martes, 2 de marzo de 2021

Pena Trevinca. La Baña (Val das Fervenzas): Llongueradas

Algunhas alegrías deste ano particular, por chamarlle dalgún xeito, foi a onda de frío intenso que percorreu a península conxelándoo todo e deixando unha neve excepcional para o esquí. Non durou moito pero durante un tempo as fervenzas de La Baña, as de sempre, estiveron ben visitadas, moita xente coñeceu por primeira vez unhas fervenzas excepcionais que hai 30 anos que se escalan. A cascada da que falamos aquí sitúase no val da esquerda, no sentido da marcha, chámanlle "Val das Fervenzas", e ao fondo do val uns carteis sinalan "Circo Glaciar das Fervenzas". Por unha casualidade do destino Alfonso e uns amigos perdéronse por este val, no seu periplo para atopar as fervenzas do Lagunallo (as de sempre) fixéronlle unha foto a esta xoia... uns días despois Alfonso sacoume de paseo e fomos ver se estaba para trepar.

Llongueradas é unha expresión que xa leva tempo sendo unha icona, e máis na Coruña, e non vou ser eu quen o conte aquí, he he. A via é brutal... descoñecemos se alguén a escalou antes, se así foi que nolo digan que mudamos de nome!! A columna do primeiro longo estaba case sen apoiar e salvámola pola dereita metendo un pitón e un totem, o segundo fixo o longo da columna coa corda por riba libre de parafusos, e pasando por ela para que non se enterase de que subiamos, o resto da ruta faise ben, unha liña que non ten que envexar a calquera de Bielsa ou Izas. Pasounos de todo, algo así como se nos mirase un torto... esquecimos uns piolos na casa e pensamos que xa estabamos finados, pero fomos mirar e intentar sacarlle partido ao primeiro longo polo menos, ao final despois do L1 subimos escalando como puidemos, o primeiro con piolos e o segundo remontando a corda, fortuna total pero non quedaba outra... unha Llonguerada, he he!!

Nesta foto podemos ver onde se sitúan os dous vales. No LAGUNALLO, que é o nome que sempre lle deron as xentes de La Baña (de feito a lagoa glaciar que se atopa ao pé das fervenzas chámase Laguna del Lagunallo), esta o circo onde se atopan a Xelo´s Fiestra, Fervenza Free, etc... situado entre o Picón e o Camello (Acillino nos mapas). A súa esquerda está o VAL DAS FERVENZAS, e nun contraforte norte, baixo a "Loma del Verdugueo", atopamos Llongueradas, ben visible desde o camiño. Está ben sinalado na foto superior, mesmo marquei en vermello o atallo habitual para ir ao Lagunallo. 

Este ano, ao fondo do val das Fervenzas, á dereita, no chamado Circo Glaciar das Fervenzas, formáronse unhas cortinas de xeo na parte sur, estaban ao sol pero iso non intimidou a Adrian Álvarez, Adrian Copa e Jorge Smith para que as fosen escalar, seguro que ninguén subira por alí nunca, a liña que abriron xa nola contarán... aínda que Adri regaloume algunha foto que vos deixo ao final desta entrada, onde podedes ver a situación da cascada. Espero que a info vos sitúe mellor nesta zona e que veña frío para saír da neveira na que nos ten metidos o COVID este.

Aproximación a Llongueradas, ben visible desde o camiño

Alfonso saíndo da columna do L1 (5 X), eu saín á súa esquerda (na foto) pola herba (4+ R)

De novo o meu compi comezando o L2 (4)

O inicio do L3 (4), estaba fino para protexer pero había algunhas zonas onde se podia meter algún parafuso.

Alfonso no L4 (3), despois desta zona saes a unha campa de neve que te leva ao pé da columna do último longo

A pequena columna do L5 (4). A última reu faise á esquerda, nunha ponte de rocha que hai que montar

Asi a fixemos nós... O bosquexo, con toda a info necesaria.

O descenso. Hai que pasar a media ladeira unha barranca e baixar pola seguinte loma

Unha llonguerada!! he he, e un verdadeiro pracer!!

