domingo, 21 de xullo de 2019

Corral do Veleta: Cristal Oscuro

De novo neste lugar que me costa describir, máxico e enigmático mas cunha rocha sombria, onde as vetas naturais non abondan e as tebras parecen abranguelo todo, hai sempre que tirar algo do oficio e un pouco da aventura, a conxunción perfecta, porén... na cabeza un pouco de flow (como se di agora) que non ten que ver con ningún ritmo, ou si, talvez co da aproximación que te leva por riba dos 3000 mt. Con Andrés e Eladío o éxito está asegurado, un placer!!
A Cristal oscuro recomendároma como das boas deste muro e non se equivocaron, ten algúns diedros moi bos e unha placa final antolóxica. Faise en catro longos, que son bastante bos se navegas un pouco e sabes onde montar as reunións, o cal non foi o noso caso... e por iso fixen un pequeno bosquexo que penso que define o percorrido perfectamente. Via recomendable e na mellor compaña.
Bosquexo que coido aportará info... ou de como facela en catro longos e acertar nas reunións!!

Os meus compis no diedro do L2, 6a, bo longo!! O diedro da primeira tirada tamén é moi bo!!

Reu de fortuna, ponte de mala rocha e dous micros... está parede non é moi agraciada para montar estas cousas, fácil de evitar se segues as indicacións do bosquexo!!

Andrés despois de superar o Diedro Vermello, L3.

Aceirando, a vista (he he), no inicio do L4, din que é 6c+ pero cos dedos frios a apretada é para desfacer un tendón!! bua...

O resto do longo é máis humano pero hai que darlle, principalmente nas primeiras chapas... 6b/6b+

Eladio gozando da última parte do longo, con máis canto e mellores pés!!

Toma fotomontaxe no cumio!!!! un pracer colegas!!

xoves, 20 de xuño de 2019

Penyal d´Ifac: Herbes mágiques e Triple indirecta

A rocha mediterranea ten o seu mellor mellor bastión no Penyal d´Ifac, rutas con clase nunha muralla colgada do azul intenso, bóbedas e fendas construídas pola acción da natureza mariña, coas súas propias leis de conservación e escalada, un lugar onde onde as condicións seguen rexéndose polo capricho do mar e no que unicamente as cualidades peñoneiras te permitirán conquistar o cantíl... o Peñon ten os seus propios diaños!! Desta vez acertamos con dúas vías realmente moi recomendables e, dalgun xeito, supercaracterísticas do lugar.
A Herbes Magiques é unha verdadeira xoia clásica, impresionante apertura de Camarena e Martínez en 1978, restaurada na actualidade porén aínda mantén certo carácter, principalmente no primerio lance. Via de moverte por todos os terreos peñoneiros, exigente no L1, precisosa navegación nos seguintes e espectacular nos finais. O bosquexo habitual recomenda fuxir do L1 e do L4 pero actualmente pódese pasar sen exposición excesiva nin usar pitóns. Bo bosquexo en cuadernodemontana.
A Triple Indirecta foi unha gran sorpresa... boa convinación de vías que comeza na Anglada-Gallego por un terreo clásico imprescindible e, cun longo de transición que hai que buscar, prosegue pola Revelación navegando un pouco ata colocarte no diedro branco e, logo de achegarse ao muro final, remata pola alucinante saída da Mistela, protexida por bóbedas habitadas por meigas! Brillante convinación pola que hai que felicitar a Roy e a Miguel. Bosquexo prefecto en elev-arte
A primeira tirada da Herbes é esixente, 7b/A2
Coido que o L2, V+ de navegación sen GPS...  magnífico!
O L4 pola ruta orixinal... 6b, actualmente conta cun bolt no paso e xa non ten tanta expo!!
Julian no final do L6 (que ligamos con L5 perfectamente), unha sección algo rota pero con bastantes pontes de rocha, 6a.
Espectacular entrada para comezar co artifo do L8, A2e.
Julián congándose de todo nese tramo de artifo, o taco de madeira é antolóxico!!
Un tramiño de 6a, superdesplomado con canto, e un péndulo póñente ao pé do último longo... no que saímos por onde puidemos (practicamente de frente por terreo roto). Despois do primerio pitón da placa hai que botarse á dereita e escalar en diagonal (hai un máis enriba pero mellor non ir), logo de atopar dunha reu de pitóns nunha repisa, tirar completamente para a dereita en travesía total, buscando o camiño fácil, moito máis á dereita do que sinala o bosquexo.
Xogamos na Triple Indirecta, entrando polo muro que dá comezo á Anglada-Gallego, 6b.
Preciosa foto que nos fan a Martin e a min na R1
Sempre hai xoias no camiño!! o pitón meditarráneo canta tanto como o bolt atlántico!!!
Martin deixando a Anglada para facer un longo de transición que nos levaría ata a Revelación, Vº
O meu compi comezando o diedro branco, 6b+, ben protexido e con fendas onde meter a pracer... e menos mal por que está pulido como o marmol!!!
Bonita foto!!

