martes, 6 de novembro de 2018

Ubiña: Espolón Oeste + Integral... camiñando polo lombo do dinosaurio!

Día de training por Ubiña, superintegral... he he, unha boa malleira!! Esta historia comezou hai un ou dous anos, un día que andaba por internet e vin un relato de Fernando Calvo sobre esta actividade no blog guiasdelpicu, comezaron a crecerme os caninos e quedei coa idea aí fixada no subconsciente, pasou o tempo sen presentarse o momento mais a espiña seguia cravada, ata que, despois desta macronevada anticipada e deste outono invernal, o sábado pasado a méteo daba unha tregua cun sol espectacular, falei con Manu, que sempre está disposto para o training, e aló fomos na procura dunha das arestas más longas e interesantes que se pode facer na cordilleira. Preciosa actividade, como di Fernando... 10 cumios dun asalto!!
A actividade é longa e, para ser algo rápidos, hai que ir fino e moverse cómodo en territorio comanche, buscar a rota nalgúns momentos e saber onde sacar a corda dependendo das habilidades de cadaquén. Nós tivemos un día espectacular de sol, o peor foron as condicións da neve, primavera azucar na que habia que abrir brecha ata a cintura e cando aparecia na aresta complicaba a trepada pola falta total de consistencia, unha cabronada que nos foi respectando ata chegar ao Siete pero a partires de alí se fixo moito máis presente convertindo algunas seccións en terreo algo expo. A baixada pola canle do Prao enterrándonos ata o pescozo xa sobraba, unha loita contra a neve, alén de que acabamos empapaos... Todo vantaxes!! 
Foron 12h de coche a coche, periodizando: saímos do coche ás 6:30, comezamos a trepar na parte baixa do Espolón Oeste sobre as 7:45, cumio de Ubiña ás 11h, cumio do Siete ás 14:30 e cumio do Fontán Norte ás 16:20, descenso pola canle do Prau e chegamos ao coche ás 18:30. 
Material: coido que cunha corda de 60mts, friends do 0,5 ao 3, uns 4/5 entaladores medianos e algunas cintas para alongar ou lazar algún bloque teremos abondo, principalmente para os resaltes iniciais do Espolón Oeste, e nalgún outro lugar onde consideredes encorvarvos, porque a ascensión ao Tercer Castillín está completamente equipada con pitóns, tanto no Ae, como no resto do longo, aqui é onde mais cintas precisaremos, creo que en total 8 son suficientes. Reportaxe fotográfica completa...

Manu comezando o corredor de inicio do Espolón O. coas primeiras luces. A neve sen transformar a primeira hora xa nos avisou de como ia ir o tema!!
O meu compi apretando no inicio do primeiro resalte, en total son tres resaltes pero este comezo é o máis difícil sen dúbida!
Chegando á parte superior do espolón!
Precioso camiño polas estrelas!!
Montañas de fantasía!!
Cumio de Ubiña, son as 11h.
Comezando a Integral, descendendo cara o Prau Capón pola aresta que se segue moi ben, intentando non tocar esa neve traidora, o cal non sempre era posible!
Manu destrepando... máis embaixo vese a vira que, pola parte de León e facendo unha Z, nos permite destrepar para seguir enlazando aresta.
Día espectacular... Prau Capón e camiño de Puerta de Arco.
Ascendendo Puerta de Arco, o inicio desde embaixo cóllese nunha pequena canle á esquerda do fio da aresta.
Manu abrindo brecha para acceder aos Castillines, nestas canais tivemos que sacar o tractor e tirar de reductora!!
Na brecha que separa o 2º e 3º Castillín, Manu examinando os pitón onde comeza o Ae do 3º Castillín.
Un pedal lixeiro veunos de libro. En todo caso está cómodo!
O resto do longo é IV e está equipado completamente con pitóns.
Esta vira hai que buscala para atopar o rápel da via dos Mierenses. Cun rápel de 30 mts estamos embaixo!
Chegando ao cumio do Siete, e sempre fuxindo da neve!!
A partires de aqui faise moi presente a neve sen transformar en toda a aresta, hai que ir máis atento e moi fino.
E revolcarse polo azucar de cando en vez!
Manu comezando as Agujas Rojas, o acceso faise por unha vira lateral que se pilla pola parte de León, para chegar a esta especie de canle.
Este é un pasiño que hai nesta preciosa crista e que estaba algo expo pola neve sen transformar que o cubria.
Non atopamos o rápel de descenso do Canalón del Buey... seguimos pola aresta para non pisar moita neve pero finalmente tivemos que montar un pequeno rápel dun xendarmiño porque ese destrepe non o viamos claro! Manu colgao do penedo!!
Continuamos a toda crista, o Crestón del Pasu Malu espectacular!
E camiño do Fontán Sur, neste lugar atopamos a única neve que estaba algo transformada... polo vento!
Cumio no Fontán Norte...
A baixada pola canle do Prau enterrándonos ata o pescozo tivo algo de loita épica, e empapados ata os gallumbos. Sempre gozando!!

