luns, 3 de xuño de 2019

Alicante. Puig Campana: Danza de la lluvía + Diedro de las sirenas

Outra entrega por Alicante, esta vez no Puig Campana. Levabamos días pola zona e buscabamos algo máis curto para descansar o corpo activamente, marchamos para Finestrat na procura das placas e diedros desta rocha, colleita de bos anos e dos mellores caldos, alén de que a posibilidade de rapelar a vía permitíanos fuxir da canle de descenso e xestionar a paliza que sempre supón baixar do Puig Campana. Julián xa estaba connosco, ia cun colega murciano a escalar na cara oeste. Finalmente todos nos atopamos no parquing xunto á Font del Moli para seguir gozando das tardes relaxadas e de risas na compaña dos amigos.
A Danza de la lluvia + Diedro de las sirenas esta un pouco á esquerda da Diedros Mágicos é trátase dunha combinación natural que nos permite chegar áparte superior do Espolón Central, polo que se pode continuar ata o cumio, porén tamén podes facer tres rápeles desde a R8 que te levan a pé de vía. A primeria parte son placas bastante apretonas e logo pillas algunhas fendas ben bonitas para rematar percorrendo ese diedro final que é realmente precioso. A vía é moi recomendable pero algo máis picante do que parece sobre o papel. Bo bosquexo do Luichy.
Josele nas placas apretonas do L2, 6b. A chegada á reu pareceume bastante máis difícil, estas reus iniciais son colgadas.

Martin colle a corda e comeza o L3, 6a.

De novo Martin, esta vez no L4, 6b+.


No L5, preciosa fenda, 6a.

Josele chegando á repisa da R5

Despois dunha zona de transición vén o último longo, L8, O Diedro de las sirenas, unha tirada excepcional, 6b.

Ten un penedo empotrado que me costou máis chapar ca escalar.

O animal vallecano agarrado á punta dese bloque. lorgo magnífico!

domingo, 19 de maio de 2019

Alicante. Ponoig e Tozal de Levante: Fisura Hermanos Gallego e Danza Invisible

Cada vez con menos tempo... porén volvo agarrarme ao computador para continuar argallando máis alá da subsistencia, é a miña forma de resistir aos praceres baldeiros cando non estou na montaña, o meu xeito de tapar os oídos, como a tripulación de Ulises, para que as sereas da mitoloxía non nos embelesen e rematemos no fondo do mar, do mar do mercado, na bolsa de lixo enorme que teñen preparada para nós. "Conquistar o Inutil" segue sendo a miña referencia e gústame compartilo porque penso que na rede temos a nosa resistencia, no feito de sermos un colectivo temos o noso raio de luz, no colectivo se constrúen os valores, aqueles imprescindibles para seguirmos sendo humanos, e humanas, con inquedanzas e rebeldías comúns. Permitídeme escribir, escalar, compartir... e revirarme contra o método seguro e as normas establecidas!!
Xuntarme con Martin e Josele (uns días despois viría Julián) é unha verdadeira irmandade, bo rollo intenso e gañas de compartir rocha e experiencias, mellor imposible! Dirixímonos ao Ponoig e fomos tachando... 
A Fisura Hermanos Gallego é unha clásica de 1977, impresionante escalada para a época! Foi recuperada hai pouco, busca a fenda entre entre a Orión e a Café Licor, e conta con dous longos novos que permiten o acceso directo á fenda, aparentemente peores do que son porque parecen cheos de matos e realmente non molestan nada. O resto da rota procura as zonas débiles da parede con excepcionalidade e non defrauda, actualmente bastante equipada con pitóns, pontes de rocha e bolts. Agradecer o traballo dos restauradores...  aínda que recuperar unha clásica destas coido que precisa de máis estudo xa que resulta curioso que non usaramos ningún marerial flotante, porén a súa escalada segue sendo moi interesante, recomendable e sen moita dificuldade obrigada, todos os ingredientes para que sexa das máis repetidas. Bosquexo ao final das fotos.
A Danza Invisible é outra cousa. Via de corte máis moderno que salva os desplomes do Tozal pola dereita, con algunhas panzas de artifo cómodo (sen pedal) e unas placas de antoloxía. A rota é parececida á Rockabilly, coa que comparte a preciosa saída, aínda que non sae tan natural como a esta; porén segue sendo unha vía moi recomendable. Bosquexo en elev-arte.
No L3, 6a, este é un dos novos (que nós unimos nun só longo de 60 mts) bastante mellores do que aparentan!

