xoves, 26 de marzo de 2020

O recuncho de pensar: ALPINISMO EXTREMO de Mark F. Twight

Organízome para resistir, desde un canto da memoria recupero do tempo este, para min, libro imprescindible... ao meu rollo e cun toque moi persoal... será o encerro!. Hai xa 20 anos e parece que foi onte, daquela abríronse cancelas que non sabía que existían. Hai máis de 35 anos que escalo, antes de ALPINISMO EXTREMO a montaña encantábame, formábame, evolucionaba e gañaba experiencia, mais non chegaba a entendela completamente, era como ter sexo con quen tiña a cabeza noutro sitio, si… era magnífico, pero faltaba sincronización. Pola razón que fose este libro mostroume como sincronizar, plantoume un ostión no momento adecuado e tiroume a tontería esa de seguir teimando no mesmo; busca a túa maneira e escolle ben quen ten acompaña, alén de estar... hai que sentir!
Isto non é fusilar un libro… imaxino que a maioria xa o lestes pero sempre se pode volver, he he. Cando o lin por primeira vez entrei noutra dimensión… aquelas loucuras podian facerse? Co tempo souben que non só se podian facer senón que, nalgúns casos, eran estratexias máis “seguras”. Sempre vou subliñando o que me motiva de cada texto e mesmo escribo nun folio notas que logo quedan metidas entre as follas, este é o texto daquelas follas que recupero e comparto, notas feitas hai 20 anos que, humildemente, non son máis ca un resumo ao meu rollo dalgunhas ensinanzas deste manual que, para min, supuxo un antes e un despois. Se non o lestes e queredes ser alpinistas fáltavos unha lectura mais,  como di o mesmo libro: non é un manual para principiantes!!
APRENDE E EDUCATE: A estratexia está máis alá da técnica, a técnica está máis alá do equipo… A experiencia non ten atallos e necesitámola para construír un sexto sentido que nos permita saber ata onde forzar, con intuición e prestando atención aos detalles, neste sentido temos que coñecernos a nós mesmos/as, a nosa personadidade é a que nos ten que salvar do autoengano. Todo está na mente e as boas leccións só se aprenden dos propios erros.
A velocidade é sinónimo de seguridade: en montaña a máxima é “non deixes de moverte”. A experiencia daranos confianza en nós mesmos/as, e presisamola para abranguer os nosos retos máis duros. Os fracasos son os grandes amigos da experiencia, son problemas que solucionar mentres nos retiramos e temos que comprendelos cando estamos na casa.
A MANEIRA DE ENTENDELO: na montaña actuamos como un enxeñeiro/a ou como un/unha artista? Hai que ter algo dos dous, planificar matematicamente todas as variables como fai o enxeñeiro e ter a capacidade de improvisar e recoñecer intuitivamente por onde vai a vía, dun só vistazo, creando a cada instante como o artista. Nunca o poderemos controlar todo, temos que aceptar iso, loitar contra a cesión do control nalgúns casos só nos pode levar ao medo, e se non asumes o medo ás veces entrarás en pánico, se chegas a isto, se non podes pensar, estás morto!
A diferencia entre os alpinistas soe ser a vontade de cada un, as grandes vontades se forxan tendo experiencias duras e aceptando que o sufrimento é parte do xogo. A experiencia sempre será a nosa mellor defensa, danos unha serie de ingredientes que van desde detectar problemas a imaxinar solucións, creando un instinto ou intuición que non se pode aprender en ningún manual, un instinto que nos axude a diferenciar entre as situacións nas que tivemos sorte e aqueloutras nas que solucionamos os problemas con capacidade.
Precisamos confianza, sen ela non hai futuro. A montaña intimida ata aos escaladores máis fortes, sexamos homestos nas nosas ambicións... e entendamos e traballemos as nosas debilidades. Hai que aprender a fracasar antes de quedar sen recursos, e non renunciemos ao autocontrol, aínda que non sempre está na nosa man, nestes casos usaremos os nosos reflexos, e a intuición, para tomar decisións.
ENTRENA: a nosa mente é quen goberna ao corpo. Entrena o teu corpo para que a mente estea saudable, están moi relacionados; a montaña porá a proba as mentes e os corpos máis preparados. Entrena a forza e a resistencia, e crea as túas estratexias para beber e comer adecuadamente.
CONSTRÚE O TEU MÉTODO, repasa e revisa tópicos, aínda hoxe en funcionamento, sobre o equipo, aprende a vestirte para cada empresa e leva só o material adecuado respectando a lixeireza, faite co teu sistema e aprende da experiencia a rexeitar todas as capas e os artificios que non che aportan nada durante as escaladas.
A TÉCNICA ten como finalidade que sigamos vivos. A velocidade é seguridade, cómpre ser maduro/a, manter a atención e saber de autorrescate, primeiros auxilios, aclimatación á altura e ao territorio, o alpinismo é perigoso e para poder ter algo de seguridade cómpre manter un equilibrio de todos os coñecementos e experiencias… e hai que estar atento para que ese equilibrio non se rompa. E para mantelo, algo fundamental é o compañeiro/a, o éxito ou a supervivencia son a suma das vontades da cordada. Nunca arruinedes unha vía por ir cun mal compañeiro/a, as vibracións boas, e as malas, transmítense pola corda, cando o cansancio e a incertidume nubra a nosa capacidade de toma de decisións, permanecede atentos ao voso/a compañeiro/a, isto aumentará a seguridade e a produtividade da cordada, o egoismo e individualismo transmítese e réstanos eficacia, hai que ter madurez e deixar a pubertade en casa!!
SUBIDE con seguridade pero facédeo ás presas, usade todos os trucos que saibades para ir rápido. O autor ensinanos uns cantos recursos que ás veces só agudiza o enxeño, os vivacs son parte do xogo, por iso tamén nos conta certas experiencias que nos poden axudar. BAIXAR desgasta moitisimo, por iso tamén cómpre ter todos os argumentos e trucos para destrepar ou rapelar con seguridade, principalmente cando imos cansos, cómpre dominar todo tipo de ancoraxes e saber manexarte coas cordas. Se te podes baixar de calquera lugar terás un trunfo sempre na man, pero isto é algo moi complexo nalgunhas montañas!
Usade as montañas para crecer como persoas e propoñédevos unha evolución, non deixedes de aprender de vós mesmas/os, madurade, evolucionade e sede honestos convosco, gozade dun mundo novo porque NON TEN QUE SER DIVERTIDO PARA QUE SEXA DIVERTIDO!!!

