venres 02 decembro 2016

Mallo Frechín: Aires del sur + Negro sobre rosa

Dúas máis do universo riglense que tiña sen facer, nada en particular pero as dúas navegando no mundo Frechín polas bandas. Este mallo estase convertindo no referente das vías pracer de Riglos, case todas as rotas que o percorren están bastante equipadas e non obrigan demasiado, unha boa alternativa cando queremos escalar tranquilos e nun grao aceptable, porén a gran afluencia de cordadas e a baixa calidade da rocha sitúanos nunha ecuación de carácter simple, cuxa constante mostra pedras voando e persoas embaixo. Despexar a incógnita é fácil... teñamos coidado e busquemos rotas alternativas cando haxa cordadas por enriba.
Menos mal que os amigos me sacan de paseo... un día Martin e outro Suli, compartindo corda e bo rollo. A Aires del sur é unha vía interesante, situada un pouco á marxe das aglomeracións, na que cómpre salientar os dous primeiros longos, aínda con certa terra nos cantos e algún pasiño algo obrigado que lle dá interese, en conxunto un bo traballo e unha vía que mellorará co paso das cordadas. A Negro sobre rosa é algo diferente, claramente máis fácil e menos obrigada, recupera a vía da Rosaleda e soluciona a parte final con tres longos no muro virxe superior, levándonos ata a cima do Mallo de Enmedio. Bo traballo de indagación e de limpeza dos aperturistas. Os bosquexos en Mundo vertical e en Sueño vertical

Martin saíndo do abismo no L1 de Aires del sur, 6c
De novo o meu compi buscando a maneira neste L2, 6c+
Martin sacoume a corda e aló vai, este é o L3, 6a.
Negociando a panza de saída deste L4, 6b.
Xogamos en Negro sobre rosa, Suli no L1, V, común coa Rosaleda! e coa Tacones rosas de la tía Glori!
Na fácil travesía do L3, III+.
Fotón do Suli na mesma trave!
No L4 a rocha non é moi boa pero coido que é dos mellores, V+/6a.

Suli comezando o torreón final, este é o L6, V+/6a
Outro fotón de Suli no L7, outro dos bos, 6a+
O meu compi nese mesmo longo, ía algo de friaxe!
Escorzo escalatorío de Suli que é un artista, he he, O último longo cunha panciña que había que facer! 6a.
Unha cordada en De naturaleza salvaje, superando o "teito do cu estreito". Foi unha pena non gravalo porque uns segundos despois da foto, cando xa parecia que saíra do teito, pegou un voo ao baleiro que, nese teito en concreto, lle debeu pór a tope a glándula esa que... nos pon as pilas a to@s de cando en vez. Si! a do esfinter traseiro!

luns 14 novembro 2016

Ports de Beseit. Mola dels Biernets (O): Furia Obrera

Con terra nos ollos, lianas nas mans e aventura no corazón. Acho que é a mellor descrición desta, para min, primeira vía de escalada neste bonito canto do mundo, entre Tarragona e Teruel, onde unha pequeña serra de aspecto salvaxe agacha un bo numero de paredes e vías que ben merecen outra visita, as Moles del Don, Roques del Benet, els Estrets e non moi lonxe Masmut… entre outras delicias de calidade variable e rotas para degustar. Desta Chavi levoume ao lado escuro, e descubriume un novo lugar, unha nova aventura e o sentimento de quedar "satisfeito" un tempo, esa necesidade de alonxarte uns días do territorio pezoñento para gozar dos muros brillantes das chapas ao sol, onde os movementos van suxeitos á medida, ritmo e cadencia do verso, fuxir un tempo do “poema” en verso libre para, cando a inspiración chegue, manter a pureza da prosa poética, he he.

