luns, 23 de xaneiro de 2017

Pena Telera: Sonia

Preciosa vía nunha preciosa montaña. Neste xaneiro seco algunhas caras norte se puxeron fantásticas para ser ascendidas, pouca neve e menos xeo pero transformada para destapar as esencias do pracer das escaladas gozosas. Manu e Lucas foron descubrir o Telera aproveitando as condicións e, como eu andaba por aló, apunteime a unha das súas escaladas, unha actividade expres da que tiven que sair correndo para chegar a currar á noite, a pista correndo grazas a que subira os zapatos por todo o terreo seco, sempre gozando.
A Sonia é unha vía magnífica, na que os aperturistas tiveron unha visión excelente e unha boa realización ao deixala completamente limpa de material; os meus parabéns! De dificultade moderada e homoxenea case toda, exceptuando a cheminea que a divide en dúas metades e que nós atopamos completamente seca, onde hai que colocarse e riscar cos campóns na rocha, porén protéxese ben e dalle un pouco de dinamismo á rota. Os friends, e principalmente os pitóns, serán os nosos mellores compañeiros para subir con seguridade. Bo bosquexo en korkuerika.
No comezo da vía, a rampla de acceso é looongaaaa!! Na Diagonal overbooking, igual había 20 persoas!!

Manu comezando a vía, bonito primeiro longo!
Manu e Lucas ascendendo por esa neve corcho fantástica!
Contraluz de Manu buscando o acceso ás viras superiores.
Lucas gastando crampóns!
Manu entrando na cheminea, había que darlle e riscar na rocha!!
Superar o bloque empotrado levaba o seu traballo.
Lucas no mesmo paso!
Despois dalgo de piolet tracción sobre herba e doutro ensamble mais, continuamos a longos xa na parte superior da vía.
No neveiro superior común coa Senda de los cuervos.

Como os longos superiores da Senda de los cuervos estaban completamente secos fixemos unha travesía para saír polo corredor da Chez Lulu, alén de que me facía falta o tempo para chegar a currar!

xoves, 19 de xaneiro de 2017

Arguis. Parede de Bones: Entre a Pantera Rosa e os Minions algo de rock en Suave es la Noche.

Sigo enganchado ao sol de Arguis! Cada día me gustan máis as vias pracer desta curiosa arenisca, parecen repetirse mais todas teñen algún punto particular e pasos illados que lle dan algo de gusto ao conxunto. Un día subín con Martin a aproveitar unha mañá de escapada xuntos e outro día funlle presentar a zona a Manu e Lucas, para suavizar das palizas do Telera, a primeira vez sobre esta arenisca e sempre unha experiencia! Seguindo os pasos dos incansables Suli e Óscar... grazas por crear vida máis aló do bosque!!!!
La pantera rosa parece unha máis pero é ben bonita e cando chegas ao último longo alucinas coa esa fenda de dedos neta e na que hai que apretar, pena que haxa un aceiro ao final. Os Minions sempre son resultóns e neste caso trátase de dous longos de placa realmente únicos, preciosas tiradas que merecen moito apena. Finalmente, na sección de RockandRoll, atopamos este nome de canción: Suave es la noche, seguro que Yosi, Charly, Cereijo e compañía estarán encantados de que esta interesante vía reciba ese nome, bonita e cun L3 e L4 bastante bos. Por certo, no L3 o bosquexo marca un A0 que imaxino que xa non será porque nós sacámolo en libre e non penso que sexa máis de 6b+, alén de que son uns pasos moi chulos! Bosquexos en guaravertical. Unhas fotos!
Martin nos comezos de La pantera rosa, Vº
O meu compi plaquenado o L2, V+
A fénda do último longo é espectacular, pena da última panza! 7a/A0
O L2 de Mínions, via curta pero moi bonita! 6a+
Xogamos en Suave es la noche, agora con Manu (Lucas quedou paseando que non tiña gatos), este é o L1, 6a.
Manu flipando con esta curiosa arenisca, agora no L2, V+
·E de novo o meu compi gozando deste bonito último longo, 6c.

