martes, 8 de outubro de 2019

Murcia. Leiva: Eiger-Saint Trop + Muriel e VIII Rali 12h de Escalada.

Escapada a Leiva con Pablo, xa nos tocaba volver a outro Rali 12h. e, postos a viaxar, había que aproveitar para escalar algo máis, así tamén tiñamos as vías máis frescas e iamos dar caña a tope durante a proba. Deste xeito viaxamos o mércores, o xoves escalamos a Eiger e a Muriel, alén comezar a adaptarnos á calor muriciana, e fomos tomar unhas birras pola city, venres descansamos e sábado as 6:00 en pé para dar estopa durante 12h, Finalmenete fixemos 7 vias: Chochos voladores, Eiger-S. Trop, Carnaval, Gallego-Seiquer, Muriel. Galaxia e Fisura Mari Ángeles. Agradecer a Julián e Pili que nos acolleran na súa casa e o fantástico bo rollo.
Só fixemos fotos nas vías que probamos o mércores. A Eiger-S. Trop é un rutón dos que hai que facer se vas a Leiva, son placas imprescindibles e un diedro de colocarse e escalar, magnífica vía que nos reconcilia con iso da beleza do movemento. 
A Muriel recomendóunola Ruballo, é unha vía rápida para o rali pero non é unha marabilla, algo rota e con bastante vexetación, excepto o segundo longo que é moi bo, talvez só por iso merece a pena escalala.
Das outras vías que fixemos no rali cóntovos sensacións rápidas: a mellor a Chochos Voladores, física pero sempre con canto e longo a longo mellorándose, a Carnaval é moi boa e relativamente relaxada no seu grao, A Gallego-Seiquer á unha boa vía mantida no seu grao e cun longo de 6b+ ben bonito. A Galaxía e a Mari Ángeles son rutas menores, para acabar coas 12h. pero son boas, principalmente o L1 da Galaxia, porén hai que negocialo que non é tan fácil como aparenta.

Finalmete quedamos primeiros en maiores de 45 e quintos na xeneral, moi contentos principalmente porque o pasamos xenial, alén de que inventamos a recollida con corda e o descenso musicais, he he, cousas do Pablo!! Agradecer a Pepe Seiquer e a toda a organización do Club Montañero de Murcia o bo rollo e o enorme traballo que realizaron para que este 8º Rali se realizase, tanto o día de escalada como os días previos arranxando a pista a man, destrozada despois das enormes choivas de este ano, para que outros nos poidamos encaramar nesas modestas pero históricas paredes da xeografia peninsular. Sodes grandes.
Pablo no L2 da Eiger, 6c.

Marabilloso L4, 7a+/A0

A placa de entrada no diedro pode aceirase pero o diedro é de escalar, guapisimo!!

Saída pola magnifica placa da ¨Saint Trop, 7a

Xogamos na Muriel, Pablo encaramado a esa fenda do L2, 6b, bonito longo!!

A parte final da Muriel xa non é tan bonita, he he, V+.

Entrega de premios.

