venres 19 agosto 2016

Picu Urriellu (leste): El vuelo del dragón VS Cainejo

A beleza describe estas dúas excepcionais rotas da cara leste do Urriellu... caldos dos 80, probablemente do mellor desta cara, con atributos para exercer a navegación por placa de grande calidade e con pouco rozamento na corda, he he. Hai uns días Richar e un servidor fixemos El vuelo del dragón e gustounos moito; bastantes anos atrás, coido que sobre o 2002, escalei a Cainejo con Arturo e alucináramos coa elegancia da vía. Os bosquexos que vin de El Vuelo del dragón non lle facían xustiza, o mellor sen dubida en avigamo, mais outros mesmo confundían algunha sección meténdose directamente pola Cainejo. Certamente hai un par de zonas onde pasan moi preto mais tratándose de dúas xoias paga a pena díferencialas.
Nesta hipótese de confusión, na que nós tamén caímos no terceiro longo, funme fixando nos dous itinerarios e, xa na casa, revisei fotos vellas de cando fixéramos a Cainejo co obxectivo de confrontar as dúas vías, o resultado foi este bosquexo que espero sexa unha boa comparativa e sirva para  despexar dúbidas. As dúas liñas son boísimas... cando fixemos a Cainejo aínda habia que levar maza e pitonar 4 ou 5 veces no L6, agora iso non é necesario, persoalmente pareceume un rutón de gran beleza e ainda penso que é a mellor vía da cara leste; porén El vuelo del dragón tampouco lle queda moi atrás en carácter nin en beleza, e podemos rapelala ou continuar pola Nani ou pola propia Cainejo. As dúas deféndense soas e poden recomendarse aos amigos e amigas porque merecen moito a pena. O grao... digamos que fácil non está! Fotos...

En El vuelo... O zoom de Richar pilloume na última sección do L1, V+
O meu compi gozando destas placas perfectas chegando á R1.
Inicio do L2, Vº, navegación cómoda ata un nicho.
O mesmo longo desde enriba e cun modelo máis ghuapo! he he.
Nos inicios do L3, 6a+, neste punto uns metros á dereita están os spits da Cainejo, como non se ve outra cousa é fácil ir a buscalos, mais os da nosa vía son párabolts! Cómpre navegar un pouco máis de frente ata un pitón oculto, non o veremos ata que non estemos á súa altura nunha fenda horizontal. Despois xa veremos as chapas que nos levan ata a R3.
Richar chegando á fenda da laxe sobre a que se fai a R3.
O inicio do L4 é un muro fantástico, Vº, navegación vertical e con canto! Neste longo tamén nos podemos confundir, despois deste muro hai unha grande trave á esquerda ata un canalizo, se seguíramos de frente saíríamos polos spits da Cainejo.
As fendas son xoias da rocha que loitan contra o esquecemento producindo ao noso paso o "milagre das pedras florecidas". Lembrando o impresionante relato de García Márquez sobre os/as galegos/as e a descrición do Obradoiro, podedes velo en Viendo llover en Galicia: "la vegetación se abre paso por entre las grietas, en una lucha implacable por sobrevivir al olvido, y uno se encuentra a cada paso, como la cosa más natural del mundo, con el milagro de las piedras florecidas"
Richar saíndo dos últimos canalizos, con algo de carácter, e que se pillan despois dunha boa travesía á esquerda.
O bosquexo coas dúas vías, coido que nos arranxará dúbidas e servirá de guía.

luns 08 agosto 2016

Picu Urriellu (Oeste): El Cuélebre + Sagitario

Excelentes rutas que comezan por baixo dos Tiros e que viven nese universo de placa de gran calidade e, aínda que pareza palabrería doutras épocas, lémbrannos iso da arte da escalada de navegación sen GPS. Dúas vías onde gozar do Picu e da beleza da escalada de autoprotección, con algo de aventura e necesidade de ler a rocha, de dificuldade moderada mais onde cómpre escalar e construír a ascensión mediante a autoprotección e a procura do percorrido.
El Cuélebre é unha vía mágnífica con dúas partes ben difenciadas polos Tiros. A parte baixa obrigaranos a navegar por esa rocha perfecta de certa cor amarela e de tacto inmellorable, nos Tiros dous longos de transición, un deles moi roto, situarannos baixo un muro máis atlético e variado, onde escalaremos por diedros, bloques, fendas e muros alucinantes. En conxunto paréceme unha excelente vía, moi ben aberta e que, sen dúbida, debería ser outra das clásicas. Bo bosquexo de Korkuerika que se complementa perfectamente coas fotos e descrición de fernandozamora.
Da Sagitario que dicir... unha das vías de gran beleza do Picu, pena que remate nos Tiros. Moi ben aberta para gozar da navegación e con algo de "aire" de máis nalgún punto, principalmente no inicio da vía. O friend do tres é optativo mais no L5 hai unha zona algo expo onde entra nun buraco, un pouco forzado mais é o único amaño! De novo bosquexo de Korkuerica, aínda que coido que talvez sexa máis cómodo non unir L4 e L5, complementado perfectamente coa foto e descrición de fernandozamora. Reportaxe fotográfica completa!!

L1 de El Cuélebre, V+, nós ímonos á esquerda deixando de frente as chapas de Quinto Imperio.

L2 con saida en trave ata unha ponte de rocha realmente minimalista, 6a+.

Richar no L3, outra xoia deste muro, 6a+.

O L4, seguimos co GPS aceso e o barco en rota, V+.

Outra vista dese L4.

