xoves, 22 de abril de 2010

BOSQUEXOS (TOPOS)

 A PENEDA:
 Autopista.

Bosquexo con todo o que necesitades para facela

Magnífica vía, todos os longos teñen interese, menos o L5 que é de transición, porén cómpre salientar o L1 que é excepcional, actualmente chapado con bolts mais pódese facer todo en autoprotección (exceptuando a primeira chapa da placa de inicio). No terceiro longo (A2) hai que currarse algo os emprazamentos, non esquezades os micros pequenos! O friend nº4 e o nº3 repetido que se aconsellan no bosquexo só son útiles no L4. As variantes propostas acho son necesarias!




 PEÑA UBIÑA. CARA NORTE:
 Segis.


O bosquexo da rota!
Desta vez fun compartindo corda con Manu, enorme compañeiro e gran escalador… alén de que nos coñecemos ben e iso motiva nestas vías laboriosas e de paciencia. Este ano non é o mellor para as condicións da montaña, a neve non dá transformado no norte (e hai moita), tampouco vai frío abondo e o pouco xeo que atopamos estaba podrido polo contacto coa neve. Abrimos a vía en dous ataques: o 30 de decembro, en condicións secas, subimos coa intención de escalar o primeiro longo e deixalo preparado para un segundo impulso con mellores condicións, así foi, porén tivemos que esperar ata o 27 de febreiro para a ascensión definitiva, escalamos o longo que tiñamos equipado, que considerábamos o máis laborioso, e continuamos ata a cima atopando dificultades nada despreciables no segundo longo. Pensamos que as condicións serían mellores e había que aproveitar antes da seguinte nevada anunciada; equivocámonos coas condicións da montaña... mais estabamos aló e era o momento de subir. O L2 quedou sen encadear, haberá que enganar algún lolo, he he... pensamos que é posible que non baixe de M9

E polo mesmo prezo... un bosquexo panorámico de todas as rotas desta parte da cara norte!
Ir á entrada no blog



 PORTS DE BESEIT. MOLA DELS BIERNETS (O):
 Furia obrera.


Con terra nos ollos, lianas nas mans e aventura no corazón. Furia Obrera é unha rota de coleccionista… mais cun nome que lle senta bastante ben! Non serve para recomendar aos amigos máis é desas nas que te curtes: conglomerado mediocre a tramos, con suciedade e zonas de selva para facer o tarzán, aderezado por placas de non caerte onde hai que lle botar carácter e, ás veces, currarte moito algún seguro decente… un luxo! O inicio do L5 salvámolo en A1, cravando na parte baixa dunha entostiña rota e con saida en libre, para evitar o 6b expo que, aínda que parecía humano, tiña moi mala pinta. Sobre o grao comentar que os IVº non son de transición, hai que escalalos e, ás veces, pensar abondo para poder pasar. O descenso en tres rápeles por Denominació d´origen, sendo o primeiro rápel dúas chapas no chan, unha cun cordino e outra cun maión fino, os demais teñen argolas
Ir á entrada no blog


 PEÑA BOVÍN (Tozal del Vero):
 No se lo digas a nadie

  A visión aproximada da rota sobre o terreo:
Identificación da via sobre a parede!!
Via seria que percorre as placas grises do centro da parede. É unha rota de artifo principalmente, alén dalgunhas saidas en libre delicado, con certa exposición, moito traballo e algunhas batallas... ningún longo se deixa escalar sen oficio, alén de que terás que pensar abondo e botarlle morro para superar algunas zonas. Segundo nós fomos vendo a vía, e comparando co bosquexo que levábamos, cremos que cos anos foron desaparecendo algún buril, chumbos (plomos) e deteriorándose pontes de rocha, o resultado é unha rota que cómpre non infravalorar, na que hai tensión, con seccións que destilan certo veleno en practicamente todos os longos.
Ir á entrada no blog