No diedro do L4, 6a+.

A placa do L5, 6b, excepcional!!

No L6, danlle 6c+ pero pareceunos considerablemente máis fácil.

Martin no L7, moi bo! á placa final danlle 6b+, aquí o grao está apretado!!

Algunhas das ferrallas do camiño!! Pitonitis!!!

Josele saíndo polo 6a+ da Café Licor, solución rápida e bonita para escapar do diedro da esquerda, polo que remata a nosa vía... pero non levabamos friend do 3 e queriamos saír da neboa fría que nos envolvía!!
O bosquexo que utilizamos, cos dous longos novos e acertadas anotacións dalgún repetidor!!!
Xogamos no Tozal de Levante, Martin ao día seguinte comezando Danza Invisible, os primeiros metros con coidado que están moi rotos, despois mellora, V+.

Martin comezando o L2, 6a+.

O L3 é boísimo, 6b+/c, placa co xusto para pasar!!

As panzas soluciónanse con bolts e algun pitón, iniciando o L4, Ae.

Foto que nos fan chegando á R4 desde o Ponoig.

Guapísimo, grazas polas fotos compis!!

Iniciando o L5, remate común coa Rockabilly. Eu darialle algo así como A0/6b (non obrigado) pero danlle A1.

Os tres xinetes chegando á unha reu no Ponoig. Enorme pracer amigos!!!

domingo, 17 de marzo de 2019

El Chorro. Frontales: Corazón que no siente

Boas vias de gozar no Chorro, con Juanan e Andrés, un paraíso da deportiva e con numerosas rotas de facer metros por placas de lenda, armados cun xogo de expres e moitas gañas de xogar coas gotas de auga. As Frontales son unha muralla excepcional, nun lugar excepcional e con vías deportivas de gran valor... non deixedes de achegarvos porque merece a pena descubrir o lugar!!

A Corazón que no siente é unha boa vía, similar ás súas veciñas, un pouco máis picante nos primeiros longos, talvez o segundo e terceiro poderían ter un grao máis, e que vai buscando un trazado deportivo para asegurar as zonas máis atractivas do pano, o L5 é fantástico... mais en xeral é unha gozada de vía, moi recomendable!! Bosquexo na páxina de Bernabé
Ligamos segundo e terceiro longos, a corda pesa no terceiro e debes ir fino se queres encadenar, moi fino!!
Juanan e Andrés dando estopa no L3, 6c+.
Este Andrés un animal... xuventude intrépida... necesita roca porque forza ten para parar un tren!!
de novo os meus compis, agora no L4, 6c.
Juanan quitoume a corda e pillou o longo máis bonito da vía, o L5 é un 6c+ precioso!!
Precioso!!!
Andrés ao rebufo portándose coma un titán na súa primeira vía de varios longos... iso chámase comezar como deus manda!!
O L6 é un 6a+ con algunha sección de placa para manter a concentración, Juanan póndose as pilas porque non está fácil!!!
No cumio con Andrés... gozando deste lugar máxico!!!


martes, 26 de febreiro de 2019

Patagonia 2019: adaptando obxectivos e aprendendo!!

Había tres anos que pisaramos estas montañas salvaxes con bastante boa sorte en canto á méteo e ás condicións, desta vez foi todo o contrario e, porén, non paramos de movernos e de aprender que é isto do alpinismo cada día. A Patagonia segue sendo un terreo para non infravalorar, un lugar onde aprender de cada experiencia, onde as marxes son pequenas e os erros pasan facturas. Un luxo poder compartir estas xornadas con Diego e Manu. 
Como case sempre, ti saes da casa cun obxectivo... o noso era, desta vez, a Ferrari ao Cerro Torre. Segundo puxemos os pés no Chalten saímos para Niponino a recoñecer o terreo e, talvez, deixar un depósito; foi unha pequena paliza que nos deixou claro que se non viña unha boa ventá que limpase a montaña aquilo pintaba moi mal: pouco xeo (Exocet non estaba formada), moitísima escarcha (enormes merengues) e a rocha cuberta por unha fina capa de escarcha que pintaba a tempo bruto bruto!! De volta para o Chaltén adaptamos os obxectivos e, de momento, só nos quedaba aproveitar algunha pequena venta para facer outras escaladas e esperar a que viñera unha boa para retomar a nosa idea inicial.
Finalmente poderíamos dicir que non paramos... conseguimos facer tres actividades preciosas, algunhas con máis éxito ca outras pero todas de enorme sabor a alpinismo auténtico. Déixovos con algunas fotos de cada actividade e outras do noso paso polo Chalten e dos períodos de "folganza". Se queredes ver máis tedes un relato pormenorizado de Manu e uns vídeos ben chulos no seu blog, da Poincenot, da Volta ao Xeo e da "S". Vexamos algunas fotos organizadas por acticidades!!