Mark F. Twight

xoves, 19 de marzo de 2020

Riglos. Mallo dos Clérigos: Sin Perdón

O tempo corre tan rápido que saltou os límites da realidade, a nosa existencia acadou tempos de confinamento por toxina microscópica, o realismo máxico saltou dos conceptos para explicar o mundo a ser axente patóxeno real. A narrativa da fantasía cunqueriana domina o escenario e en Macondo algúns temos, finalmente, tempo para escribir no blog, porque o tempo decidiu pararse e Ursula espera sentada con Jose Arcadio, baixo o castiñeiro do patio, a que a árbore e o seu compañeiro recuperen a cordura. Perdoade o peñazo pero Pedro Paramo ou Como Agua para Chocolate fixéronse virais e acadaron conciencia máis alá da explicación da realidade alterada, a maxia alcanzounos... finalmente somos literatura!
Horas de encerro nas que recupero espazo para escribir, ese espazo que me permite seguir na montaña estado diante do computador. Despois de varios anos recobro fotos dun rutón aberto por Toño, Manolo e Fernando: Sin Perdón. A Parede dos Clérigos non é moi coñecida en Riglos máis, dentro da modestia, non ten nada que envexar a outras pois é unha pequena Visera. Toño lioume para irlle dar un pegue, e saneala un pouco, porque acababan de abrila e todavía non a tiñan encadeada (nas fotos aínda saen as cordas fixas que tiñan postas), suamos algo de tinta, gastamos todo o magnesio que levábamos e saímos voando con algún bolo... pero foi toda unha experiencia. Ruta moi recomendable e onde hai que ir algo posto en Riglos se non queredes padecer penurias, he he. Déixovos unhas fotos...
Toño no diedro do L1, aínda sendo un grao humano habia que ir fino, 6b, boísimo! Vense en toda a vía as cordas fixas que deixaron para probala e limpala!
O L2 é continuidade pura, 7a.

O L3 tamén era moi contínuo pero tiña unha sección algo picante onde debías saber a secuencia... e que bolos pillar, 7b.

O L4 era humano ata que te metías na zona gris, levade un estribo para saír dese desplomaco, 6a+/Ae.

Mellor baixar andando como se fose da ferrata! Nós tiñamos as cordas fixas e usámolas porque vaia desplomón para iso de "rapela como poidas"! uffff!!!

Magnífico bosquexo de Fernando Cobo



venres, 7 de febreiro de 2020

Ecríns e Aosta: Xeo alpino co ENAG... en tempos de cambio climático!