Aqui vedes as cortinas de xeo que estiveron escalando ao sol Adrian e os seus colegas, están ao final do val á dereita, no Circo Glaciar das Fervenzas.

Esta é a fevenza que fixeron

Aquí podemos ver a situación da súa fervenza no val



 

luns, 14 de decembro de 2020

Gavarnie. Oeste do Taillón: Corredor central

Foi algún día de novembro, antes destas nevadas, coincidimos por acaso Pablo e máis eu nun tempo no que ningén apostaría por poder escalar, indecisa e aleatoria climatoloxía nun momento de realidade absoluta, no que agora claramente é pretérito, pero tamén foi comtemporáneo e dalgún xeito podería ter sido postmoderno. As consecuencias perduran simplemente porque ás veces o que che parece firme non o é tanto, hai que adaptarse á montaña, como na vída a aventura está aí ao lado e todo pode cambiar en segundos, hai que adaptarse e ver a luz e a escuridade como dúas caras similares, unha trae a beleza e outra o crecemento e o cambio, esa é a liberdade e grandeza das montañas.

Teño escalado varías vías no Taillón pero, por diferentes causas, nunca fora ao Corredor Central, e sempre me chamara pola foto da contraportada da guía de Francis Mousel: Pirineos: ascensiones en mixto, niene y hielo, preciosa e motivante, que invita a escalar esta vía. Subimos e zapatillas case ata o Porto de Bujaruelo, moi pouca neve en case todo o percorrido, o xeo bastante bo no corredor e só na baixada atopamos acumulación na víra que descende desde a forcada dos Gabiétous, o vento facendo das súas... a falta de neve levounos a facer un rápel polo corredorciño final que accede ao plató superior do glaciar dos Gabiétous, e outro máis desde o final deste plató (deixamos un pitón) para baixar ás rampas que te levan ao camiño do Porto de Bujaruelo, ao que chegamos xa de noite. Dous días despois na víra onde había acumulación desencadenouse a traxedía, unha magoa que finalmente aínda deberíamos agradecer por non ter sído máis grave. A montaña lembranos que somos varas moi flebles e que sempre podemos romper dalgún xeito!!! Finalmente coido que foron 12h, 18 km e 1800 mts de desnivel, boa rosca para comezar a tempada.
Aproximación coas botas ás costas... e atendendo ás nubes por se acaso chovía.

A Norte do Taillón, e a Oeste, terreo de xogo brutal para comezar a tempada.

Aproximación á base do Corredor Central. Marquei a zona onde se forman as placas, lugar delicado.

Iniciando o noso segundo longo, que marabilla poder escalar ese xeo magnífico. Está é a réplica da foto da contraportada do libro de Francis Mousel

Precioso L2.

Pablo saíndo desa primeira fervenza

Aproximándonos polo corredor, desbrozando neve, á segunda fervenza.

O inicio desa cascada, como me gusta escalar en xeo!!!!

Por enriba puxose a nevar e pechou o día, continuamos en ensamble ata o cumio.

Pablo saíndo perto da arista somital.

Costounos atopar o collado dos Gabiétous porque non se via nada e ía xistra, a neve seguía acumulando na mesma zona, eso todo que vemos detras de Pablo é o terreo perigoso.

Montando o noso primeiro rápen para acceder ao plato superior do glaciar dos Gabiétous, normalmente báixase sen problemas con máis neve.

O segundo rápel, na zona baixa dese plató, deixamos un pitón para baixar ese corredorciño e acceder ás palas que nos levan ao puerto de Bujaruelo

Ao final o día púxose rebelde pero pasámolo xenial, un pracer sempre amigo!!

 

 

Pequeno bosquexo que coido que ten cousas interesantes.

 


xoves, 10 de decembro de 2020

Riglos. A Visera: Popeye

Non sei que dicir de Riglos que non teña dito xa... estamos diante dun dos mellores sitios do mundo para escalar. Quen coñecedes ben Riglos sabedes que non esaxero, por algo é un destino mundial, por algo tod@s as persoas que escalan en calquera parte do mundo o coñecen, por algo ten algúns dos mellores longos que farenos na nosa vida. Ultimamente acostumado aos bordillos galegos entendo moito máis a beleza, a diversisón e o carácter dos Mallos, e a gran escola que son... entérrate nas súas formas e na súa rocha e gañarás tanto pracer como crecerá a túa alma escaladora rodeada do reino do desplome!!