Furia Obrera é unha rota de coleccionista… mais cun nome que lle senta bastante ben! A vía ten o selo dos aperturistas, incansables procuradores de experiencias que deixaron auténticas para os que as queiramos revivir, hai que felicitarlos porque lle botaban fociños, por non dicir outra cousa, e porque levaban a escalada limpa nas veas e a mínima expresión do material na mente. Non serve para recomendar aos amigos máis é desas nas que te curtes: conglomerado mediocre a tramos, con suciedade e zonas de selva para facer o tarzán, aderezado por placas de non caerte onde hai que lle botar carácter e, ás veces, currarte moito algún seguro decente… todo un luxazo, he he!!! O inicio do L5 salvámolo en A1, cravando na parte baixa dunha entostiña rota e con saida en libre, para evitar o 6b expo que, aínda que parecía humano, tiña moi mala pinta. Sobre o grao comentar que os IVº non son de transición, hai que escalalos e, ás veces, pensar abondo para poder pasar. O descenso en tres rápeles por Denominació d´origen, sendo o primeiro rápel dúas chapas no chan, unha cun cordino e outra cun maión fino, os demais teñen argolas. Ao final da entrada déixovos un bosquexo que pode servir para repetila. Boísima piada de Chavi en caracolesmajaras
Chavi no L1, navegando por placas que xa che contan de que vai o tema, V+
Comezando o L2, tramo común con Denominació d´origen, Vº
A "placa llimó", moi característica e curiosa. Fácil mais non caias, Vº
Comezando o L3, V+ expo, delicado e sen posibilidade de caer! O meu compi un fenómeno!
A pelo ata que comezas o artifo, que tampouco é fácil. Este L3 é o máis laborioso, A2/6a, para saír desta primeira zona de artifo Chavi inventou o pitón-estaca, é dicir, o pitón cravado na terra coma unha estaca! eu tampouco vin outro xeito!

Ao L4 véselle clase, V+, cando ia comezalo miro para enriba e digolle a Chavi: "onde me metes, aquí o máis sensato sería baixarse!!" he he.
Comezando o L5, A1/6a, aínda que ao 6a non lle vin nin cor... ese cravo con estribo é o que nos permitiu fuxir da variante do 6b expo. Aqui marcando paquete co RGRIP de Nacho no pantalón, he he. Esta reunión cómpre reforzala, hai un buril, dúas pontes de rocha mediocres a enfiar, e algún friend dos de "vaia vostede saber"!
Chavi ao seu, lazando "tomillos"... para escachar a rir cando ves o "carvallo"! Comezando o último longo, só é IV+, pois hai que facelo e hai que pensar cómo, e non é tan fácil. Nesta época, e para estes dous titáns Vilchez/Ballart, os IVs tamén contaban!
Un pracer compañeiro!
O bosquexo penso que servirá sen problemas!

domingo 30 outubro 2016

Arguis. Pared de Bonés: Bloka + Maldita sea mi suerte + Acabruñar

Para estar ao sol e gozar de vias pracer non hai como achegarse a esta parede. Ultimamente estou comezando a apreciar moito esta zona próxima a Huesca: o carreiro de acceso mellorou considerablemente e agora faise moi cómodo, a miña sensación das vias tamén está mellorando (niso influíu Monsanto la muerte... mais non só ela!), a rocha alucinantemente curiosa (pena que non dea máis canto) e o lugar, mirador privilexiado, que te amosa a beleza da natureza e o insignificantes que somos respecto dela.
Son tres as vías das que falamos. Hai uns días fun con Toño a facer Bloka e Maldita sea mi suerte, as dúas da factoría Suli/Óscar, de características parecidas aínda que con algunhas variedades, que se algo de empotre, que se fenda esvaradiza, que se placa fina ou greta vertical, con algúns longos bonitos e onde hai que apretar... nas dúas atoparedes estes condimentos e sairemos satisfeitos por seren en conxunto unha boa actividade. A Acabruñar abrírona Edu e Marta, é a segunda vía que se fixo nesta parede e tivo que ser reequipada debido a unha desfeita accidental, para min xenial porque, despois do reequipamento, casualmente coincidin con Suli e Óscar que me adoptaron para a primeira repetición. A vía é similar a todas as demais nas placas e nalgunhas fendas, nada que salientar ata chegar ao último longo que a min parceume ben bonito, principalmente a saida da reunión, un empotre de mans precioso e de colocarse. Todos os bosquexos cortesía de Óscar en guaravertical.

