martes, 2 de outubro de 2018

Alcandoras: Pilar de Mª Luisa

Excelentes vibracións neste primeiro contacto coas Alcandoras. Precioso lugar rodeado do contorno máxico da serra de Jaén, con sabor a Montrebei ou Cienfuéns no tipo de escalada e equipamento, probablemente unha das mellores zonas de escalada clásica de Andalucía e, sen dúbida, das paraxes de riqueza natural que a simple vista intúes en todo o que oculta. A riqueza desta serra mediterránea queda agochada baixo un pequeno bosque de piñeiros mais, logo, como inesperadamente, sentes o arrecendo do anís e levantas a vista, aparecen os segredos dos freixos e das aciñeiras mesturándose coas sabinas e os cimbros, e por baixo da tapia, danzando co vento, unha rapaz de cola branca na procura de comida, quen será? sen dúbida o señor do lugar xogando cos nosos sentidos e percorrendo os seus dominios... reclamando a súa presa! agochada a nosa vista de neón como tantas outras cousas que os forasteiros descoñecemos. Decididamente a beleza do bosque mediterraneo albíscase nos sentidos e ocultase ao entedemento!!
O Pilar de Mª Luisa é unha clásica entre as clásicas do lugar, coido que é magnífica para un primeiro contacto e con algúns longos relamente excelelentes que, nunha sucesión de fendas e diedros, recortan a parte esquerda do piar característico. A vía é de grao baixo en xeral, o que non significa que estea fácil, e onde nos tocará xogar cos cacharros adecuadamente, sen correr e gozando das magníficas fendas que a percorren. Unha via recomendable e con algúns longos realmente bonitos, levade un xogo de entaladores, xogo de micros e friends ata o 3 (repetindo o 1 e 2). O bosquexo neste fantástico blog sobre as Alcandoras e a escalada no lugar: alcandoras.blogspot.com

O día anterior Javi levoume aos Cahorros, que bo lugar!!
Javi no L1 do Pilar de Mª Luisa, V+ que hai que facer!!
O meu compi en acción no L2, longo precioso! e apretón, 6a+
No L3, despois da "placa del mogollón de la muerte" e antes de encarar esa cheminea, 6a+
O L5 é un pracer para os sentidos, fenda bestial na que metes de todo, 6a+
Na saída equivocámonos seguro... porque saímos polo lado malo habendo un diedro roto mais humano á esquerda, danlle V+ pero nos fixemos un dos pasos máis duros da vía... na foto Javi botando fume, ha ha... sempre gozando!!!
Como mola ir ben acompañado de guías locais, he he, grazas Javi. A serra de Jaen detrás... un pracer para os sentidos!!!
ALCANDORAS, un lugar para regresar sempre!!!

luns, 27 de agosto de 2018

Corral do Veleta: Extraplomos

Primeira incursión nesta parede na que se escala a máis de 3000 mts de altitude. O Corral do Veleta é o nome que recibe esta zona glaciar situada na cara norte do Veleta... estendéndose á súa dereita, no contraforte ao que chaman Tajos del Veleta, atópanse as vias de escalada. Curiosa parede cunha rocha de lousa esquistosa da que non te debes fiar moito, con singularidade aventureira para curtirse tanto en verán coma en inverno e, polo que me pareceu neste primerio contacto, pode chegar a ser un lugar recio e austero.
A Extraplomos debe ser unha das vías máis clásicas do lugar, sen ser nin moi dura nin moi obrigada compre non subestimala. Ten dúas partes ben diferenciadas, a primeira e plaqueira e de navegar con poucos seguros, a segunda parte é algo máis difícil e ousada no seu trazado, supera os teitos pola zona máis debil, pero cos seguros precisos onde non se pode protexer. Non se pode dicir que sexa unha escalada bonita porque realmente non a é, tampouco é das vias recomendables para gustarte escalando... posiblemente o mellor sexa o lugar onde se sitúa e a característica de estarmos escalando por riba de 3000 mts, cuestión que debedes ter en conta se subides directamente desde o nivel do mar. Bo bosquexo de J. J. Cano en mundovertical, tamen tedes unha excelente guia da zona de Javier Martin, realizada en PDF e que podedes baixar gratuitamente en vertiquality, un exemplo de aportación á comunidade escaladora, modelo que se debería extender para evitar as excesivas publicacións de zonas de escasa importancia que quedan obsoletas en catro dias... unhas fotos...
Angel no L2, IV+ curioso.
O L3 é onde máis navegaremos, V, outra cordada na Fisura Carlitos!
O L5, o máis difícil e tamén o máis equipado, 6c+ que eu nin vin e que se fai perfectamente en A0!!
Despois dun pequeno péndulo vén este curto L7, un diedro de 6b no que os micros máis pequenos serán os teus mellores compis!!
O ultimo longo é un pequeno desplome con canto de 6a+... e un escape cara o cumio polo máis fácil.