O CHALTEN: A VIDA OLLANDO PARA O MONTE E PARA O METEOBLUE:
Vai haber que agradecerlle a Donald Trump que pechase o NOAA (seica non compensa economicamente ter un servizo meteorolóxico para inmigrantes...) porque o Meteoblue púxose as pilas e daba unha predición perfecta; e así iamos pasando o tempo entre asados, recoñecemento do terreo, deportiva ou bloque e concertos dos Siete Venas, un luxo que se vai saboreando cando a montaña non che permite achegarte...
A planta do Calafate, quen come os seus froitos... regresa á Patagonia!!!
Equipaso!! blocando na Vaca Muerta!!
Na parede dos condores tamén se pode facer deportica de calidade!
Mais o sector do Gran Diedro é dos mellores do Chaltén sen dúbida!!
Local de ensaio dos Siete Venas... baixo terra!!!
Niponino... sempre sopla neste lugar!!!
O estado da cuestión...
Imos para embaixo... hai que esperar a que se limpe algo o Torre!
Ese cordeiro estaba de morte!!!
A nosa casa no Chaltén... cortesía de Jerry e Mariana!!!
INTENTO Á POINCENOT:
Preciosa agulla que nos permitiu darlle un ataque en condicións case invernais. Finalmente non chegamos a facer cumio porque nos perdemos nos longos "fáciles" da parte superior e andivemos dando voltas coma principiantes... realmente morremos de éxito, nin nos fixamos na parte superior... como puña 6 longos de 4º/5+ non lle demos moita importancia e, con neve recén caída, non só tiñan importancia senón que foron cruciais. Realmente pringamos por sobraos e por non ternos fixado noutros bosquexos e variantes... pero a montaña ten estas cousas!! Aínda así toda unha experiencia!!
Preciosa estampa da S.E. do Fitz Roy e da cara E. da ^Poincenot!! Condicións invernais!
A nosa tenda na Laguna de los Tres superior!
A travesía de entrada no corredor Whillans-Cochrane
No tomate!
Primeiras dificultades
Manu se comeu todo o corredor!!
Alucinante coas primeiras luces, ía frio!!
Ambiente de cara norte!!
Comezando os mixtos, crux da rota!!
Esta cheminea era cabrona!
E na saída... nervos de aceiro, he he!!
Aí vai Manu!!
A luz nesta parte do planeta é brutal
Diego gozando... parecia que a tiñamos dominada, he he!!
...e comezamos a perdernos e dar voltas coma capullos... o Cerro Torre detrás, sempre presente!!
Longo tras longo, nada fáciles e con posibilidade de darte cunha repisa!!
Sempre gancheando e rañando os crampóns!!
e o tempo pasando longo a longo...
Ata que, sabéndonos perdidos e como a 70/80 mts do cumio sen dar cunha línea, decidimos baixarnos antes de que nos pillase a noite rapelando. 23h que foron unha boa experiencia!!