A semana de xeo proxectada co Equipo de Nov@s Alpinistas Galeg@s (ENAG) estivo completa, escalamos fervenzas míticas e recoñecimos un contorno espectacular, xeo para pinchar hai... sen ningún luxo, as clásicas e aínda así xustiñas, as condicións foron servindo para cumprir co programa de tecnificación, basicamente fixemos o que procurabamos nesta viaxe. Os deportistas coido que gozaron e, alén diso, tivemos uns acompañantes de luxo: Alex e Alberto que nos acompañaron desde A Coruña e Toño desde Riglos. Eramos un equipaso e, no que a min respecta, gocei da semana... pena de máis xeo pero.... con Josito ao lado sempre se está a gusto, he he!
Comezamos por Ceillac e seguimos por Cervieres e Fournel, os vales clásicos onde escalar eran estes porque Freissinières estaba pelao, en Les Orres practicamente nada, algún dia dedicámolo ao esquí de montaña porque había unha neve excelente e repetimos visita a algúns destes vales. Escalamos todos os dias excepto o día de descanso activo que foi de esquí, así que non hai queixa. Despois da semana co ENAG Toño e eu seguimos camiño para Cogne, onde parecia que pola altura e condicións podería estar mellor... nin falar! escalamos fevenzas e pasámolo ben pero tampouco daba para moito, alén de que pillamos a molladura máis grande que agarrara nunca nunha cascada, sempre gozando...
No Chalet de Jacques (Vigneaux). Equipaso!!!

Abrindo pegada para chegar a Sombre Eros, dixéronos que case seguro que fomos os primeiros en escalala este inverno. Flipante!

Ronan en Sombre Eros, estaba máis recia do habitual

Ao baixar fixemos Les formes du chaos

Josito en Vermicelle, estaba relativamente cómoda.

Alberto escala Easy Rider por diante nosa!

Alberto e Álex... Bonita via encaixonada!!

Xogamos en Cervieres

Comezamos con Ronan en Cascade du Bourget

Eloy en Ancrage de Dent.

Marcos en Petit Bourget

Alberto en L´Tube, estaba cordado por baixo e fixemos unha polea porsi...

Josito arañando as ferramentas en Plus t´es rigide, plus t´es risible
Como traballan o esqui en Francia ehhhh, todo para os rapaciños!!!!
Aproximando en Fournel... equipaso!!!
Eloy descubrindo o xeo de Le monde des glases
Ronan no último longo da mesma vía, ao final saíunos un bo día de escalada!!!
En Davidoff... baixando!!!
Espectacular Delicados, talvez a mellor fervenza este ano en Fournel.
Dia de esquí por Cervieres, comprobación de ARVAS!

Neve espectacular... unha gozada que se atopa poucas veces nas nosas montañas!
Un día magnifico!!
Subimos ao Poggio Carabinieri (2209) e ao Fournier (2424), coido que sobre 1500 mts de desnivel positivo. Ao fondo a Barre des Ecrins!!
Descenso de gozar... seseando!!!!
Xogamos en Cogne, a vila estaba preciosa duns días atrás nos que nevara!!
Repentance Super, a mellor fervenza que catamos este ano, o problema foi a calor... e a ducha de auga que pillamos!!
Toño subindo o L1, estaba parecido á outra vez que a fixera, coliflores e laxes enormes que tiraban para atrás e que habia que traballar.
Toño comeza o L2, cada vez cae máis auga pola fervenza!!

Eu na reu, como unha cova que se forma no medio da fervenza... estaba protexido da auga!!
Toño métese no medio da cascada apañando unha ducha de litros e litros... cando eu cheguei a ese punto a auga corríame polos brazos abaixo, notábaa enchoupándome os gallumbos e... cando cheguei á R2, onde estaba Toño, unha bota facia chof chof!!!

Rapelamos e marchamos correndo para o coche, e á ducha, porque estabamos completamente empapados e conxelados!!

Ao día seguinte no L1 de Il Candelabro del coyote, algo xusta pero en perfecto estado!!

Toño no L3, pola dereita estaba fácil pero iamos buscando cachondeo!! e había traballo por estas colunnas!!
Un rápel polo seu sitio!!! he he!!!

Ese día fixemos doblete, ao baixar atacamos a Cascata di Lillaz, unha barranca de moitísima auga con varios resaltes fáciles, o máis interesante o primeiro que vedes na foto!

A barranca é moi bonita, só por iso merece a pena. Hai que ter coidado de non meterse perto dos buracos que forma a auga no xeo (hai moito caudal), se rompe o xeo e te chupa a auga por dentro del... mal asunto!!

Tiñamos intencion de ir a Pattinaggio artístico (entrando pola esquerda) pero esa mañá caeron mais de 20 cm e ameazaba con seguir... marchamos para Chamonix, pero iso xa é outro conto...