martes, 7 de agosto de 2018

Aresta integral do Pico Cristales ao Balaitous

Espectacular e preciosa actividade pirenaica, unha auténtica marabilla cabalgar esta aresta perto das estrelas! Descoñezo a razón pola que non fora antes, talvez porque me tiñan convidado a facer Diablos ou Costerillou... mais cando navegas polos ceos interesa que a travesía sexa unha aventura do tipo de cruzar algún oceano, un gran azul! Levaba todo o mes vixiando as tormentas para subir ao Piri, a primeria estratexia, que é a máis común, era saír do refuxio, facer as arestas e baixar no día (entrando polo Bco. de Respumoso -camiño normal da Brecha Latour- e accedendo á aresta polo oeste, por unha das canais anteriores á forcada do Canino), porén falando con Martin convenceume de que molaba ir durmir ao Balaitous... era a segunda estratexia... deste xeito podíamos entrar polo Bco. de Respumoso e facer a integral da crista do Diablo (podedes ver este acceso e unha descrición da crista no blog de Óscar: guaravertical). Pero como non hai dúas sen tres... todo foi cambiando...

Pois iso, finalmente a plan definitivo mudou completamente e coido que foi o máis axeitado, fomos durmir á cima do Pico Cristales, porque no refu non había sitio (un vivac cinco estrelas, realmente recomendable), fixemos toda a aresta e baixamos pola Gran Diagonal a durmir ao pé do ibón de Arriel Alto, compartindo parte da aresta e este último vivac con Velasco, Marco e o EJAM que andaban por aló como auténticas motos. Finalmente moi ben acompañado con Pablo e Anxo, dous titáns, novos pero con gran proxección alpinística se seguen tan motivados... a mocidade vén apretando!!
O noso foi horario caracol pero cóntovolo máis ou menos para que teñades unha referencia: 
O primerio día xa tivemos algo de rosca... subimos ata o refu en 2h e continuamos ata o Pico Cristales pola rota normal... outras 2:30h e cunha parte final ben dura para as pernas (pero o vivac merece moitísimo a pena). Hai auga a 10mn de destrepe nos neveiros que quedan ao norte.
O segundo día tardamos 10h en chegar ao cumio do Balaitous. Os tempos repartímolos entre 1h que nos levou enlazar o Pico Cristales coa parte da crista do Diablo pola que se soe acceder desde o oeste (destrepando ao norte e cruzando entre a rocha e a rimaia), na crista do Diablo debemos botar unhas 3h, na crista de Enmedio (que é a que une as dúas arestas... da que ninguén fala pero é moi aérea, algo máis rota que as outras e bastante espectacular) botariamos como 2:30h e, finalmente a aresta de Costerillou levaríanos como 3:30h. Desde a cima do Balaitous ata o ibón de Arriel Alto unhas 2h longas de descenso... tensión por se atopabamos neve na baixada (parece que ninguén o tiña nada claro pero finalmente nin gota... o normal nesta época) e uns vivacs caralludos altamente recomendables ao lado do ibón de Arriel!!! Penso que cunha corda de 50 mts, un xogo de totems (micros e friends ata o nº2) e cintas longas teremos suficiente material. Bua... despois deste rollazo déixovos cunhas fotos... tamén podedes ver a descrición do blog de pablovelasco.
Alucinante vivac no cumio do Cristales
Espectacular posta de sol con todo o que tiñamos que cabalgar ao día seguinte!
Anxo e Pablo destrepando do Cristales para buscar a conexión coa crista do Diablo.
Sen crampóns mellor non pisar neve, he he!!
Metidos en faena... por embaixo Marco e o EJAM entrando na aresta!!
Preciosa! Marco perseguíndonos!!
Aérea!
Espectacular!!
Os meus compis gozándoa!!
Cabalgando poloas estrelas...
... e dun rápel a outro!!
Despois da Torre de Costerillou e dunhas trepadas típicas a dificultade decrece!!
No cumio do Balaitous... e na mellor compaña!!!
Descendendo pola Gran Diagonal
Algo máis ca un vivac... case un refuxio!!!
Antes de regresar unha visita rápida a Riglos... Pablo comezando a entrada directa á normal do Puro!
Fotazas de Pablo co angular na cima do Puro!!! Anxo estaba con Manolo na Zulú,  un pracer amigos!!

