libre pero bastante equipado, o L6 e L7 son moi bonitos de escalar, hai que apretar neste último pero protéxese a pracer. Como xa baixara 2 veces pola barranca horribilis que hai á esquerda do Espolón del Italiano decidimos rapelar, e non foi mala opción, aínda que ten os seus riscos. Bo bosquexo do Luichy por internet.

Manu saíndo do L2, 6b+.

No L3 hai que buscar o camiño de chapas entre o mar de caliza e a vexetación, 6a.

Coido que chegando á Reu do L4, 6a.

No L5, estaba mirando como facer o paso pero ao final quitei a uña, 6b/A1

Manu visto desde enriba antes de entrar no teito, L5.

O meu compi comezando o bonito L6, 6b.

O final do L6 desde enriba.

Bonita trave e precioso longo este L7, colgueime por nogallán pero apretando sae... 7a+.

Manu iniciando o L8, este si que é fino e duro, pero tamén moi bonito, 6a/A1 (7b)

Manu chegando á R9 (non enlazamos L8 e L9 aínda que se pode), 6b

O noso L10, hai que escalar... 6a+, e aínda queda outro no que tamén hai que aplicarse...

TAGHIA: L´Axe du mal

Sigo contando a última viaxe a Taghia, neste caso visitando a parede de Tadrarate. O lugar non te deixará indiferente e merece unha visita por si mesmo, a ferrata bereber ao pé do Oujdad faise xa clásica, a situación privilexiada do refuxio de Ahmed (onde sempre hai un té, sen premura occidental, para os visitantes), a barranca que nos introduce no leito do Akka n´Taghia, polo que camiñaremos cando non haxa choivas que o convirtan nunha barranca imposible, ata atopar o privilexio de ollar a parede oeste do Tadrarate que se vai abrindo entre paredes ata levantarse maxestuosa.

Esta parede pareceume a gran placa perfecta. Á súa dereita as fendas de Le Rouge Berbére, que eran o obxectivo de Adri e Miguel, adiantáronse a nós e durmiron na cova. Cando chegamos á parede, coas últimas sombras da noite, os seus frontais percorrían o que parecía ser o terceiro longo. Felicitalos polo rutón, moito que traballar para saír por enriba. A nosa placa perfecta era L´Axe du mal, máis deportivo, máis rápido, menos duro e, porén, nacido para ser escalado. A beleza é o que define esta vía que tamén che fará apretar, moi ben equipada para ter que obrigarte entre chapas e con vós limpos pero con aire, unha auténtica xoia na que tod@s collimos iberia en algún momento, obrigándote en 6c+/7a coas chapas a metros de ti. Se vas ben nese grao gozarás dunha vía excepcional. Atención á temperatura, o sol pode darnos moita caña nos longos superiores, non foi o noso caso.

 

Luisa e josito iban por diante nosa. Na foto Miguel no L1, 6b+, o único longo tumbado mais que hai que facer.

Os nosos compis en Le Rouge Berbére, superando ese impresionante teito onde o tamaño das fendas os sacaban da zona de comodidade.

Josito e Luísa seguen tirando por riba nosa, agora no L3, 7a.

Aquí no L4, 6c+

Miguel gozando no L6, 7a+

De novo por enriba de nós, Luísa saíndo do teito vermello do L8, 7b.

Miguel encara as últimas dificuldades do L9, un 7b+/c que obrigaba bastante.

Por enriba nosa Josito tamén pillaba un vó de iberia apretando nese L11, moi duro en libre, 7c+.

Miguel no diedro antes da travesía, é o L10, 6b+/c. Ao fondo as fendas de Le Rouge Berbére

Miguel tamén pillou o seu no L11, 7c+. Pillamos todos, he he.

Foto a unha cordada suíza que viña algo xusta por detrás nosa, están na placa de 7b+/c, o segundo deles estaba algo superado e tivemos que botarlles unha corda varias veces.

Os longos 12 e 13 son dous 7a que non son nada fáciles. Miguel tivo unha caída entrando na R12 nada bonita e mancouse algo nun xeonllo, felizmente non pasou nada. Despois disto un último 6b+ deposítanos na cima coas últimas luces e unha néboa que nos dificultou a baixada.