martes, 2 de outubro de 2018

Alcandoras: Pilar de Mª Luisa

Excelentes vibracións neste primeiro contacto coas Alcandoras. Precioso lugar rodeado do contorno máxico da serra de Jaén, con sabor a Montrebei ou Cienfuéns no tipo de escalada e equipamento, probablemente unha das mellores zonas de escalada clásica de Andalucía e, sen dúbida, das paraxes de riqueza natural que a simple vista intúes en todo o que oculta. A riqueza desta serra mediterránea queda agochada baixo un pequeno bosque de piñeiros mais, logo, como inesperadamente, sentes o arrecendo do anís e levantas a vista, aparecen os segredos dos freixos e das aciñeiras mesturándose coas sabinas e os cimbros, e por baixo da tapia, danzando co vento, unha rapaz de cola branca na procura de comida, quen será? sen dúbida o señor do lugar xogando cos nosos sentidos e percorrendo os seus dominios... reclamando a súa presa! agochada a nosa vista de neón como tantas outras cousas que os forasteiros descoñecemos. Decididamente a beleza do bosque mediterraneo albíscase nos sentidos e ocultase ao entedemento!!
O Pilar de Mª Luisa é unha clásica entre as clásicas do lugar, coido que é magnífica para un primeiro contacto e con algúns longos relamente excelelentes que, nunha sucesión de fendas e diedros, recortan a parte esquerda do piar característico. A vía é de grao baixo en xeral, o que non significa que estea fácil, e onde nos tocará xogar cos cacharros adecuadamente, sen correr e gozando das magníficas fendas que a percorren. Unha via recomendable e con algúns longos realmente bonitos, levade un xogo de entaladores, xogo de micros e friends ata o 3 (repetindo o 1 e 2). O bosquexo neste fantástico blog sobre as Alcandoras e a escalada no lugar: alcandoras.blogspot.com

O día anterior Javi levoume aos Cahorros, que bo lugar!!
Javi no L1 do Pilar de Mª Luisa, V+ que hai que facer!!
O meu compi en acción no L2, longo precioso! e apretón, 6a+
No L3, despois da "placa del mogollón de la muerte" e antes de encarar esa cheminea, 6a+
O L5 é un pracer para os sentidos, fenda bestial na que metes de todo, 6a+
Na saída equivocámonos seguro... porque saímos polo lado malo habendo un diedro roto mais humano á esquerda, danlle V+ pero nos fixemos un dos pasos máis duros da vía... na foto Javi botando fume, ha ha... sempre gozando!!!
Como mola ir ben acompañado de guías locais, he he, grazas Javi. A serra de Jaen detrás... un pracer para os sentidos!!!
ALCANDORAS, un lugar para regresar sempre!!!

luns, 27 de agosto de 2018

Corral do Veleta: Extraplomos

Primeira incursión nesta parede na que se escala a máis de 3000 mts de altitude. O Corral do Veleta é o nome que recibe esta zona glaciar situada na cara norte do Veleta... estendéndose á súa dereita, no contraforte ao que chaman Tajos del Veleta, atópanse as vias de escalada. Curiosa parede cunha rocha de lousa esquistosa da que non te debes fiar moito, con singularidade aventureira para curtirse tanto en verán coma en inverno e, polo que me pareceu neste primerio contacto, pode chegar a ser un lugar recio e austero.
A Extraplomos debe ser unha das vías máis clásicas do lugar, sen ser nin moi dura nin moi obrigada compre non subestimala. Ten dúas partes ben diferenciadas, a primeira e plaqueira e de navegar con poucos seguros, a segunda parte é algo máis difícil e ousada no seu trazado, supera os teitos pola zona máis debil, pero cos seguros precisos onde non se pode protexer. Non se pode dicir que sexa unha escalada bonita porque realmente non a é, tampouco é das vias recomendables para gustarte escalando... posiblemente o mellor sexa o lugar onde se sitúa e a característica de estarmos escalando por riba de 3000 mts, cuestión que debedes ter en conta se subides directamente desde o nivel do mar. Bo bosquexo de J. J. Cano en mundovertical, tamen tedes unha excelente guia da zona de Javier Martin, realizada en PDF e que podedes baixar gratuitamente en vertiquality, un exemplo de aportación á comunidade escaladora, modelo que se debería extender para evitar as excesivas publicacións de zonas de escasa importancia que quedan obsoletas en catro dias... unhas fotos...
Angel no L2, IV+ curioso.
O L3 é onde máis navegaremos, V, outra cordada na Fisura Carlitos!
O L5, o máis difícil e tamén o máis equipado, 6c+ que eu nin vin e que se fai perfectamente en A0!!
Despois dun pequeno péndulo vén este curto L7, un diedro de 6b no que os micros máis pequenos serán os teus mellores compis!!
O ultimo longo é un pequeno desplome con canto de 6a+... e un escape cara o cumio polo máis fácil.

