luns, 14 de decembro de 2020

Gavarnie. Oeste do Taillón: Corredor central

Foi algún día de novembro, antes destas nevadas, coincidimos por acaso Pablo e máis eu nun tempo no que ningén apostaría por poder escalar, indecisa e aleatoria climatoloxía nun momento de realidade absoluta, no que agora claramente é pretérito, pero tamén foi comtemporáneo e dalgún xeito podería ter sido postmoderno. As consecuencias perduran simplemente porque ás veces o que che parece firme non o é tanto, hai que adaptarse á montaña, como na vída a aventura está aí ao lado e todo pode cambiar en segundos, hai que adaptarse e ver a luz e a escuridade como dúas caras similares, unha trae a beleza e outra o crecemento e o cambio, esa é a liberdade e grandeza das montañas.

Teño escalado varías vías no Taillón pero, por diferentes causas, nunca fora ao Corredor Central, e sempre me chamara pola foto da contraportada da guía de Francis Mousel: Pirineos: ascensiones en mixto, niene y hielo, preciosa e motivante, que invita a escalar esta vía. Subimos e zapatillas case ata o Porto de Bujaruelo, moi pouca neve en case todo o percorrido, o xeo bastante bo no corredor e só na baixada atopamos acumulación na víra que descende desde a forcada dos Gabiétous, o vento facendo das súas... a falta de neve levounos a facer un rápel polo corredorciño final que accede ao plató superior do glaciar dos Gabiétous, e outro máis desde o final deste plató (deixamos un pitón) para baixar ás rampas que te levan ao camiño do Porto de Bujaruelo, ao que chegamos xa de noite. Dous días despois na víra onde había acumulación desencadenouse a traxedía, unha magoa que finalmente aínda deberíamos agradecer por non ter sído máis grave. A montaña lembranos que somos varas moi flebles e que sempre podemos romper dalgún xeito!!! Finalmente coido que foron 12h, 18 km e 1800 mts de desnivel, boa rosca para comezar a tempada.
Aproximación coas botas ás costas... e atendendo ás nubes por se acaso chovía.

A Norte do Taillón, e a Oeste, terreo de xogo brutal para comezar a tempada.

Aproximación á base do Corredor Central. Marquei a zona onde se forman as placas, lugar delicado.

Iniciando o noso segundo longo, que marabilla poder escalar ese xeo magnífico. Está é a réplica da foto da contraportada do libro de Francis Mousel

Precioso L2.

Pablo saíndo desa primeira fervenza

Aproximándonos polo corredor, desbrozando neve, á segunda fervenza.

O inicio desa cascada, como me gusta escalar en xeo!!!!

Por enriba puxose a nevar e pechou o día, continuamos en ensamble ata o cumio.

Pablo saíndo perto da arista somital.

Costounos atopar o collado dos Gabiétous porque non se via nada e ía xistra, a neve seguía acumulando na mesma zona, eso todo que vemos detras de Pablo é o terreo perigoso.

Montando o noso primeiro rápen para acceder ao plato superior do glaciar dos Gabiétous, normalmente báixase sen problemas con máis neve.

O segundo rápel, na zona baixa dese plató, deixamos un pitón para baixar ese corredorciño e acceder ás palas que nos levan ao puerto de Bujaruelo

Ao final o día púxose rebelde pero pasámolo xenial, un pracer sempre amigo!!

 

 

Pequeno bosquexo que coido que ten cousas interesantes.

 


xoves, 10 de decembro de 2020

Riglos. A Visera: Popeye

Non sei que dicir de Riglos que non teña dito xa... estamos diante dun dos mellores sitios do mundo para escalar. Quen coñecedes ben Riglos sabedes que non esaxero, por algo é un destino mundial, por algo tod@s as persoas que escalan en calquera parte do mundo o coñecen, por algo ten algúns dos mellores longos que farenos na nosa vida. Ultimamente acostumado aos bordillos galegos entendo moito máis a beleza, a diversisón e o carácter dos Mallos, e a gran escola que son... entérrate nas súas formas e na súa rocha e gañarás tanto pracer como crecerá a túa alma escaladora rodeada do reino do desplome!!