No L2 de Bloka, 6b

Toño no L3, embaixo del hai unha fenda de apretar e con pés sucios e esvaradizos, 6c
Agora en Maldita sea mi suerte, saíndo da R2 podemos gozar da vista de todo o val.
O inicio deste L3 é plaqueiro fino... e mellor con envergadura, 6b. (sii, xa sei que a palabriña dá xogo!!!)

Xogamos en Acabruñar. Suli plaquea no L2, un pasiño ben esvaradizo, asegurado atentamente por Óscar, 6a+.
A saída do último longo, un empotre boísimo no que poden vir ben os guantes, 6c.

Preciosa foto que me fixeron os meus compis, magnífica sección de empotre de mans!!

mércores 19 outubro 2016

Peña Bovín (Tozal del Vero): No se lo digas a nadie.

Rota seria. Complexa, laboriosa e que non dá tregua en ningún longo. A Peña Bovín (ou Tozal del Vero) é a raíña do lugar, con rotas modernas en libre impulsadas por fortes escaladores, aperturistas incansables, que están convertindo este precioso recuncho de Guara nun terreo de aventura excepcional. Neste caso foi outra liada... como son algo mindundi necesito acicates e Chavi pode liarte en calquera empresa, alén de que eu déixome fácilmente; á vía xa lle tiña botado o ollo aínda que sabía que non era o tipo de escalada do que máis gosto, entre iso e a fama de malvada sempre ia quedando para máis tarde, he he, o impulso de Chavi foi definitivo e aló fomos cargados con todo para darlle estopa.

Contan os mentireiros sobre as covas de Alquézar que aló habitaba unha meiga que se facia chamar Bovina, durante a reconquista foi expulsada polos cristiáns e, contraríada pola senrazón humana, procurou un lugar onde a maxia poidese existir ceibe, deste xeito adornou o río Vero con todo tipo de formacións e avalorios, modelou a rocha construíndo precipicios e esculpindo formas de beleza indescritible, chamoulle “o Vero encantado” e sentiuse tan orgullosa que se deu a coñecer como a demiurga do lugar, e aló se agacha desde entón. Mais a meiga non quedou tranquila e, temendo que os humanos chegasen a construír máquinas que desfixesen a súa creación, soltou ao longo do Vero algúns trasnos e diaños para que facendo das súas impedisen a colonización. Hoxe nada sabemos da meiga mais, polas noites, pódense ouvir pequenos movementos e ruidos que nos aseguran as trasnadas, e na Peña Bovín, o diamante máis brillante creado pola meiga -ao que lle deu seu propio nome-, é onde máis se verifican estas falcatruadas. Aló vive un trasno, as agachadas viaxa pola tapia grazas ás multiples canais que ten escavadas na rocha, aquí rompe un canto, aló tira un buril, máis adiante roe un cordino dunha ponte de rocha, hai chumbos (plomos) que non se sabe onde van… cantos máis anos leva unha vía máis trasnadas ten, vainas facendo aos pouquiños para que non se note, mais incalsablemente o trasno da pena vai destruíndo todos os restos humanos, facendo o labor que a meiga lle tiña encomendado.