martes, 7 de agosto de 2018

Aresta integral do Pico Cristales ao Balaitous

Espectacular e preciosa actividade pirenaica, unha auténtica marabilla cabalgar esta aresta perto das estrelas! Descoñezo a razón pola que non fora antes, talvez porque me tiñan convidado a facer Diablos ou Costerillou... mais cando navegas polos ceos interesa que a travesía sexa unha aventura do tipo de cruzar algún oceano, un gran azul! Levaba todo o mes vixiando as tormentas para subir ao Piri, a primeria estratexia, que é a máis común, era saír do refuxio, facer as arestas e baixar no día (entrando polo Bco. de Respumoso -camiño normal da Brecha Latour- e accedendo á aresta polo oeste, por unha das canais anteriores á forcada do Canino), porén falando con Martin convenceume de que molaba ir durmir ao Balaitous... era a segunda estratexia... deste xeito podíamos entrar polo Bco. de Respumoso e facer a integral da crista do Diablo (podedes ver este acceso e unha descrición da crista no blog de Óscar: guaravertical). Pero como non hai dúas sen tres... todo foi cambiando...

Pois iso, finalmente a plan definitivo mudou completamente e coido que foi o máis axeitado, fomos durmir á cima do Pico Cristales, porque no refu non había sitio (un vivac cinco estrelas, realmente recomendable), fixemos toda a aresta e baixamos pola Gran Diagonal a durmir ao pé do ibón de Arriel Alto, compartindo parte da aresta e este último vivac con Velasco, Marco e o EJAM que andaban por aló como auténticas motos. Finalmente moi ben acompañado con Pablo e Anxo, dous titáns, novos pero con gran proxección alpinística se seguen tan motivados... a mocidade vén apretando!!
O noso foi horario caracol pero cóntovolo máis ou menos para que teñades unha referencia: 
O primerio día xa tivemos algo de rosca... subimos ata o refu en 2h e continuamos ata o Pico Cristales pola rota normal... outras 2:30h e cunha parte final ben dura para as pernas (pero o vivac merece moitísimo a pena). Hai auga a 10mn de destrepe nos neveiros que quedan ao norte.
O segundo día tardamos 10h en chegar ao cumio do Balaitous. Os tempos repartímolos entre 1h que nos levou enlazar o Pico Cristales coa parte da crista do Diablo pola que se soe acceder desde o oeste (destrepando ao norte e cruzando entre a rocha e a rimaia), na crista do Diablo debemos botar unhas 3h, na crista de Enmedio (que é a que une as dúas arestas... da que ninguén fala pero é moi aérea, algo máis rota que as outras e bastante espectacular) botariamos como 2:30h e, finalmente a aresta de Costerillou levaríanos como 3:30h. Desde a cima do Balaitous ata o ibón de Arriel Alto unhas 2h longas de descenso... tensión por se atopabamos neve na baixada (parece que ninguén o tiña nada claro pero finalmente nin gota... o normal nesta época) e uns vivacs caralludos altamente recomendables ao lado do ibón de Arriel!!! Penso que cunha corda de 50 mts, un xogo de totems (micros e friends ata o nº2) e cintas longas teremos suficiente material. Bua... despois deste rollazo déixovos cunhas fotos... tamén podedes ver a descrición do blog de pablovelasco.
Alucinante vivac no cumio do Cristales
Espectacular posta de sol con todo o que tiñamos que cabalgar ao día seguinte!
Anxo e Pablo destrepando do Cristales para buscar a conexión coa crista do Diablo.
Sen crampóns mellor non pisar neve, he he!!
Metidos en faena... por embaixo Marco e o EJAM entrando na aresta!!
Preciosa! Marco perseguíndonos!!
Aérea!
Espectacular!!
Os meus compis gozándoa!!
Cabalgando poloas estrelas...
... e dun rápel a outro!!
Despois da Torre de Costerillou e dunhas trepadas típicas a dificultade decrece!!
No cumio do Balaitous... e na mellor compaña!!!
Descendendo pola Gran Diagonal
Algo máis ca un vivac... case un refuxio!!!
Antes de regresar unha visita rápida a Riglos... Pablo comezando a entrada directa á normal do Puro!
Fotazas de Pablo co angular na cima do Puro!!! Anxo estaba con Manolo na Zulú,  un pracer amigos!!