Bosquexos

Bosquexos

Bosquexos

Bosquexos

Bosquexos


domingo, 25 de agosto de 2019

Corral del Veleta: El Laberinto de Minos

Outra volta pola norte do Veleta. Comezo a atoparlle certo atractivo a este tipo de escalada... é como algunha música que tes que escoitar varias veces ata que lle pillas o toque mais cando te agarra soe ser unha gozada, probablemente polo lugar, ou talvez polas características da parede, escalas por riba de 3000 mts e nunha rocha bastante mediocre, cun tipo de movimentos que non se parecen a maioría das cousas que coñecemos e onde hai que ter vista para a autoprotección... o conxunto comeza a agarrarme e, en Andalucia, en pleno agosto e cun forriño!!!
 A Laberinto de Minos é unha rota interesante, con algúns longos realmente excepcionais e outros nos que cómpre navegar, a placa do segundo e o diedro do quinto longo son preciosos é reivindícanse por si mesmos, hai outras partes onde tes que ler a rocha e buscar a rota, en conxunto merece a pena e, seguramente, algo máis difícil do que parece sobre o papel. O punto negativo póñeno as reus, non sei cal é a razón da situación dalgunhas: a R1 está colgada a 3 mts dunha repisa enorme?? a R4 tamén colgada nun lugar incómodisimo?? cando 10 mts por riba hai varias zonas caralludas e, alén de non romper o longo pola metade, verías ao compañeiro atacar o diedro do L5, diedro ao que lle comeron a saída por pór a reunión colgada xusto ao saír del (si, a R5 tamén colgada??), e é unha plataforma enorme na que te podes por cómodo, non estropear a saída e segues vendo ao compañeiro, só había que pola un metro máis arriba?? en fin... agradecendo o traballo do equipador este é un exemplo de como estragar unha vía pola montaxe das reunións.
Andrés na repisa da R1, eu colgado da reunión cos pés a dous metros do chan... incrible!!

O meu compi rematando o L2, un 6b apretón, e ben curioso, que che pon os popeyes a andar...

De novo Andrés, agora ao final do L3, navegación sobre rocha mediocre!!

Na R3, por riba nosa podedes ver perfectamente por onde vai a vía, nesa zona hai que buscala.... grazas a algunha chapa porque non é moi evidente, practicamente xúntase con Cristal Oscuro antes do diedro vermello.

A R5 fixémola na base deste diedro, pero para chegar son metros e roza algo a corda!! Andrés escalala o L5, V+, bonito longo!
Paso curioso na metade. Eu estou nunha plataforma enorme pero colgado no aire literalmente porque a reu está xusto na saida do diedro, colgada, e estou impedindo que o meu compi faga o paso de saida do diedro. Unha peniña!

O último longo remata nesta cheminea estreita que se escaquea pola esqueda, Vº.

Un pracer compañeiro!!

Como non vin moitos bosquexos da vía fun pintado a mona e tirei este que penso nos guiará pefectamente pola parede. Xogo de micros ata os mais pequenos, friends ata o nº 3 e 4/5 entaladores medianos, alén de 12 cintas longas ou moi longas.

domingo, 21 de xullo de 2019

Corral do Veleta: Cristal Oscuro

De novo neste lugar que me costa describir, máxico e enigmático mas cunha rocha sombria, onde as vetas naturais non abondan e as tebras parecen abranguelo todo, hai sempre que tirar algo do oficio e un pouco da aventura, a conxunción perfecta, porén... na cabeza un pouco de flow (como se di agora) que non ten que ver con ningún ritmo, ou si, talvez co da aproximación que te leva por riba dos 3000 mt. Con Andrés e Eladío o éxito está asegurado, un placer!!
A Cristal oscuro recomendároma como das boas deste muro e non se equivocaron, ten algúns diedros moi bos e unha placa final antolóxica. Faise en catro longos, que son bastante bos se navegas un pouco e sabes onde montar as reunións, o cal non foi o noso caso... e por iso fixen un pequeno bosquexo que penso que define o percorrido perfectamente. Via recomendable e na mellor compaña.
Bosquexo que coido aportará info... ou de como facela en catro longos e acertar nas reunións!!

Os meus compis no diedro do L2, 6a, bo longo!! O diedro da primeira tirada tamén é moi bo!!

Reu de fortuna, ponte de mala rocha e dous micros... está parede non é moi agraciada para montar estas cousas, fácil de evitar se segues as indicacións do bosquexo!!

Andrés despois de superar o Diedro Vermello, L3.

Aceirando, a vista (he he), no inicio do L4, din que é 6c+ pero cos dedos frios a apretada é para desfacer un tendón!! bua...

O resto do longo é máis humano pero hai que darlle, principalmente nas primeiras chapas... 6b/6b+

Eladio gozando da última parte do longo, con máis canto e mellores pés!!