A No se lo digas a nadie é unha rota de artifo principalmente, alén dalgunhas saidas en libre delicado, con certa exposición, moito traballo e algunhas batallas. Penso que a estratexía máis realista é facela en dous días (rematar nun día paréceme só ao alcance dos escollidos), o primeiro ata a R3/R4 e o segundo ata arriba; nós tivemos un pequeno problema -unha uña que quixo saltar e un pequeno golpe que levei nas costelas, curiosamente no mesmo sitio no que me deu unha pedra hai 20 anos- e aínda que rematei o longo notaba bastante dor ao respirar e ao levantar o pé dereito, porén na parede a loita seguia parecendo "animada" asi que... descendimos desde a R6 para volver unha semana despois e, como repetir outra vez eses longos non era opción, atacamos por arriba grazas as indicacións de Edu (reverencia che ofrecemos por librarnos deses primeiros longos!! he he), xabarineamos ata a cima e rapelamos ao lugar onde o deixáramos unha semana antes, deste xeito mesmo arranxamos algunhas cabronadas para non sufrir demasiado durante a subida -si, somos algo caguetas-. Estes avatares fixeron a vía máis humana pero non a infravaloredes, ningún longo se deixa escalar sen oficio, alén de que terás que pensar abondo e botarlle morro para superar algunas zonas. A nós pareceunos que cos anos, talvez debido ao trasno, foron desaparecendo algún buril, chumbos (plomos) e deteriorándose pontes de rocha, o resultado é unha rota moi laboriosa, difícil e delicada, na que hai tensión, con seccións que destilan certo veleno en practicamente todos os longos. Levamos un bosquexo da primeira repetición, cortesía do señor Ballart, moi bo e moi detallado, aínda que con máis seguros dos que hai actualmente... ao final da entrada podedes ver un propio que creo servirá, con info actualizada e todo o necesario para repetila. A piada de Chavi nos caracolesmajaras non ten desperdicio, VENENO!

[Sobre o topónimo PEÑA BOVÍN. Cando traballei con toponimia quedoume clara unha cousa: sen documentación é imposible asegurar nada de forma eficiente, agora ben... en Aragón, como noutras partes, existe unha Comisión Asesora de Toponimia (dependente da Dirección General de Ordenación del Territorio -DGOT-) que imaxino ten encomendada a normalización dos topónimos e, seguramente, colabora cos cartógrafos para mellorar os mapas -por algo os dous organismos pertencen á mesma DGOT-. Por esta razón parece importante o feito de que na cartografía apareza Peña Bovín (topónimo aparentemente transparente), talvez foron os lugareños os que nomearon esta pena co nome propio da gandea do momento, motivo común a toda a toponimia aplicar as características da actividade humana á nomenclatura, ergo, gando BOVINO, que en aragonés, como ocorre con moitos topónimos asturianos, se denominaría BOVÍN (nda que non pareza zona de gando vacuno, pola escaseza de pastos, era común a todo o territorio a utilización destes animais para labores agricolas). Non sei cando se dá o de Tozal del Vero pero, sendo un nome máis romántico e talvez máis propio de visitadores que de lugareños, na zona tamén é común o uso do corónimo TOZAL,  voz aragonesa da que se descoñece a procedencia (pénsase que vén dunha forma prerromana Taucia=tocón dunha árbore/ pasou a Tozo=cousa voluminosa/ e de aí ata o significado de Tozal=teso, cima ou alto)  non sei se podería ser o topónimo máis adecuado para unha pena que, probablemente, fose unha referencia para a xentes lugar. Por outra banda, tamén hai que ter en conta a pequena posibilidade de que un accidente xeográfico reciba máis dun nome. Cómpre ver catastros e documentación local... labor dos técnicos! ]
[Pd: enviei un correo a toponimiaaragonesa.org pero aínda non recibín resposta, se me contestan intentarei difundir a nova]
Chavi comezando por unha fenda evidente que ten algúns cordinos, a entrada orixinal foi secuestrada por unha planta trepadora -cousas do trasno da pena-
O meu compi na parte final dese traballoso longo. Unimos L1 e L2 do bosquexo orixinal e é a mellor opción.