 PICU URRIELLU. CARA LESTE
 El vuelo del dragón VS Cainejo



Os bosquexos que vin de El Vuelo del dragón non lle facían xustiza, algúns mesmo confundían algunha sección meténdose directamente pola Cainejo. Certamente hai un par de zonas onde pasan moi preto mais tratándose de dúas xoias paga a pena díferencialas. Espero que este bosquexo sexa unha boa comparativa e sirva para despexar dúbidas. As dúas liñas son boísimas... cando fixemos a Cainejo aínda habia que levar maza e pitonar 4 ou 5 veces no L6, agora iso non é necesario, persoalmente pareceume un rutón de gran beleza e ainda penso que é a mellor vía da cara leste; porén El vuelo del dragón tampouco lle queda moi atrás en carácter nin en beleza. As dúas deféndense soas e poden recomendarse aos amigos e amigas porque merecen moito a pena.
Ir á entrada no blog 





 MIDI D´OSSAU. CARA SUR
 Flipp Matinal


Curiosa vía deste marabilloso lugar. Pareceunos algo perdedora nalgún punto e os bosquexos que levabamos tampouco nos convenceron de todo, esperamos que este topo poida axudar a centrarnos na escalada e gozar deste granito espectacular, aínda así no Midi sempre cómpre "navegar"...
Ir á entrada no blog 




 SERRA DA PENEDA. MEADINHA
 Treboada
 

A Treboada é unha boa vía que comeza pola S e libérase dela por unhas placas e fendas de antoloxía, coas chapas xustas para pasar nas placas e as fendas de meter a canón, todos os longos teñen proveito porén o último longo difícil pode escaquearse por un escape á esquerda, a que parece ser a saída orixinal da apertura en 1983 (unha gran ascensión), e pode definirse como moi curioso (para os mortais é obrigado levar un friend do 4 e un pedal neste longo)
Ir á entrada no blog 



 PEÑA RUEBA. MALLO LA CALVA
 Macondo.

No canto esquerdo do Mallo la Calva, o pano de rocha entre a Make e a Terrazas herbosas é o noso obxectivo, para meternos na vía faremos uso do diedro de Pantano No (I. Cinto) e do teito de Vacio existencial (Ch. Agustín e M. Carasol), dúas boas vías de corte deportivo que agora teñen unha maior relación. O grao que nós vimos é 7a/Ae, con algunhas panzas en A0 que se poderían liberar mais estando realmente fortes e motivados, grao ogrigado arredor do 6b; para repetila cómpre levar 16 cintas (algunha longa pode vir ben) e estribos (dous mellor ca un). O descenso pola vía só con dobre corda, cunha corda de 70m o descenso máis próximo é o de Aliana, e a opción máis segura pola ferrata.




 PEÑA RUEBA
 Repisas herbosas.


Recupero este bosquexo que fixera desta fermosa vía de Ignacio Cinto, probablemente, xunto coa MAKE e a Macondo, unha das imprescindibles de Peña Rueba. O mallo La Calva convertiuse nun terreo de xogo ben interesante con vías ben bonitas, esta é unha delas. A ver se alguén vai a darlle un cepillazo e nola deixa aquelada, ha ha



 RIGLOS. MALLO CHICO (circo de verán).
 Síndrome de Down.
 

Vía aberta desde arriba por Toño e Manolo, con equipamento deportivo e saneada durante a apertura, pode considerarse unha vía pracer con carácter... con carácter porque nos dous primeiros longos hai que apretar, alén de que a rocha segue sendo mediocre e aínda podemos saír disparados cun bolo na man. Tamén abriron unha "Variante Valentina" pola esquerda que supón unha versión algo máis amable deses dous primeiros longos; a parte superior, en palabras de Toño, para coleccionistas.




 COVAS. PRESA DE PENARRUBIA.
 Espolón Fiz-Roi.