A Popeye é unha vía moi continua, con longos que apretan e nos que hai que ir dinámico e solto de coco ás veces... en modo Riglos! Equipada por Toño e David no 2006, leva algo do estilo Toño nun par de sitios que te obrigan, porén é unha vía que se fai ben se estás de escalar en Riglos e nunca pasa dun grao obrigado de 6c. Persoalmente a sección máis dura é a que coíncide coa saída de De Naturaleza Salvaje, a Popeye xúntase para chegar á cima con esta vía xenial que abriron Maxi e Fernando (vaia tándem se xuntou...) xusto no paso duro de De Naturaleza..., e despois segue apretando polos desplomes ata a cima, ese longo da Popeye é bestial, igual que a saída de De Naturaleza Salvaje.
Meténdonos na inmensidade da Visera. Pablo comezando a vía, longo común coa Zuzen, 6b.

O segundo longo xa te mete en materia, ben fino e dificil de encadenar, 7a+

O L3 segue por placa desplomada e tamén hai que ir moi fino, 7b. Deixanos embaixo de onde todo desploma máis e os bolos se fan inmensos. Pola dereita van Toño e Alain pola Chinatown.

O L4 é todo canto pero xa levas tostada e desploma como o demo, 6c+.

O L5 sácate do desplome, 7b+, moi desplomado e todo bolos enormes ata que enlazas con De Naturaleza Salvaje, aí ponse fina e dura de sección case a bloque, e logo hai que aguantala ata arriba. Os brazos de Pablo colapsaron a uns metros do final, ha ha, que titán!!


A via é seguir as chapas, pero este bosquexo coido que é adecuado en metros dos longos e grao, alén de situarnos coas outras vías que están perto. Espero que vos sirva!!

 

Un pracer sempre amigo!!! 2 cordadas soas en todo Riglos, día de algo de frío e choiva na cima, pero que dia máis xenial... e ninguén daba un duro por nós!! ha ha.

martes, 29 de setembro de 2020

Ordesa. Parede Cóncava: El retorno del jedi

Repetimos na Parede Concava ao día seguinte da Géminis, Pablo chegou para cearmos en Torla e, nesa mesa de bar en tempos de máscaras, arranxamos unha nova xeira neste paraíso dos que amamos escalar con algo de aventura e incertidume, fuxindo de masificacións e graos... como diría C. Ravier "lejos de los jilipollas". Unha parede enteira para nós... dous días e dúas roscas!!

El Retorno del Jedi... e toda a saga das galaxias do Edu e colegas percorren a Cóncava, esta rota parece de lonxe a máis amable da saga. Podemos atopar máis chapas do que é normal en Ordesa pero están xustificadas polo tipo de rocha moito máis compacta. O inicio é por unha canle fácil, os segundos fomos en zapatillas, e o L4 e L5 por recomendacións do persoal saltámolos, non sei se merecen a pena pero cunha trepada de terceiro e algo de ensamble plántaste na R5. Desde aquí a vía é boa, con algunha sorpresa, e ten un longo final caralludo. Bosquexo en edupicapiedres.

Pablo comezando a rota, un cordino sinala o inicio.

Empezando a trepar baixo os teitos, é o L6, 6a+.

Comezando o L7.

Guapísimo, mais puñase interesante nesta parte, 6c+

Pablo segue agarrado á corda no L8, 6c.

E fainos fotos a Martin e a min desde a reu.

A trave do L9, 6b

O L10 ten algo de sorpresa, aquí mudamos na cabeza e saqueille a corda ao Pablo.

O último longo é brutal, 6c+ ben bonito.

Precioso Ordesa camiñando polas pradeiras cara a Fajeta que nos leva á senda do Tozal

Como me gusta trepar con colegas así!!!! yeahhhhh