Con esas patorras... he he, saíndo das últimas dificultades!!
Martin no L7, espectacular muro de canto continuo, 6a+. Precioso!!
Impresionante camiño entre bóbedas!
O L8 é unha curta travesía de 6c que nos deposita nas pendentes finais.
Brutal!!!
Os catro xinetes dándolle caña a unha paella no porto de Calpe. Vaia semana de gozar colegas, sodes uns cracks!!!
Unha semana máis tarde volvín para o rali 12h, e repetín a Herbes outra vez, e a Mare Nostrum e Virginia Diaz. Aquí con Pablo despois da paliza!!
E no podio de segundos en veteranos, Roy e Miguel de primeiros, van como foguetes, e Javi e Edu perseguíndonos a todo trapo... he he, estupendo rali o do Peñón!!

luns, 3 de xuño de 2019

Alicante. Puig Campana: Danza de la lluvía + Diedro de las sirenas

Outra entrega por Alicante, esta vez no Puig Campana. Levabamos días pola zona e buscabamos algo máis curto para descansar o corpo activamente, marchamos para Finestrat na procura das placas e diedros desta rocha, colleita de bos anos e dos mellores caldos, alén de que a posibilidade de rapelar a vía permitíanos fuxir da canle de descenso e xestionar a paliza que sempre supón baixar do Puig Campana. Julián xa estaba connosco, ia cun colega murciano a escalar na cara oeste. Finalmente todos nos atopamos no parquing xunto á Font del Moli para seguir gozando das tardes relaxadas e de risas na compaña dos amigos.
A Danza de la lluvia + Diedro de las sirenas esta un pouco á esquerda da Diedros Mágicos é trátase dunha combinación natural que nos permite chegar áparte superior do Espolón Central, polo que se pode continuar ata o cumio, porén tamén podes facer tres rápeles desde a R8 que te levan a pé de vía. A primeria parte son placas bastante apretonas e logo pillas algunhas fendas ben bonitas para rematar percorrendo ese diedro final que é realmente precioso. A vía é moi recomendable pero algo máis picante do que parece sobre o papel. Bo bosquexo do Luichy.
Josele nas placas apretonas do L2, 6b. A chegada á reu pareceume bastante máis difícil, estas reus iniciais son colgadas.

Martin colle a corda e comeza o L3, 6a.

De novo Martin, esta vez no L4, 6b+.


No L5, preciosa fenda, 6a.

Josele chegando á repisa da R5

Despois dunha zona de transición vén o último longo, L8, O Diedro de las sirenas, unha tirada excepcional, 6b.

Ten un penedo empotrado que me costou máis chapar ca escalar.