O Espolón Fiz-Roi percorre un dos contrafortes calcarios que forman o precipicio oeste do Penarrubia, sistuado na marxe esquerda do encoro e lindando co parque natural da Serra da Enciña da Lastra. A rocha é sospeitosa nesta parede, con tramos bos e outros bastante mediocres, alén de zonas onde a herba e a terra nas fendas se fai presente. Porén, despois da apertura, fixemos un traballo de limpeza e, coido, quedou unha ruta bastante boa, diría incluso que é unha vía semiequipada de certa calidade. Gustaríame ser obxectivo -iso intento- cando digo que o segundo, terceiro e quinto longos son moi bos, dos que merecen ser escalados, principalmente neste canto da península. Salvando as distancias creo que a vía ten algo de Montrebei, con rocha dubidosa ás veces e máis compacta outras, atlética e con sabor a tapia. Nesta parede pódese trepar todo o ano, fuxindo das choivas, a orientación é oeste polo que en verán estaremos protexidos do sol ata as 13:30-14h, e no inverno buscaremos o sol polas tardes. Nos bosquexos tedes toda a info para a aproximación, a escalada e o descenso.
 
Ir á entrada no blog






ORDESA. TOZAL DEL MALLO.
 Fisura Picazo


Un rutón de sabor clásico e ambiente desplomado. Sae da praza de Catalunya e surca a zona máis desplomada por unha fenda que te leva case ata o cumio. Os primeiros metros son os máis dificiles, un pedal pode axudar, mais logo comeza un xogo desplomado onde aparecen cantos xenerosos e a escalada se fai atlética e continua, estes longos son excepcionais; na parte superior atoparemos algo de herba mais ata cumio non remata o bicho! Moi recomendable se se vai algo posto en Ordesa!
Ir á entrada no blog 





 RIGLOS. MALLO PISÓN
 Superchooper (Chooper + Chooperior)

 
Magnífica vía á que a apertura dos tres últimos longos lle puxeron o selo de gran calidade. Sen dúbida a opción máis amable da cara sur do Pisón mais non por iso a ter menos en conta, boa vía con algúns longos de antoloxía, como o sétimo, e con algunhas panzas moi boas como a do L5 ou apretonas como a do L6. Merece a pena como primeiro contacto coa cara sur do Pisón!



 RIGLOS. MALLO FIRE
 Vía de las fisuras

 
Boa vía, aberta en 1979 por J.L Ortiz (Tronco) e Nacho, ben restaurada por Óscar Palacios e Miguel Carasol en 2012, que comeza na R5 da Galletas e que nós fixemos entrando pola Directa as Cimas. Este bosquexo mostra como a fixemos nós:
R1.- na segunda reunión da Directa as Cimas
R2.- na quinta reunión da Galletas (desde a R3 da Directa as Cimas pequena trave á esquerda e pasar en dirección á última chapa dese longo da Galletas antes da reunión)
R3.- na segunda reu da Vía de las fisuras
R4.- na cuarta reu da Vía de las fisuras
R5 e R6.- reunións normais da Vía de las fisuras, R5 onde unha sabina e R6 no cable da punta Mallafré
Ir á entrada no blog



 
RIGLOS: MALLO PISÓN (circo de verán)
RESTAURADA A DIRECTA ANGLADA-GUILLAMÓN

Finalmente Manolo e Toño rescataron esta ruta clásica relegada ao esquecemento polo equipamento vetusto, unha grande ascensión en 1975 que, ao longo dos anos, veu sendo sometida a un acoso espacial por parte doutras vías de concepción moderna, son vías con entidade propia máis foron tirándolle territorio vital ao pasarlle moi perto ou coincidir nalgunhas partes; La siesta del carnero comeza na mesma fenda de inicio no L1, as chapas vermellas da Color púrpura pasan moi perto da fenda final do L2, o inicio do L3 foi pisado por Mi padre tiene sed e no último longo méteselle polo medio a Hechizos del viento, polo que deixaron a saída común con Mi padre tiene sed. Porén segue sendo unha clásica con personalidade onde hai que navegar... para os amantes das vías rigleras!
Ir á entrada no blog