O L5 e L6 enlázanse perfectamente ata os Tiros, V+. Na R6 o que parecía unha Azulenta alpina andivo saltado arredor meu na procura dalgúns insectos ricos en proteina! Unha compaña do máis gratificante e que se mantivo mentres Richar subía os dous longos.

O longo de transición de IIIº despois dos Tiros, bastante delicado polo roto!!

O seguinte longo, un diedro de IV+ que, estando algo roto, mellora substancialmente.

Richar chegando á nosa R9, este longo de 6a+ é brutal!!!
O noso L10, é o clave! unha uña e un estribo son fundamentais para saír da sección inicial, despois hai que aguantar ata a reu, longo de continuidade, cheo de pitóns máis onde hai que escalar! A1+/6c+, din que en libre 7b+?
Richar na parte final dese longo, aínda que a rocha ás veces é dubidosa o longo é magnífico!

Navegando placas ata ligar coa canle de saida da Leiva, a que seica é a máis adecuada! Vº.

No cumio con Richar, qrande compañeiro e que ben o pasamos!!!

Na veiga a néboa loitaba incansablemente por tomar o lugar que o sol lle tiña reservado!

Xogamos na Sagitario, o L1 é algo cabrón no inicio, ata que chegas a unha ponte de rocha! o final é moi bonito, 6a.

Comezando o L2, 6a, placa ata que pillas unha babaresa preciosa!

Richar navegando polas placas do L3, V+

Boa foto chegando á R3.

O L4 é outra xoia, 6a.

Richar nos fantásticos canalizos finais dese longo, talvez o mellor aberto da vía.

O L5 ten unha sección algo expo, V+, o friend do tres pode sernos útil neste longo.

Unha cordada ataca o inicio superior de artifo da Leiva

Richar chegando aos Tiros despois de enlazar o L6 e L7, 6a+.

Último rápel para o meu compi, facer as mochilas e para embaixo!!!

sábado 23 xullo 2016

Peña Rueba leste: Tierra de dragones

A cara leste de Peña Rueba aparenta unha verdadeira muralla vista desde os mallos ou desde a estrada após Murillo, porén cando te a achegas a cousa muda e no momento de colgarte da parede xa te das conta de que o bosquexo non minte, o lobo non leva pel de ovella senón que é unha ovella! Martin tiña o tempo algo xusto polo que fixemos un "Speedy Gonzales" e fomos sen presa mais levantando po ao noso paso!
A Tierra de dragones é unha vía pracer, sen máis pretensións que aproveitar ese aparentemente fantástico pano de rocha para facer unha vía deportiva superequipada, para o meu gusto de máis, da que gozar dun muro dividido en dúas partes por unha sección fácil duns 100 mts. Agradecer aos aperturistas o enorme traballo de limpeza e saneamento, principalmente na parte superior, e salientar que a mellor rocha e escalada está nos primerios longos. Sombra total a partir das 15h e normalmente con certa airexa, mais da camiñada ao sol vai ser difícil escapar se non tedes un todo-terreo. Bo bosquexo en sueño vertical.

O primeiro longo, un dos mellores!

Coido que é o L2, neste pano do inicio está a mellor rocha.

Martín chegando á R3

Na zona de transición, son dúas tiradas longas de II-III.

Comezamos a parte superior, a rocha muda e está máis rota.

Martin superando o longo máis difícil da vía, un 6b que a nós pareceunos 6a+?

Saindo cara as ramplas superiores da parede!

O meu compi chegando ao cumio co Gallego detrás!

Como sempre un pracer compartir estes momentos con amigos como Martin. Noraboa titán, xa está aqui Vega para traernos máis ledicia neste percurso do camiño!!!!

sábado 09 xullo 2016

Midi d´Ossau: Flipp Matinal

Outra aventura rápida na procura do frescor do Pireneo. Este "cancho" fronteirizo nunca defrauda e sempre te agasalla con algunha ración do mellor lacón con grelos en versión diedro ou fenda de granito, alén de que non hai vía pequena neste universo caótico onde o demiurgo creador perdeu o coñecemento e estragou o carreiro. Tirar un bosquexo decente dalgunhas vías resulta un problema matemático de envergadura... e sen un bo mapa cómpre aplicarse na procura dos camiños do labirinto!
Estou seguro de que a Flipp Matinal non é a mellor vía do Midi, mesmo diría que lle falta homoxeneidade e non "constrúe" unha linea natural ao estilo do lugar, porén o conxunto é atraínte ao tempo que intimidante, belido ao tempo que salvaxe e asequible pero intenso. Algúns longos son ben bonitos e outros hai que facelos e descubrir o camiño... e normalmente co grao na túa contra. Como levamos varios bosquexos e ningún nos enamorou, mais todos aportaron e agradecidos lles estamos, fixen outro que penso contribuírá a descubrir o percorrido... para que nos dediquemos a escalar e gocemos do pracer destas fendas cheas de meigas e meigallos.

Rematando o L1, a rimaia estaba imposible e entramos pola esquerda (L´air du temps) para pillar a vira.
Toño asoma o pucho rematando o diedro que o deixa na R3
O L4 hai que percibilo,  vai por entre os dous teitiños que se intúen... e onde parece que non hai van aparecendo cousas, he he.
Precioso o refu e o seu contorno!!
A parte superior do longo, saíndo dos escalóns desplomados e camiño da R4. 
Toño chegando á R6, onde rematan as dificuldades para acceder ás Virettes.

Penso que este bosquexo mellora algo os que nós levabamos, coido que así xa é difícil perderse!
Foto clásica de rigor, o Midi nunca defrauda!