martes, 29 de setembro de 2020

Ordesa. Parede Cóncava: El retorno del jedi

Repetimos na Parede Concava ao día seguinte da Géminis, Pablo chegou para cearmos en Torla e, nesa mesa de bar en tempos de máscaras, arranxamos unha nova xeira neste paraíso dos que amamos escalar con algo de aventura e incertidume, fuxindo de masificacións e graos... como diría C. Ravier "lejos de los jilipollas". Unha parede enteira para nós... dous días e dúas roscas!!

El Retorno del Jedi... e toda a saga das galaxias do Edu e colegas percorren a Cóncava, esta rota parece de lonxe a máis amable da saga. Podemos atopar máis chapas do que é normal en Ordesa pero están xustificadas polo tipo de rocha moito máis compacta. O inicio é por unha canle fácil, os segundos fomos en zapatillas, e o L4 e L5 por recomendacións do persoal saltámolos, non sei se merecen a pena pero cunha trepada de terceiro e algo de ensamble plántaste na R5. Desde aquí a vía é boa, con algunha sorpresa, e ten un longo final caralludo. Bosquexo en edupicapiedres.

Pablo comezando a rota, un cordino sinala o inicio.

Empezando a trepar baixo os teitos, é o L6, 6a+.

Comezando o L7.

Guapísimo, mais puñase interesante nesta parte, 6c+

Pablo segue agarrado á corda no L8, 6c.

E fainos fotos a Martin e a min desde a reu.

A trave do L9, 6b

O L10 ten algo de sorpresa, aquí mudamos na cabeza e saqueille a corda ao Pablo.

O último longo é brutal, 6c+ ben bonito.

Precioso Ordesa camiñando polas pradeiras cara a Fajeta que nos leva á senda do Tozal

Como me gusta trepar con colegas así!!!! yeahhhhh

 

domingo, 13 de setembro de 2020

Ordesa: Géminis

Beleza e compromiso. Nunca deixa de sorprenderme a aventura de escalar en Ordesa, é como unha atracción emocional, un amor que flúe entre o perigo e a paixón, alén dos riscos que intúes en cada tramo de rocha, engánchaste ás cores, ás formas únicas e aos movementos atléticos desta rocha que agocha a máxia da caliza e a arenisca, onde non sabes se no seguinte longo vas facer un Indian Creek por unha fenda de man fina ou un Rodellar de cazo en cazo por un desplome, e talvez sexan as dúas cousas ao tempo, pero sempre rematas no cumio ben servido. Como un amor salvaxe, aquel que, alén de todas as barreiras, mana como fonte de gozo inagotable e percorre os teus sentidos ata encherte...

Hai case 30 anos que subira a trepar a Ordesa por primeira vez, fuxindo dos veráns húmidos do Chamonix dun tempo nos que podia chover 15 dias seguidos, con escala nas Gorges du Verdon que daquela estaba de moda, e chegamos coa Ford Transit destartalada de Tino á pradeira de Ordesa para facer a Brujas. Subimos durmir ao vivac do Tozal e esa noite choveu, daquela non tiñamos meteo por internet, nin lameteoqueviene, mais isto non nos impediu gozar do vivac, algo mollados e con algún que outro "cigarriño". E metímonos na parede ao día seguinte cun topo de Desnivel moi bonito pero bastante deficiente, fixemos varios longos que non identificabamos no bosquexo, Tino aplicouse a fondo por riba miña, e nin falar de atopar o diedro característico... eran as 14h cando decidimos baixarnos daquel tetris onde andabamos rozando o límite. Aló quedaron uns cordinos e en dous rápeles regresamos ao chan co rabo entre as pernas. Esa vez aprendimos que Ordesa non era un lugar máis... era un terreo de máxia insondable, como navegar no Cabo de Fornos, sempre hai marexada... o intelixente sería non volver percorrer eses mares de rocha, cheos de piratas que che moven os bloques e ameazan ás túas cordas con coitelos afiados, máis esa é a alegría e a incertidume do navegante.

