Bujaruelo. Pared de la Colmena: Kumité de expertos

Novamente diante dun ordenador, como se do pelotón de fusilamento se tratase, lembraremos aquelas mañás frescas de verán infernal onde parecería que alguén nos levara a coñecer o xeo. Si, o mesmo xeo que vai escaseando cada inverno e que os nosos descendentes albiscarán como unha realidade máxica de historias de mundos en nacemento e/ou descomposición, como un leito de ovos prehistóricos extendido ao longo dun río de augas diáfanas. Na parede da Colmena hai realismo e hai maxía para gozar de boas historias.

Esta vez tócalle a Kumité de expertos, edificada por Edu e colegas, e con bos piares. A ruta é boa, con algún longo antolóxico e algún outro de ler ben lido ou pinchazo de neumático asegurado. A parede está bastante limpa, segundo acostuman estas vías, pero con excelentes posibilidades de protección en fendas e diedros. Para nós o mellor foi o L4 e o que se nos resistiu bastante foi o inicio do L5. A vía é altamente recomendable, unhas fotos.

 

O segundo longo ten a súa maior dificuldade no inicio do diedro desplomado (7a) para min foi un A0 descarado pero, negociando moi ben cos pés, parece humano. Miguel fixolle a foto á corda, he he.

O L3 sobre unhas laxes que parecen resistir (6b), tamén ben bonito.

Miguel no L4 (6c), unha marabilla.

O L5 ten un inicio que parece o que non é, he he (6c)

No último longo... comeza como en travesía por bloques pero remata por un diedro chulo (6a+)