martes, 8 de agosto de 2017

Peña Santa: El reino de León

Saudade de regresar a Vegahuerta despois duns cantos anos... desta vez co Richar. Mantiña na menoria a autenticidade da Peña Santa mais a conciencia xa esquecera que este segue sendo o lado salvaxe dos Picos, en certa medida isolada e dalgún xeito insondable, de dimensións descoñecidas, un universo caótico de formas calcarias e de escaladas que sempre manteñen certo compromiso. A última vez que estiven o chozo seguía no chan (xa case nin se intuía), agora dá para acollerse se veñen mal dadas, porén segue habendo unha boa aproximación e coa casa a costas... para uns días pódeste facer autosuficiente mais difícil pasar longos períodos sen baixar, velaquí unha das diferenzas cos ambientes máis amables! Vias longas e con carácter, descenso complexo e comodidades mediocres e sen asistencia na veiga, o conxunto que procura iso que chamamos alpinismo!
El reino de León e unha vía boísima, que non dá tregua en ningún longo e ten algúns antolóxicos, aberta con estilo e compromiso, percorre un pano de rocha bestial e probablemente dos de maior lonxitude continua da parede, unha xoia!! Talvez algo máis dura do que pon sobre o papel, non a infravaloredes, claramente máis ED ca ED-, e probablemente algo mais obrigada do que indica o bosquexo. Podedes ver un relato hipervitaminado e mineralizado do Richar en trepadas, felicitalo polo bosquexo alucinante que se currou alén dunha descrición por longos, un traballo enorme!!!
Ao dia seguinte formos facer Reencuentro otoñal, por iso de escalar algo rápido para baixar pola tarde ao coche, no L3 demos unhas cantas voltas por non sabermos interpretar o bosquexo que levabamos... o do libro de Adrados. Hai dous sistemas de canalizos, e tentamos os dous, mais ningún se correspondia co grao nin co bosquexo, no que levabamos parecía claramente o da dereita pero... finalmente escapamos como puidemos porque había que baixar ao coche e non era plan andar xogándote un ostión por non saber onde te metes. Despois de ver a guía de Atate coido que está claro que era o sistema da esquerda (pegado á chorreira negra supercaracterística que Adrados nin nomea), había que velo! en fin... noutra vída que xa estamos vellos para tanto cachondeo!! Reportaxe fotográfica completa:
A cara sur da pena: o murallón!
Richar aparecendo entre as néboas en plena forcada do Burro
Mesmiño ao comezo do sistema de diedros que nos transpostaría na vertical!! este é o inicio da variante que fixeron no 99, parece que a máis recomendable.
Richar no L1, V, aqui xa vas vendo de que van os tiros!!
O L2 xa vai polo mesmo diedro, 6a.
Comezando o L3, 6b bastante estético.
No L4, bonita fenda de V+.
Comezando o L5, 6a, nese punto hai unha repisa onde se xunta coa variante orixinal do 98.
Outra foto do Richar nese longo, na placa que hai despois da repisa.
Este é o L6, V+.
No comezo do L7, V+, despois desta plaquiña entramos nunha especie de canle que nos leva ao pé do muro de canalizos.
Impresionante este muro, 6b, e aínda que lle meteron un spit máis segue tendo carácter, é o L8.
Richar no L9, un 6a+ que a min pareceume 6c?, he he!!
Na curiosa placa do L10 pola que te achegas ao Camello, 6a, ao chegar á fenda metes a pracer!!
Richar posando para acceder ao cumio da Piramide, é o L11, V+.
O muro do L12 pareceume moi duro, 7a (6b/A1) aceirando vaise facendo pero hai que escalar entre chapas, prosiblemente obrigue algo máis de 6b??
Richar na parte final dese L12, aínda que a dificultade baixa segue sendo duro, a travesía ascendente era finisima!!
O L14, iniciando o último longo da nosa rota antes de enlazar coa saída de Rescate emocional, V+. Co patrocinio do mellor resolador do universo coñecido: R-GRIP, he he!!
Ao día seguinte... comezando o muro de canalizos de Reencuentro otoñal (MD-), o da foto é o sistema de canalizos da dereita (por onde parece que indica o bosquexo de Adrados), cando estou na metade do muro, sen ver moi ben por onde seguir, Richar indícame que máis a esquerda vese unha ponte de rocha, baixo como poido, que non está nada fácil, e escalo o sistema de canalizos da esquerda (o que está pegado a unha chorreira negra) máis fácil que o anterior pero aínda así non menos de V+, cando estou por riba non o vexo claro e o grao non se corresponde en nada... non sei se estou na vía, non é fácil protexer sen seguros grandes e o tempo bótase enriba para baixarnos ao coche... decido baixarme un pouco mosqueado coa falta de concreción do bosquexo nun lugar tan fácil de describir, en fin... é o monte que sempre nos humilla!!
Descendendo, co rabo entre as pernas, polos preciosos bosques da vega de Llos.