A Geminis é unha liña natural á que sería raro que Gálvez non lle botase o ollo, excelente apertura dos que "chegaron ao reparto no seu momento" como diría o propio Gálvez. Continua e atlética ata nos longos máis fáciles, onde facer bo uso das múltiples fendas deseñadas para protexerte. Beleza en conxunto, cunha primeira parte preciosa e esixente e unha segunda algo máis comprometida e que non deixa de ser física. Clásica brutal que  deberiamos gozar en conxunto, tanto a Edelweis como a Geminis se defenden por separado e merecen a pena cada unha por si mesmas (alén de que a combinación non deixe de ser unha marabilla). Como non nos enamorarou ningún dos bosquexos que levamos fixen un que creo que pode axudar a repetila. Déixovos cunha reportaxe de fotos completa!!
Martin no diedro onde comeza a vía! Vº, e hai que ir a modo que a rocha está delicada nalgures! O grao segue sendo ao modo Gálvez, moito máis duro do que di o papel!

O L2 é o máis fácil con diferenza da rota, IV+.

O longo do off-width, 6b+ duro duro, aínda que eu non lle vin cor e fixen máis A0 ca outra cousa.

O off-width visto desde o interior. Martín na reunión.

O L4 é brutal, 6a, comeza nun paso a bloque no que mola ter pernas longas!

O nicho da R5... e como se sae de aqui??

Martin chegando ao nicho, é o L5, V+.

Sáese por aquí... desplome con canto e algo de morro, 6a+.

Case todas as reus necesitan reforzarse... e algunhas montalas. Todo o conxunto bloqueado nesta R6 que montei embaixo da fenda de 6b (fenda moi dura) que nos leva ata o xardín intermedio.

O meu compi comezando a segunda parte despois do xardín, V+

Este é o L9, seguimos o diedro para comezar a travesía por embaixo do teito onde está Martin, IV+.

No mesmo longo chegando á reu, e hai que descubrir o peculiar emprazamento. Será un longo de IV+ pero hai que ir con todos os sentidos!!

Comezando o L10, V+, que nos deixa mesmo embaixo do teito de A2.

Colgado do A2, levade un estribo que se non está moi duro o tema!!

O L12 lévanos ao lado malo da rocha e agarraremos terra e herba, he he!!

O último e saes á pradeira. Con Martin da gusto... Ordesa sempre te satisface!!

Coido que este bosquexo contén todo o necesario para dubidar o menos posible! Espero que vos sirva!

 

 

domingo, 6 de setembro de 2020

Riglos. Mallo Cuchillo: Cacho Cacho

En Riglos séguense escribindo liñas que aportan desde o punto de vista da escalada deportiva de longos e outras que, alén de aventura, precisan de coñecemento e moito oficio neste tipo de rocha... tamén as hai que aínda están pendentes dunha repetición e que impoñen moitísimo respecto. Por iso Riglos é unha enorme escola para curtirse como escalador@s, o número de vías é cada vez maior e hainas adecuadas a todas as motivacións e a todos os compromisos, desde as máis clásicas ata algunhas modernas, unhas fáciles e outras equipadas con longos aínda por encadear. Porén cómpre respectar os reequipamentos dalgunhas clásicas que pasan a ser vías de corte moderno unha vez retro-equipadas, talvez habería que cambiarlles o nome porque realmente estes reequipamentos crean de facto unha rota diferente a como era nun principio. Debemos respectar a historia desta enorme escola, en fin.... o conto de sempre.

A Cacho Cacho é unha das de corte moderno que inaugura un pano do Cuchillo propio, aínda que proximo á Xere Xandra, non cabe dúbida que, dada a cantidade de vías de Riglos, non lle tira carácter nin importancia a esta última, tamén se cruza coa Filomatic no segundo longo facendo unha viraxe á esquerda. Aberta en homenaxe a Óscar Cacho percorre seis longos de grao bastante homoxéneo arredor do 6c, bonita e recomendable, soe facerse bastante e será unha das clasicas sen dúbida. Precioso bosquexo en Encadenar o volar
 
sdgfasd
Martín comezando o prímeiro longo ao pé desta entosta, 6a+

O L2 é de canto fino ata que comezas a pillar máis bolos, 6c+.