luns, 9 de xullo de 2018

O Torozo: Galayos + Gran Diedro + Los Amigos

Levaba anos sen ir ao Torozo e non sei por qué, é cómodo de acceso e sempre tirei boas sensacions dun risco emblemático para os habitantes deste val máxico do corazón de Gredos. En San Estevan estaban de festa e, na rúa, un home vendía varios libros da súa autoría, a poesía e narrativa mesturábanse na súa mesa, el contounos que os conflitos durante a guerra civil foron moitos na zona, e en concreto no Puerto del Pico deuse unha lea ben importante, e mercámoslle un estudo que fixo sobre a cuestión, o libro chámase Covalverde e o home Santos Jiménez, e comeza falando do Torozo: di que desde o val... "se ve siempre encima el risco, elevándose sobre los pinos, los olivares y las viñas, como alas de piedra despegadas que se fueran a a lanzar sobre el valle, protectoras y amenazantes a un tiempo. Las gentes del campo y los pastores leen la hora en sus sombras." Eis a esencia dos habitantes do val, velahí o Torozo das néboas e as lendas!!!
Xuntarme con Martin e Josele é unha relixión... sempre rezamos e alabamos ao señor por facernos participes dun bocadiño de paraíso, simple desconexión e risas das boas, algo de humilde felicidade... O primeiro día fixemos a Galayos e repetimos pola tarde no Gran Diedro, e o segundo a via de Los Amigos... e para casa que había viaxe. Cóntovos algo das tres vías:
Galayos: boa vía que comezamos pola variante do espolón de placa pedriceira (aconsellable), e que continúa por fendas e placas fáciles e bonitas, recomendable para iniciarse no Torozo.
Gran Diedro: rota clásica e fácil para rematar un día glorioso. Fendas e diedros preciosos de grao baixo, para gozar con todos os sentidos.
Los Amigos: magnífica rota que adquire algo de carácter nos dous últimos longos, co grao máis tipo galayos e que nalgún momento te obriga a ir buscando a rota, alucinaredes moito no longo do diedro perfecto e a travesía fina, póñanlle o que lle poñan nos bosquexos ese longo non baixa de 6b, e, para rematar o xogo, un A1 no que sacar algo de oficio e que se parece máis a un A2, en fin... preciosa vía e moi recomendable!!
O Torozo: risco no que se len as horas desde o val!!!
Josele comezando a Galayos, tres longos plaqueiros que recordan á Pedriza, 6a.
Era o día do Orgullo Gay asi que Josele se puxo uns pantalóns adecuados e como pasara alguén lle tiraba os trastos, he he, Aqui no L2, 6a.
Martin no L4, para gozar relaxadamente, V.
Josele chegando á R5, un longo ben bonito, 6a.
Martin rematando o L6, V,  unha trepada de 70 mts de IIIº nos levaría ata o cumio

Baixamos a canle e buscamos o comezo do Gran Diedro, Martin comezando... vese ben que é un gran diedro!"!!
Outra rota cómoda e superdivertida, aquí no L3, Vº.
Deixárome o diedro perfecto para gozar da escalada, V+. o L4 é o mellor da vía sen dúbida!!
Ao día seguinte fomos a Los Amigos, Martin comezando entre árbores... por aí vai!!!
Mentres unha planta con especto de antroido nos miraba como destornillándose!!
Este é o final do L1, o grao aqui xa conta de forma diferente, é IV+.
No L3, un Vº ben bonito!
No L5 alucinas con este diedro, vertical e con canto pero de pés finos, unha marabilla! só o diedro será 6a?
Pero o longo continua cunha trave de antoloxía, fina fina, en conxunto o longo non baixa de 6b pero é realmente precioso e dalle algo de carácter á vía.
O último longo é A1, pode que o collera mal porque para subirme a esa placa e chegar ao segundo pitón pasei un apretón, en fin...
Ainda así a saída parécese máis a un A2 que a un A1, levade un totem azul (ou similar) e un entalador do nº1.
Enorme pracer camaradas!!!
Desde o cuimio, sempre vixiantes!!!