sábado, 29 de xullo de 2017

Ansó. Parede de Ur: Camille

Este val ten a maxia e a poesía da natureza, beleza para namorar e un montón de metros de rocha para xogar. A nosa rota lembra e homenaxea ao último oso autóctono da cordillera Pirenaica... Camille desapareceu, parece que morreu de vello, ao contrario da súa predecesora Cannelle. Lembro vela na prensa, morta pola senrazón humana, a última femia de oso pardo pirenaico morta a tiros, os humanos deberiamos repensarnos e reinventarnos porque non poderiamos facelo pior, para a natureza somos deuses caprichosos e egoístas co poder de destruír e destruírnos... uns salvaxes... uns sádicos sen valores nin respecto!
Camille é unha rota boísima, clásica do val por dereito, unha obra máis de Luzio Eguiguren e no seu estilo de apertura: solitario e semiequipado. A vía vai na procura das fendas e diedros dunha das partes máis bonitas desta parede, con bastantes seguros fixos mais haberá que porse as pilas cos friends e escalar entre seguros; o cuarto longo é a beleza, o diedro de continuidade que todo escalador/a debería degustar, nel precisaremos todos os seguros recomendados! Cómpre levar 15 cintas e friends ata o 3 (non fan falta os entaladores), se ides no verán tampouco debedes ter presa porque ata as 15h non dá sombra na parede, o descenso pode facerse rapelando pero acho que é moito máis seguro descer andando, alén de que non creo que se tarde máis, nós baixamos nunha hora, se só tedes un vehiculo haberá que facer 2 km de estrada polo que lle sumaremos 15/20mn. Bo bosquexo de Luichy en lanochedelloro
Toño comezando o L3, V+.
Comezando o L4, 6b+, longo de conti  realmente precioso.
Na parte superior do mesmo longo
O meu compi comezando a travesía do L5, IV+, atentos porque a primeira reunión que atopamos é de Harrimiña, a nosa queda algo máis á esquerda
Como imos falando e de risas fixemos a reu de Harrimiña e saimos por esa placa desplomada, algo rota e apretona, de segundo pareceume algo así coma 6c+?? (V+A0). A nosa vía vai polo diedro da esquerda.
A Harrimiña vaise á dereita, cando nos dimos conta de que iamos atoallaos... houbo que rectificar e mudar de diedro, na foto Toño lazando ramiñas para voltar á nosa rota!!!
Precioso o Tozal de Espelunga e, ao fondo, o Pilar de Ansó. Este val cada día gústame máis!!
Toño rematando o L7, 6b, moi bo longo cun final algo herboso como podedes ver!
O L8 parece de transición pero hai que falelo, IV+, con fendas onde meter a canón!
De vez en cando aínda asistimos ao "milagre das pedras florecidas"
Toño saíndo ao cumio, este último longo de 6b+ ten a guinda xusto na saída!