Terceiro longo precioso e homoxéneo de conti total, 6c.

No L4 a misma característica... pin pan, precioso tamén, 6c.

Martin chegando á R5, outro longo ben bonito, 6c

O último longo muda e lévate por unhas panzas, 6b+. Como vedes sombra case ata as 13h, xenial para o verán, só che dá o sol baixando pola Rosaleda (con corda de 80 mts mellor). Tamén se pode rapelar a vía á sombra cosendo algún seguro.

No cumio do Cuchillo con Martin, sempre é un verdadeiro pracer compañeiro!

 

mércores, 26 de agosto de 2020

Riglos. Mallo Pisón: Via de verano

Outra vez por Riglos, algo antes da onda de calor brutal que inundou Aragón este agosto. Ano de furgos e autocaravanas, de parques xestionados para acoller a marabunta e con regulacións para evitarla, multas por durmir onde sempre se durmiu e parquins enormes para acoller turismo de vehículo, ano de virus latente e máscaras, de lixo quirúrxico extendido por todas as estradas, de merda humana pegada aos papeis da cunetas e de consumo de montaña fácil... onde o teleferico te leve irmán!!... está claro que esta non é a cultura de esforzarse para avanzar.

Esta vez foi con Toño e Javi na Via de Verano, aventura aberta polas lendas da rocha Ursi Abajo e A. Peralta en 1964, aproveitando o recente reequipamento realizado por Álvaro Lafuente e colegas. A vía é de grado fácil pero non a infravaloredes, non é para todo o mundo. Na restauración meteron algunhas chapas en lugares concretos e equiparon as reunións, todo o demais segue igual: os pitóns maioritariamente orixinais, algúns en bo estado e outros que ao tocalos quedas con eles na man, e a rocha como estivo sempre, con alguns longos bastante delicados e con vexetación. A vía mantén a aventura e o sabor dos aperturistas e tamén certa exposición, principalmente no L4 e L8. A cheminea central é brutal e protéxese perfectamente. Rota para coleccionistas e escalador@s con oficio acostumados a esta rocha. Ao final das fotos déixovos o bosquexo de Alvarito, simple pero preciso e máis ca suficiente para repetila, tamén vos deixo outro que me pasou Suli, dunha repetición moi anterior ao reequipamento, para que poidades comparar e identifiquedes os longos que, sen ser dificiles, poden ser moito máis delicados e nos que hai que escalar con toda a atención. Espero que vos sirva...

Os meus compis subindo o L1, V+, trátase da entosta de entrada que nos deposita cerca da reunión da Misión Cumplida e ao inicio da Travesía do Bacalao
Comezando a "Travesía del bacalao"

Boa foto na mesma trave,  L2, un pouco antes de chegar á reunión, V.

Algunhas xoias do camiño, pitón retorto e falcado ben curioso.

Javi no L3, 6a, este aínda se negocia ben, aínda que a rocha xa comezaba a empeorar.
De novo Javi, sacounos a corda e púxose a tirar sen medida, chino-chano por este L4 realmente delicado e algo expo, 6a

Javi entrando na cheminea, brutal e fantástica, V.

Toño negociando outra parte de cheminea, V.

O L8 é outro dos ben cabróns, collemos a variante da dereita... para chegar ao primeiro seguro tes que botarlle morro por terreo roto.

O Greim traballando... desgrazadamente uns rapaces tiveron un accidente na Hechizos...
O bosquexo dos reequipadores, perfecto para seguir a vía sen problemas

O bosquexo que me pasou Suli, previo ao reequipamento e co que podedes comparar e complementar o estado da rota.