 PICOS DE EUPOPA. HORCADOS ROJOS.
 VÍA: Carolina

Impresionante rota da factoría "cholos" e que puidemos saborear en compañÍa de Javi, un dos aperturistas. Unha rota do 92, de corte moderno, talvez avanzada ao seu tempo... en libre, con sabor a aventura e con bastante exposición nos dous primeiros longos. No bosquexo tedes o material que levamos e por veces fixo falla, os empotras levámolos e non os usamos, con 10-12 cintas teredes suficiente.
Ir á entrada no blog 


A PENEDA. MEADINHA.
VÍA:  "S" + variante de saída

Este bosquexo da "S", uníndolle á fenda do último longo, (saída natural desta clásica) servirá tamén como referencia do material a levar, principalmente para os que non vamos sobrados. Unha rota cinco estrelas que cómpre facer algunha vez, espero que a gocedes. Lémbrovos que visitando meadinha.com tedes acceso a toda a info da Peneda e a todos os bosquexos



RIGLOS: LA VISERA
SHACKLETON

Fantástico debuxo-bosquexo cortesía de Armand Ballart
A obra durou tempo pero finalmente rematou, case un ano equipando esta vía nalgúns días soltos entre o outono-inverno de 2011 e o outono de 2012, en total entre 8-10 días de traballo intenso. Creo que a ruta poderá ser outra clásica de dificultade da Visera , principalmente co paso das cordadas, en canto mellore algo a rocha que, como non podía ser menos, responde ao típico da Visera: mala rocha na parte inferior e fantástica na superior; o L1 e o L3 son os de peor rocha -e aínda que limpamos abondo... tardará en facerse mellor- e os mellores o L4 e o L6, este último é fantástico. O L5 tamén é moi bo, excepto nunha panza onde deixamos un par de pasos en A0, non fomos quen de sacalos, é unha panza rota e lisa onde, aínda que limpamos bastante, non atopamos presas suficientes; co tempo e o paso das cordadas pode que aparezan ou, non me cabe dubida, tamén pode aparecer un lolo que a libere, encantados de que así sexa! Esta vía coincide, nalgunhas partes, cunha aventura en solitario de Israel Blanco de hai algúns anos, con el contamos e el contou connosco! espero que a gocedes...
Ir á entrada no blog 
O bosquexo orixinal
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

RIGLOS. MALLO FIRE
VÍA: RABADÁ-NAVARRO (Espolón S.E.)

Escalar esta vía é, principalmente, unha experiencia histórica. Imaginar a estes dous titáns subindo por ese espolón en 1961 parece cuestión imposible, aínda hoxe para facela hai que traballala, non a infravaloredes. Despois de escalala con toño, e de mudar algunha ponte de rocha vella, tiramos contas do material que había na rota e fixemos este bosquexo que penso é bastante significativo do que atoparedes, hai máis pero non coñezo ningún mellor, ha ha... espero que lle tiredes proveito.
Ir á entrada no blog 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

RIGLOS: PISÓN
VÍA: HECHIZOS DEL VIENTO (Ata as viras de acceso ao collado do Puro) 

Despois de escalar a Hechizos, ata as viras, con Toño... este voltou con Manolo para mudar cordinos de pontes de rocha e meter algúns párabolts nas panzas que substituísen o material obsoleto que había na rota, realmente había unha ferralla inmunda... maís ca dubidosa para escalar en libre. Segundo me contaron a rota quedou como se mostra neste bosquexo.
Ir á entrada no blog
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

MIDI D´OSSAU
VÍA: SURESTE DIRECTA

Penso que este bosquexo é bastante completo para seguir adecuadamente esta magnífica, e difícil, clásica; na entrada do blog tamén podedes ver unhas indicacións, acho que suficientes, para descender polas viras
Ir á entrada no blog 
----------------------------------------------------------------------------------------------------