luns, 2 de xaneiro de 2017

Peña Rueba: Mallo la Calva: Más de lo mismo

Escapada rápida con Martin para gozar da liña que me quedaba por facer neste mallo, talvez demasiado cargado de rotas, máis vías aquí serían un atendado! Quizais o mellor mallo de Peña Rueba, merece moito a pena percorrer desde o mundo de bolos e panzas de caliza gris, máis presentes na parte dereita da parede, ata o mundo de bolos roxizo e vertical que domina a parte esquerda, sen esquecer o magnífico teito da Maque. Percorrer estes muros roxizos por calquera das vías que o cruzan é toda unha experiencia, para min talvez as vías máis auténticas deste mallo sexan as tres que dominan a parte esquerda (Make, Macondo e Terrazas herbosas). Mais en xeral trátase dunha escalada normalmente cómoda, con vías de grao medio e dunha lonxitude adecuada para ir tranquilos... o conxunto perfecto para gozar sen coñecemento do pracer da escalada!
A vía é boa, e o seu nome dinos rapidamente de que vai: Más de lo mismo. Acertada sentenza se entendemos iso de que o conceto é o conceto, e eu non obxecto nada ao respectivo porque non son liberal, e non son tampouco deses que andan por aí dicindo que más de lo mismo é más de lo mismo, aínda que o pense... diría Manquiña nun relato pormenoriado que definise a rota, talvez fose tamén un relato en diferido! Realmente a dificultade concéntrase en catro panzas dos catro primeiros longos, a bloque todas excepto a primeira que é máis humana, esta panza talvez teña menos grao do que indica o bosquexo... o cal se pode ollar en senderolimite.
Martín na primeira panza, pode que sexa 6b+ de cacho.

A segunda panza xa é outro conto, 6c+ a bloque, hai que ir atento para sacala a vista!

Martin superando outra no L3, tamén 6c bloqueiro!

O meu compi comezando o L4, cada vez menos pero cando nos xuntamos gozamos disto da escalada! Para min este longo ten a panza máis aleatoria e pode que difícil, outro 6c a bloque!
Nos longos superiores aínda hai que escalar un pouco, 6a. En xeral unha boa vía!

venres, 2 de decembro de 2016

Mallo Frechín: Aires del sur + Negro sobre rosa

Dúas máis do universo riglense que tiña sen facer, nada en particular pero as dúas navegando no mundo Frechín polas bandas. Este mallo estase convertindo no referente das vías pracer de Riglos, case todas as rotas que o percorren están bastante equipadas e non obrigan demasiado, unha boa alternativa cando queremos escalar tranquilos e nun grao aceptable, porén a gran afluencia de cordadas e a baixa calidade da rocha sitúanos nunha ecuación de carácter simple, cuxa constante mostra pedras voando e persoas embaixo. Despexar a incógnita é fácil... teñamos coidado e busquemos rotas alternativas cando haxa cordadas por enriba.
Menos mal que os amigos me sacan de paseo... un día Martin e outro Suli, compartindo corda e bo rollo. A Aires del sur é unha vía interesante, situada un pouco á marxe das aglomeracións, na que cómpre salientar os dous primeiros longos, aínda con certa terra nos cantos e algún pasiño algo obrigado que lle dá interese, en conxunto un bo traballo e unha vía que mellorará co paso das cordadas. A Negro sobre rosa é algo diferente, claramente máis fácil e menos obrigada, recupera a vía da Rosaleda e soluciona a parte final con tres longos no muro virxe superior, levándonos ata a cima do Mallo de Enmedio. Bo traballo de indagación e de limpeza dos aperturistas. Os bosquexos en Mundo vertical e en Sueño vertical

Martin saíndo do abismo no L1 de Aires del sur, 6c
De novo o meu compi buscando a maneira neste L2, 6c+
Martin sacoume a corda e aló vai, este é o L3, 6a.
Negociando a panza de saída deste L4, 6b.
Xogamos en Negro sobre rosa, Suli no L1, V, común coa Rosaleda! e coa Tacones rosas de la tía Glori!
Na fácil travesía do L3, III+.
Fotón do Suli na mesma trave!
No L4 a rocha non é moi boa pero coido que é dos mellores, V+/6a.