Toma fotomontaxe no cumio!!!! un pracer colegas!!

xoves, 20 de xuño de 2019

Penyal d´Ifac: Herbes mágiques e Triple indirecta

A rocha mediterranea ten o seu mellor mellor bastión no Penyal d´Ifac, rutas con clase nunha muralla colgada do azul intenso, bóbedas e fendas construídas pola acción da natureza mariña, coas súas propias leis de conservación e escalada, un lugar onde onde as condicións seguen rexéndose polo capricho do mar e no que unicamente as cualidades peñoneiras te permitirán conquistar o cantíl... o Peñon ten os seus propios diaños!! Desta vez acertamos con dúas vías realmente moi recomendables e, dalgun xeito, supercaracterísticas do lugar.
A Herbes Magiques é unha verdadeira xoia clásica, impresionante apertura de Camarena e Martínez en 1978, restaurada na actualidade porén aínda mantén certo carácter, principalmente no primerio lance. Via de moverte por todos os terreos peñoneiros, exigente no L1, precisosa navegación nos seguintes e espectacular nos finais. O bosquexo habitual recomenda fuxir do L1 e do L4 pero actualmente pódese pasar sen exposición excesiva nin usar pitóns. Bo bosquexo en cuadernodemontana.
A Triple Indirecta foi unha gran sorpresa... boa convinación de vías que comeza na Anglada-Gallego por un terreo clásico imprescindible e, cun longo de transición que hai que buscar, prosegue pola Revelación navegando un pouco ata colocarte no diedro branco e, logo de achegarse ao muro final, remata pola alucinante saída da Mistela, protexida por bóbedas habitadas por meigas! Brillante convinación pola que hai que felicitar a Roy e a Miguel. Bosquexo prefecto en elev-arte
A primeira tirada da Herbes é esixente, 7b/A2
Coido que o L2, V+ de navegación sen GPS...  magnífico!
O L4 pola ruta orixinal... 6b, actualmente conta cun bolt no paso e xa non ten tanta expo!!
Julian no final do L6 (que ligamos con L5 perfectamente), unha sección algo rota pero con bastantes pontes de rocha, 6a.
Espectacular entrada para comezar co artifo do L8, A2e.
Julián congándose de todo nese tramo de artifo, o taco de madeira é antolóxico!!
Un tramiño de 6a, superdesplomado con canto, e un péndulo póñente ao pé do último longo... no que saímos por onde puidemos (practicamente de frente por terreo roto). Despois do primerio pitón da placa hai que botarse á dereita e escalar en diagonal (hai un máis enriba pero mellor non ir), logo de atopar dunha reu de pitóns nunha repisa, tirar completamente para a dereita en travesía total, buscando o camiño fácil, moito máis á dereita do que sinala o bosquexo.
Xogamos na Triple Indirecta, entrando polo muro que dá comezo á Anglada-Gallego, 6b.
Preciosa foto que nos fan a Martin e a min na R1
Sempre hai xoias no camiño!! o pitón meditarráneo canta tanto como o bolt atlántico!!!
Martin deixando a Anglada para facer un longo de transición que nos levaría ata a Revelación, Vº
O meu compi comezando o diedro branco, 6b+, ben protexido e con fendas onde meter a pracer... e menos mal por que está pulido como o marmol!!!
Bonita foto!!

Con esas patorras... he he, saíndo das últimas dificultades!!
Martin no L7, espectacular muro de canto continuo, 6a+. Precioso!!
Impresionante camiño entre bóbedas!
O L8 é unha curta travesía de 6c que nos deposita nas pendentes finais.
Brutal!!!
Os catro xinetes dándolle caña a unha paella no porto de Calpe. Vaia semana de gozar colegas, sodes uns cracks!!!
Unha semana máis tarde volvín para o rali 12h, e repetín a Herbes outra vez, e a Mare Nostrum e Virginia Diaz. Aquí con Pablo despois da paliza!!
E no podio de segundos en veteranos, Roy e Miguel de primeiros, van como foguetes, e Javi e Edu perseguíndonos a todo trapo... he he, estupendo rali o do Peñón!!