VOLTA AO CAMPO DE XEO:
Realmente falamos da volta ao macizo do Chaltén cruzando, durante dúas xornadas, o Xeo Continental Sur. Unha experiencia de catro días moi interesante e que pon a proba a nosa resistencia posto que, alén das horas de cada xornada, cómpre que leves a casa a costas e atender ao clima, as gretas, tirolinas e orientación... en conxunto unha camiñada bastante alpina actualmente (cómpre ir pola Laguna de los 14 porque o Paso Marconi está impracticable polo retroceso do glaciar), e o percorrido polo Campo de Xeo é unha experiencia case polar, bestial!! Moi recomendable!!
Saímos da ponte do Rio Eléctrico... aquí cruzando a lagoa previa ao camiño que sobe cara ao glaciar Pollone, xa bastante por riba de Piedra del Fraile!!
A Playita... campamento ao final da lagoa!!
Nós continuamos ata a Laguna de los 14, na foto ao día seguinte por riba da lagoa... Guillaumet, Mermoz e Fitz Roy detrás!!
Brutal panorama: Guillaumet, Mermoz e Fitz Roy pola esquerda, logo a Agulla Pollone e o Cerro Pollone ao seu lado a parede bestial do Cerro Piergiorgio e pegadiño á dereita o Cerro Torre. Tres dos máis codiciados obxectivos da Patagonia!!
Perfecta vista da cara norte do Fitz Roy, podemos ver case toda a Supercanaleta, principalmente a parte superior e toda a aresta. Tamén se aprecia a inmensidade do Piar Goretta.
Seguimos ao noso... buscando acceso ao Campo de Xeo
A inmensidade branca!!
Por moito que camiñes parece que non te desprazas!!
Xa podemos ver o noso obxectivo para esa noite!!
Entrando no Circo dos Altares a protexernos do vento... e montar a tenda!
Ao día seguinte continuamos polo mar branco... camiño do Paso del Viento
O merengue!! moitísima escarcha! Case albiscamos os tubos da Ferrari!!
Esta inmensidade branca está chea de gretas, talvez unha cordiña non estivese mal!
Saíndo do Campo de Xeo na cola do Glaciar de Biedma. Habia algunha rimaia que podía tragar un tren de mercadorías!!
Na vida vira un glaciar tan enorme, e isto é só unha pequena parte da cola do glaciar!!
Cruzando o Paso del Viento!
Despois de toda a baixada e a tirolina... no campamento Toro, ese dia forán 12h ou máis. Aínda nos quedaban 4/5h ao día seguinte para chegar ao Chaltén!
A AGULLA DA "S", FINALMENTE FACEMOS CUMIO:
O noso único cumio patagonico este ano, e sabe moi ben ainda tratándose dun plan B. O noso obxectivo principal era facer a Rafael Juárez convinando a Luthi-Domínguez coa aresta final da Anglo-Americana... porén xa desde a Laguna Sucia se vían moitas gretas para chegar ata esta agulla. Saimos de madrugada, pero non moi cedo, para poder botarlle un ollo ao glaciar xa de día... alí confirmamos que era un suicidio cruzar ese glaciar, coido que por iso non se repite moito esta vía sendo bastante evidente. Finalmente funcionou o plan B, recomendados por Diego e os colegas italianos, fomos á agulla da "S" e fixemos a Cara Este, bonita, completa, con sabor patagónico e rápida... isto último importante porque pola tarde-noite daban marrón, con ventos de máis de 100 km/h e neve. Habia que ser rápidos e saír pitando para o Chalten, subimos e baixamos en 11h pero recoller e seguir ata o Chaltén sumou ata 21h. Esa noite tres mozos quedaron no Fitz Roy e ao día seguinte acontecía o accidente de Susi intentando un rescate agónico... moi triste!! o que temos claro é que non podemos nunca infravalorar a montaña... e non hai cumio que valla unha vida!!
Precioso cordal de agullas desde a Laguna Sucia!
Cruzando gretas desde o primeiro momento. Glaciares abertos e coas gretas tapadas pola neve recén caída!!
Comezamos escalando polos diedros vermellos, precioso!
Os primeiros longos os mellores penso!!
Para protexer mellor cousas pequenas!
Precioso lugar cun día excepcional!
...e seguimos!!
Unha vía pracer!
O Terreo vai tumbando!
E a escalada faixe máis cómoda antes de pornos en modo botas!
Ata chegar á aresta onde volves mudar a modo gatos...
...e enfiar o dous últimos longos!
Que son unha gozada... e as mochilas xa quedan embaixo!!
Manu chegando ao cumio!
Do lado de Niponino sempre moito vento!!
Lliahhhh, cumio!! contentos... o Cerro Torre sempre detrás!!
...e para embaixo a toda ostia que pola tarde entraba o marrón!!