Suli comezando o torreón final, este é o L6, V+/6a
Outro fotón de Suli no L7, outro dos bos, 6a+
O meu compi nese mesmo longo, ía algo de friaxe!
Escorzo escalatorío de Suli que é un artista, he he, O último longo cunha panciña que había que facer! 6a.
Unha cordada en De naturaleza salvaje, superando o "teito do cu estreito". Foi unha pena non gravalo porque uns segundos despois da foto, cando xa parecia que saíra do teito, pegou un voo ao baleiro que, nese teito en concreto, lle debeu pór a tope a glándula esa que... nos pon as pilas a to@s de cando en vez. Si! a do esfinter traseiro!

luns, 14 de novembro de 2016

Ports de Beseit. Mola dels Biernets (O): Furia Obrera

Con terra nos ollos, lianas nas mans e aventura no corazón. Acho que é a mellor descrición desta, para min, primeira vía de escalada neste bonito canto do mundo, entre Tarragona e Teruel, onde unha pequeña serra de aspecto salvaxe agacha un bo numero de paredes e vías que ben merecen outra visita, as Moles del Don, Roques del Benet, els Estrets e non moi lonxe Masmut… entre outras delicias de calidade variable e rotas para degustar. Desta Chavi levoume ao lado escuro, e descubriume un novo lugar, unha nova aventura e o sentimento de quedar "satisfeito" un tempo, esa necesidade de alonxarte uns días do territorio pezoñento para gozar dos muros brillantes das chapas ao sol, onde os movementos van suxeitos á medida, ritmo e cadencia do verso, fuxir un tempo do “poema” en verso libre para, cando a inspiración chegue, manter a pureza da prosa poética, he he.

Furia Obrera é unha rota de coleccionista… mais cun nome que lle senta bastante ben! A vía ten o selo dos aperturistas, incansables procuradores de experiencias que deixaron auténticas para os que as queiramos revivir, hai que felicitarlos porque lle botaban fociños, por non dicir outra cousa, e porque levaban a escalada limpa nas veas e a mínima expresión do material na mente. Non serve para recomendar aos amigos máis é desas nas que te curtes: conglomerado mediocre a tramos, con suciedade e zonas de selva para facer o tarzán, aderezado por placas de non caerte onde hai que lle botar carácter e, ás veces, currarte moito algún seguro decente… todo un luxazo, he he!!! O inicio do L5 salvámolo en A1, cravando na parte baixa dunha entostiña rota e con saida en libre, para evitar o 6b expo que, aínda que parecía humano, tiña moi mala pinta. Sobre o grao comentar que os IVº non son de transición, hai que escalalos e, ás veces, pensar abondo para poder pasar. O descenso en tres rápeles por Denominació d´origen, sendo o primeiro rápel dúas chapas no chan, unha cun cordino e outra cun maión fino, os demais teñen argolas. Ao final da entrada déixovos un bosquexo que pode servir para repetila. Boísima piada de Chavi en caracolesmajaras
Chavi no L1, navegando por placas que xa che contan de que vai o tema, V+
Comezando o L2, tramo común con Denominació d´origen, Vº
A "placa llimó", moi característica e curiosa. Fácil mais non caias, Vº
Comezando o L3, V+ expo, delicado e sen posibilidade de caer! O meu compi un fenómeno!
A pelo ata que comezas o artifo, que tampouco é fácil. Este L3 é o máis laborioso, A2/6a, para saír desta primeira zona de artifo Chavi inventou o pitón-estaca, é dicir, o pitón cravado na terra coma unha estaca! eu tampouco vin outro xeito!

Ao L4 véselle clase, V+, cando ia comezalo miro para enriba e digolle a Chavi: "onde me metes, aquí o máis sensato sería baixarse!!" he he.
Comezando o L5, A1/6a, aínda que ao 6a non lle vin nin cor... ese cravo con estribo é o que nos permitiu fuxir da variante do 6b expo. Aqui marcando paquete co RGRIP de Nacho no pantalón, he he. Esta reunión cómpre reforzala, hai un buril, dúas pontes de rocha mediocres a enfiar, e algún friend dos de "vaia vostede saber"!
Chavi ao seu, lazando "tomillos"... para escachar a rir cando ves o "carvallo"! Comezando o último longo, só é IV+, pois hai que facelo e hai que pensar cómo, e non é tan fácil. Nesta época, e para estes dous titáns Vilchez/Ballart, os IVs tamén contaban!
Un pracer compañeiro!
O bosquexo penso que servirá sen problemas!