A Popeye é unha vía moi continua, con longos que apretan e nos que hai que ir dinámico e solto de coco ás veces... en modo Riglos! Equipada por Toño e David no 2006, leva algo do estilo Toño nun par de sitios que te obrigan, porén é unha vía que se fai ben se estás de escalar en Riglos e nunca pasa dun grao obrigado de 6c. Persoalmente a sección máis dura é a que coíncide coa saída de De Naturaleza Salvaje, a Popeye xúntase para chegar á cima con esta vía xenial que abriron Maxi e Fernando (vaia tándem se xuntou...) xusto no paso duro de De Naturaleza..., e despois segue apretando polos desplomes ata a cima, ese longo da Popeye é bestial, igual que a saída de De Naturaleza Salvaje.
Meténdonos na inmensidade da Visera. Pablo comezando a vía, longo común coa Zuzen, 6b.

O segundo longo xa te mete en materia, ben fino e dificil de encadenar, 7a+

O L3 segue por placa desplomada e tamén hai que ir moi fino, 7b. Deixanos embaixo de onde todo desploma máis e os bolos se fan inmensos. Pola dereita van Toño e Alain pola Chinatown.

O L4 é todo canto pero xa levas tostada e desploma como o demo, 6c+.

O L5 sácate do desplome, 7b+, moi desplomado e todo bolos enormes ata que enlazas con De Naturaleza Salvaje, aí ponse fina e dura de sección case a bloque, e logo hai que aguantala ata arriba. Os brazos de Pablo colapsaron a uns metros do final, ha ha, que titán!!


A via é seguir as chapas, pero este bosquexo coido que é adecuado en metros dos longos e grao, alén de situarnos coas outras vías que están perto. Espero que vos sirva!!

 

Un pracer sempre amigo!!! 2 cordadas soas en todo Riglos, día de algo de frío e choiva na cima, pero que dia máis xenial... e ninguén daba un duro por nós!! ha ha.

martes, 29 de setembro de 2020

Ordesa. Parede Cóncava: El retorno del jedi

Repetimos na Parede Concava ao día seguinte da Géminis, Pablo chegou para cearmos en Torla e, nesa mesa de bar en tempos de máscaras, arranxamos unha nova xeira neste paraíso dos que amamos escalar con algo de aventura e incertidume, fuxindo de masificacións e graos... como diría C. Ravier "lejos de los jilipollas". Unha parede enteira para nós... dous días e dúas roscas!!

El Retorno del Jedi... e toda a saga das galaxias do Edu e colegas percorren a Cóncava, esta rota parece de lonxe a máis amable da saga. Podemos atopar máis chapas do que é normal en Ordesa pero están xustificadas polo tipo de rocha moito máis compacta. O inicio é por unha canle fácil, os segundos fomos en zapatillas, e o L4 e L5 por recomendacións do persoal saltámolos, non sei se merecen a pena pero cunha trepada de terceiro e algo de ensamble plántaste na R5. Desde aquí a vía é boa, con algunha sorpresa, e ten un longo final caralludo. Bosquexo en edupicapiedres.

Pablo comezando a rota, un cordino sinala o inicio.

Empezando a trepar baixo os teitos, é o L6, 6a+.

Comezando o L7.

Guapísimo, mais puñase interesante nesta parte, 6c+

Pablo segue agarrado á corda no L8, 6c.

E fainos fotos a Martin e a min desde a reu.

A trave do L9, 6b

O L10 ten algo de sorpresa, aquí mudamos na cabeza e saqueille a corda ao Pablo.

O último longo é brutal, 6c+ ben bonito.

Precioso Ordesa camiñando polas pradeiras cara a Fajeta que nos leva á senda do Tozal

Como me gusta trepar con colegas así!!!! yeahhhhh

 

domingo, 13 de setembro de 2020

Ordesa: Géminis

Beleza e compromiso. Nunca deixa de sorprenderme a aventura de escalar en Ordesa, é como unha atracción emocional, un amor que flúe entre o perigo e a paixón, alén dos riscos que intúes en cada tramo de rocha, engánchaste ás cores, ás formas únicas e aos movementos atléticos desta rocha que agocha a máxia da caliza e a arenisca, onde non sabes se no seguinte longo vas facer un Indian Creek por unha fenda de man fina ou un Rodellar de cazo en cazo por un desplome, e talvez sexan as dúas cousas ao tempo, pero sempre rematas no cumio ben servido. Como un amor salvaxe, aquel que, alén de todas as barreiras, mana como fonte de gozo inagotable e percorre os teus sentidos ata encherte...