sábado, 1 de xullo de 2017

Pared del Avasar: X-Men leñadores

Na procura dalgo de sombra desta primavera infernal... non hai moitos lugares a unha carreiriña de Huesca para poder trepar sen que o astro dos corenta graos che derreta os miolos. Madrugón con Toño para achegarnos ás terras de Plan no Bal de Chistau, o obxectivo era catar esta parede por vez primeira, mesmiño fronte a Peña de Sin, con orientación practicamente norte e cunha aproximación das que non fai falla ningunha estratexia elaborada, así da gusto!
A X-Men Leñadores estase pondo de moda, a via é boa, aberta en bo estilo e que che obriga a escalar. A primeira vez que vin o bosquexo do Edu quedei como dicindo... "parede fea", e certamente non pinta moi ben a primeira vista, porén a realidade é que a rocha é moi boa en xeral, alucinante se consideramos que é unha parede norte. Os dous primeros longos son curiosos, máis realmente trátase dunha transición para comezar a sucesión de diedros que te irán transportando nun meigallo vertical, para gozar da ferralla (non esquezades os totems máis pequenos), ata chegar aos dous últimos longos que, aínda que tamén contan, serven para achegarte ao cumio. Como din os aperturistas... se gostas dos diedros esta é a túa rota. Hai algúns longos realmente bestiais e hai que apretar, ao final da vía quedaremos ben a gusto e con gañas de chegar ás pozas. Bosquexo e reportaxe completa da apertura en edupicapiedres.
Toño na trave do L2, V, coa visión impresionante da Peña de Sin ás súas costas!
No diedro final do L4, 6c.
Rocha bestial neste L5, 6c.
Saindo da panza final do L6, 6c+, por embaixo vive un diedro de dedos precioso!!
O final do L8, 6c.
Excepcional o L9, 7a.
Toño segue negociando coa rocha para ver como remata o longo!!
longo brutal coa guinda ao final
A festa do voitre!!! o mundo ao revés... os humanos polos ceos e os voitres no centro comercial!!!!
O penúltimo longo, 6b, a calidade baixa nestes dous últimos longos pero hai que escalalos!!
Rápeles a todo meter que pola tarde dalle o sol á parede, e DEREITIÑOS......
.....ÁS POZAS

venres, 9 de xuño de 2017

A Peneda: Autopista

De novo na Peneda gozando de vías excepcionais nun contorno que nunca te deixa indiferente. Sen dúbida un dos grandes muros de granito da península, destino obrigado se gostas deste tipo de escalada. Manu enganoume unha vez máis e fixemos unha escapada rápida desde Lugo, un día fantástico para trepar ao sol, tempo fresco e algo de vento que che permitia escalar a gusto e acomodarte nas reus cunha manguiña, un triunfo nestas épocas de climas descontrolados. Vendo como están as cousas por estes lares... menos mal que nos queda Portugal!!!
A Autopista é outra magnífica vía que vai na procura das fendas evidentes desta parte da parede, todos os longos teñen interese, menos o L5 que é de transición, porén cómpre salientar o L1 que é excepcional, actualmente chapado con bolts mais pódese facer todo en autoprotección (exceptuando a primeira chapa da placa de inicio). O terceiro longo (A2) pásase ben con friends e entaladores mais hai que procurar ben os emprazamentos, non esquezades os micros pequenos! O friend nº4 e o nº3 repetido que se aconsellan no bosquexo só son útiles no L4. O bosquexo multivitaminado en meadinha.com, alén dun propio, que deixo ao final desta entrada para aclarar conceptos e contar como a fixemos nós, principalmente por unhas variantes que acho son case necesarias. Fotos...

Manu no L1, 6b magnífico! Nós usamos as chapas pero pode facerse practicamente todo en autoprotección.
Comezando o L2, unhas herbas complican a entrada de Manu á fenda que te situa ao comezo do off-width
Magnífico paso por baixo do teito, A2.
Excelente foto na R3.
Manu comezando a fenda ancha do L4, 6b, deixade un par de friends grandes para a parte final.
Panorámica bestial dunha cordada saíndo pola Meadinha, esa proa pola que tamén sae a Roi e a Tia Mucha é brutal.
Manu segue currándose ese L4
Despois dun longo de transición (de IV+/V) seguimos para enriba, o inicio do L6 é unha placa fácil, Vº/V+, pero se che rompe un pitón apañas repisón, vai ser que estaria mellor aquí unha das chapas do L1!!!!

O bosquexo que fixen que mostra as variantes e o mateiral que utilizamos, penso que servirá perfectamente!