PEÑÓN DE IFACH
VÍA: MARE NOSTRÚM

Un pequeno bosquexo que fixen desta estupenda vía que colga do mesmo azul mediterraneo, para non perder, merece moito a pena escalala!!
Ir á entrada no blog
---------------------------------------------------------------------------------------------------

RÍAS BAIXAS. CASTRO DE BAROÑA
ESCALADA DEPORTIVA NA PENÍNSULA DO BARBANZA

Déixovos un enlace onde podedes ver un pdf cunha pequena guía que fixen da escola de escalada do Castro de Baroña, situada nas rías baixas da costa galega, entre Noia e Ribeira. Unha pequena escola que só aporta interese de xeito local pero, se pasades pola zona, paga a pena visitala aínda que só sexa por coñecer ese paradisíaco lugar.




---------------------------------------------------------------------------------------------------

RIGLOS: MALLO PISÓN

VIA: MISIÓN CUMPLIDA
 Todas as vias de Edu podedes velas visitando http://edupicapiedres.blogspot.com.es/
De novo Edu facendo das súas, esta vez no Pisón, en varios ataques que comezou no 2005, a maioría en solitario, excepto un par de longos, logo preparouna para subir en libre só con cintas, un viote, outra xoia rigleira, haberá que ir probala! Noraboa titán!!!
NOTA: o sexto longo, na 1ª repetición que xa fixeron, negociárono por outro lado e baixa o grao de 7a a 6b+, de momento non saltaron bolos novos, cuestión de sorte!!
Publicado o 14-VI-2010

Un mes despois escaleina con Toño e a sensación foi boa, a vía ten coma dúas partes ben diferenciadas, os 4 primeiros longos máis duros pero moi ben equipados e os 5 últimos están equipados pero máis de aventura, tipo Nautla, e con pasos obrigados. De todos xeitos é unha boa vía para o verán.




PEÑA UBIÑA: ESTE DOS CASTILLINES
VIA: O SEÑOR DOS FÍOS
Recupero unha ruta aberta hai anos que se publicou no Desnivel nº 198, a vía abrímola por casualidade Antonio García, Arturo "Segis" e mais eu un 10 de febreiro de 2003. Na foto escaneada do Desnivel tedes toda a información para facela, unha vía rápida e sinxela para gozar dun día divertido.

 


PEÑA UBIÑA: CARA NORTE
VIA: Directa das luvas (VARIANTE DAS LUVAS)
Sigo recuperando algunhas rutas de hai anos. Neste caso trátase dunha variante, con identidade propia, da Arrieta/Pomeda que abrimos Arturo (Segis) e un servidor durante uns días de entroido do 2002 no que nos dedicamos a escalar todas as rutas invernais desta cara asturiana de Ubiña. No Desnivel 189, que deixo escaneado, tedes toda a info, alén da variante de saída propia para a Rebelión de los débiles, ruta aberta por Tino Taín e Raúl Torres un ano antes. Finalmente, ao ser unha variante, esta rota polularizouse como Variante das luvas.






MACIZO DO MAMPODRE. PEÑA DEL MEDIODÍA: CARA NOROESTE
VIA: Maraña
Xa que ando recuperando pois agora vai unha na Peña del Mediodía, aberta no 2004 con Luís Agregán e Óscar Seoane, como alternativa á falta de condicións na Dama Blanca, pasamos un bo día. No Desnivel 213, que deixo escaneado, tedes toda a info. Trátase dunha ruta idónea para iniciarse na montaña invernal máis non a infravaloredes, dependendo das condicións nalgún tramo costa asegurarse, non esquezades levar algún pitón.






2 comentarios:

  1. Hay condiciones para los recios !!, muy buena la Segis !!! y la recuperacion de topos perdidas tambien.
    Enhorabuena!! a la libreta !!!!

    ResponderEliminar
  2. Gracias Fernando! espero que la disfrutes... y mejor esperar otras condiciones porque realmente así la cosa está recia, he he, un abrazo titán!!

    ResponderEliminar