Hai case 30 anos que subira a trepar a Ordesa por primeira vez, fuxindo dos veráns húmidos do Chamonix dun tempo nos que podia chover 15 dias seguidos, con escala nas Gorges du Verdon que daquela estaba de moda, e chegamos coa Ford Transit destartalada de Tino á pradeira de Ordesa para facer a Brujas. Subimos durmir ao vivac do Tozal e esa noite choveu, daquela non tiñamos meteo por internet, nin lameteoqueviene, mais isto non nos impediu gozar do vivac, algo mollados e con algún que outro "cigarriño". E metímonos na parede ao día seguinte cun topo de Desnivel moi bonito pero bastante deficiente, fixemos varios longos que non identificabamos no bosquexo, Tino aplicouse a fondo por riba miña, e nin falar de atopar o diedro característico... eran as 14h cando decidimos baixarnos daquel tetris onde andabamos rozando o límite. Aló quedaron uns cordinos e en dous rápeles regresamos ao chan co rabo entre as pernas. Esa vez aprendimos que Ordesa non era un lugar máis... era un terreo de máxia insondable, como navegar no Cabo de Fornos, sempre hai marexada... o intelixente sería non volver percorrer eses mares de rocha, cheos de piratas que che moven os bloques e ameazan ás túas cordas con coitelos afiados, máis esa é a alegría e a incertidume do navegante.

A Geminis é unha liña natural á que sería raro que Gálvez non lle botase o ollo, excelente apertura dos que "chegaron ao reparto no seu momento" como diría o propio Gálvez. Continua e atlética ata nos longos máis fáciles, onde facer bo uso das múltiples fendas deseñadas para protexerte. Beleza en conxunto, cunha primeira parte preciosa e esixente e unha segunda algo máis comprometida e que non deixa de ser física. Clásica brutal que  deberiamos gozar en conxunto, tanto a Edelweis como a Geminis se defenden por separado e merecen a pena cada unha por si mesmas (alén de que a combinación non deixe de ser unha marabilla). Como non nos enamorarou ningún dos bosquexos que levamos fixen un que creo que pode axudar a repetila. Déixovos cunha reportaxe de fotos completa!!
Martin no diedro onde comeza a vía! Vº, e hai que ir a modo que a rocha está delicada nalgures! O grao segue sendo ao modo Gálvez, moito máis duro do que di o papel!

O L2 é o máis fácil con diferenza da rota, IV+.

O longo do off-width, 6b+ duro duro, aínda que eu non lle vin cor e fixen máis A0 ca outra cousa.

O off-width visto desde o interior. Martín na reunión.

O L4 é brutal, 6a, comeza nun paso a bloque no que mola ter pernas longas!

O nicho da R5... e como se sae de aqui??

Martin chegando ao nicho, é o L5, V+.

Sáese por aquí... desplome con canto e algo de morro, 6a+.

Case todas as reus necesitan reforzarse... e algunhas montalas. Todo o conxunto bloqueado nesta R6 que montei embaixo da fenda de 6b (fenda moi dura) que nos leva ata o xardín intermedio.

O meu compi comezando a segunda parte despois do xardín, V+

Este é o L9, seguimos o diedro para comezar a travesía por embaixo do teito onde está Martin, IV+.

No mesmo longo chegando á reu, e hai que descubrir o peculiar emprazamento. Será un longo de IV+ pero hai que ir con todos os sentidos!!

Comezando o L10, V+, que nos deixa mesmo embaixo do teito de A2.

Colgado do A2, levade un estribo que se non está moi duro o tema!!

O L12 lévanos ao lado malo da rocha e agarraremos terra e herba, he he!!

O último e saes á pradeira. Con Martin da gusto... Ordesa sempre te satisface!!

Coido que este bosquexo contén todo o necesario para dubidar o menos posible! Espero que vos sirva!