O animal vallecano agarrado á punta dese bloque. lorgo magnífico!

domingo, 19 de maio de 2019

Alicante. Ponoig e Tozal de Levante: Fisura Hermanos Gallego e Danza Invisible

Cada vez con menos tempo... porén volvo agarrarme ao computador para continuar argallando máis alá da subsistencia, é a miña forma de resistir aos praceres baldeiros cando non estou na montaña, o meu xeito de tapar os oídos, como a tripulación de Ulises, para que as sereas da mitoloxía non nos embelesen e rematemos no fondo do mar, do mar do mercado, na bolsa de lixo enorme que teñen preparada para nós. "Conquistar o Inutil" segue sendo a miña referencia e gústame compartilo porque penso que na rede temos a nosa resistencia, no feito de sermos un colectivo temos o noso raio de luz, no colectivo se constrúen os valores, aqueles imprescindibles para seguirmos sendo humanos, e humanas, con inquedanzas e rebeldías comúns. Permitídeme escribir, escalar, compartir... e revirarme contra o método seguro e as normas establecidas!!
Xuntarme con Martin e Josele (uns días despois viría Julián) é unha verdadeira irmandade, bo rollo intenso e gañas de compartir rocha e experiencias, mellor imposible! Dirixímonos ao Ponoig e fomos tachando... 
A Fisura Hermanos Gallego é unha clásica de 1977, impresionante escalada para a época! Foi recuperada hai pouco, busca a fenda entre entre a Orión e a Café Licor, e conta con dous longos novos que permiten o acceso directo á fenda, aparentemente peores do que son porque parecen cheos de matos e realmente non molestan nada. O resto da rota procura as zonas débiles da parede con excepcionalidade e non defrauda, actualmente bastante equipada con pitóns, pontes de rocha e bolts. Agradecer o traballo dos restauradores...  aínda que recuperar unha clásica destas coido que precisa de máis estudo xa que resulta curioso que non usaramos ningún marerial flotante, porén a súa escalada segue sendo moi interesante, recomendable e sen moita dificuldade obrigada, todos os ingredientes para que sexa das máis repetidas. Bosquexo ao final das fotos.
A Danza Invisible é outra cousa. Via de corte máis moderno que salva os desplomes do Tozal pola dereita, con algunhas panzas de artifo cómodo (sen pedal) e unas placas de antoloxía. A rota é parececida á Rockabilly, coa que comparte a preciosa saída, aínda que non sae tan natural como a esta; porén segue sendo unha vía moi recomendable. Bosquexo en elev-arte.
No L3, 6a, este é un dos novos (que nós unimos nun só longo de 60 mts) bastante mellores do que aparentan!

No diedro do L4, 6a+.

A placa do L5, 6b, excepcional!!

No L6, danlle 6c+ pero pareceunos considerablemente máis fácil.

Martin no L7, moi bo! á placa final danlle 6b+, aquí o grao está apretado!!

Algunhas das ferrallas do camiño!! Pitonitis!!!

Josele saíndo polo 6a+ da Café Licor, solución rápida e bonita para escapar do diedro da esquerda, polo que remata a nosa vía... pero non levabamos friend do 3 e queriamos saír da neboa fría que nos envolvía!!
O bosquexo que utilizamos, cos dous longos novos e acertadas anotacións dalgún repetidor!!!
Xogamos no Tozal de Levante, Martin ao día seguinte comezando Danza Invisible, os primeiros metros con coidado que están moi rotos, despois mellora, V+.

Martin comezando o L2, 6a+.

O L3 é boísimo, 6b+/c, placa co xusto para pasar!!

As panzas soluciónanse con bolts e algun pitón, iniciando o L4, Ae.

Foto que nos fan chegando á R4 desde o Ponoig.

Guapísimo, grazas polas fotos compis!!

Iniciando o L5, remate común coa Rockabilly. Eu darialle algo así como A0/6b (non obrigado) pero danlle A1.

Os tres xinetes chegando á unha reu no Ponoig. Enorme pracer amigos!!!