O L2 é o mais humano, un precioso diedro para libre cómodo e unha placa finísima na que tiven que pór un pedal e estirarme abondo para chegar á reu.
Os voitres asexan a Chavi neste laborioso L3.
Mais o meu compi ao seu, e traballándose o desplome!
Exemplo de como destrozar o cable do entalador!! pero que gustiño dá enfialo!
Coido que atopamos catro chumbos en toda a vía, este era sen dúbida o exemplo de como currarse un chumbo. Os demais nin miralos, é dicir... cólgaste a tope pero non os miras!!!
Recursos Chavi, o cravo quedou moi ben coa falquiña! O curioso é o desconchao con furado por riba, en tempos houbo un buril pero foise coa rocha, cousas do trasno cabrón!

Yumars e estática para comezar o día, non hai como yumarear para facerlle sitio ao almorzo!
O noso L4, hai que curralo e salvar os obstáculos máis vaise facendo!
Coido que é o L5, non hai tregua e segues con seccións onde darlle á cabeza e botarlle morro.
Este é o L7, na R6 foi onde o tivéramos que deixar por un pequeno golpe nas costelas, aqui regresamos pero por riba... que repetir os primeiros longos era gozar demasiado!

O noso noveno longo e último, a Cova da Figueira, actualmente limpa, saneada e preparada para pasar sen cravar, mais non é fácil... ainda que vendo o que deixas atrás isto é unha gozada. Aqui únense dous longos e chegas ao cumio escalando como as persoas, probablemente do mellor da vía...
Un dia con tempo púxenme a riscar e foi saíndo este bosquexo, coido que ten todo o necesario para repetir a vía sen problemas. Atade ben os gatos e paciencia!!




venres 23 setembro 2016

Riglos: Vía Bolico + Quinta Chimenea

Facer cousas novas en Riglos sempre é posible, hai moito e moi comprometido, porén facer vías sen sufrir demasiado xa non é tan fácil, algunhas quedan e noutras haberá que comprometerse algún día. Neste caso trátase de vías que non teñen nada de especial, sen pretensións de ningún tipo, e cada unha ao seu estilo, mais as dúas merecen a pena, iso si... tanto no equipamento como na rocha pouco teñen que ver unha coa outra.
A Via Bolico camiña pola liña de rápeles modernos do Circo de verano, vía  de coleccionista mais interesante, sempre que leves uns metros escalados en Riglos, principalmente debido á mediocre calidade da rocha e aos distanciados entre seguros que hai nalgunha ocasión. O itinerario vale a pena e pódese continuar ata a cima por calquera das vías que parten desde a forca (collado) do Pisón, constituíndo unha actividade bastante interesante en conxunto. O bosquexo no Blog do pirata. A vía coíncide cos rápeles modernos de descenso polo Circo de verano, fanse perfectamente con corda de 70 mais debemos andar atentos porque son xustos, principalmente o primeiro.
A Quinta Chimenea é outra historia, actualmente recén limpa e reequipada. Cómpre felicitar aos reequipadores pola limpeza que fixeron permitíndonos gozar desta clásica entre as clásicas, actualmente retrochapada e sen posibilidade de aventura máis, unha vez pasados os primeiros metros, sorprendeunos a calidade da rocha e o bos que son algúns longos, principalmente o último. Bosquexo en suenovertical. Interesante levar dobre corda para o descenso, en tres rápeles de 60 mts sitúaste na base da vía.

Toño no L2 da Vía Bolico, por aquí hai que "tocar o bolo que está un pouco tolo", he he.

Coido que este é o último longo, chegando á forca do Pisón, seguimos "tocando bolo que segue estando un pouco tolo", como en toda a vía!
Superando o teito que inicia o L2 na Quinta chimenea, será un paso 6a+/b que se supera pola dereita.
Toño no paso, vas saltando chapas porque costa case máis chapar todo que escalar!
O último longo é bestial, unha cheminea superdesplomada con enormes presas que só sae V+.
"Aqueles chalados cos seus vellos cacharros", este aínda aguantaba!
A miña homenaxe a Riglos coa que para min é a rúa máis bonita da vila, a rúa Santa Cruz, fáltanlle unhas balconadas con flores!!!