xoves, 30 de xullo de 2020

Ordesa. Tozal del Mallo: Aliga

Ambientazo 100% Ordesa nesta pequena xoia aberta en 1982 por J. Jover, X. Nicolau e P. Vargas. Uns días por Huesca gozando de preciosas escaladas na mellor compaña, esta vez foi unha escapada rápida a Ordesa con Martín e Javi, que volve estar on-fire e, como sempre, un verdadeiro gusto trepar con amigos cos que, alén da escalada, compartes unha forma de ver o mundo e de existir.
A Aliga é unha pequena-gran vía, de trazado intelixente e aparentemente fácil, que vai buscando as debilidades desta quilla de barco e esquivando os múltiples teitos que percorren este paredón que desemboca na aresta SE do Tozal. Bonita e de grao asequible, o que non quere dicir que sexa fácil, hai que buscala e ir negociando seccións típicas de ambiente ordesiano, unha pequena gozada de 200 mts. Nós perdémonos no incio e tivemos que facer varias aventuras para volver a reiniciar, a vía comeza un pouquiño á esquerda dos grandes teitos, o meu consello é que subades directamente pegados á parede e non vaiades como se fosedes para a Ravier, onde arrinca podemos ver unha "A" ben clara. Nós enlazamos os longos 2 e 3, xestionando as cordas fanse perfectamente e non vos tedes que desprazar para facer a R2. Tedes unha estupenda reportaxe e excelentes bosquexos da vía no blog de Mendiak.
Martín chegando á R3 (para nós R2 porque enlazamos L2 e L3), (V+, 6a)

Martín de novo comezando o L5, máis ao menos á altura do buril (6a)

De novo o chiquitín, agora comezando este L6 de 6a+

Javi quitounos a corda para gozar deste precioso e fotoxénico longo de apariencia intimidatoria, unha marabilla! (6a)

Precioso lugar!!

Como non teño foto dos tres no cumio poño esta de Javi gozando da R4, sombriña e só lle falta a birra ao moi torpedo!!!

domingo, 12 de abril de 2020

O Recuncho de pensar: ESCALAR NO CENTRO COMERCIAL (ou a voltas co presente continuo deste deporte...)

Retomo algunhas reflexións sobre as que desbarrara hai tempo e, despois dun repaso, incorporo o texto ao Recuncho de Pensar… para os/as que o lestes penso que tampouco aporta nada novo mais, podedes dar outra volta,  pois facer que reflexionemos segue sendo o seu obxectivo... aí o vai... outra chapa desde o confinamento, he he!!!
O título intenta ser conscientemente impertinente mais só ten o obxectivo de chamar a atención, porén concentra os alicerces das cuestións que nos perseguen como escaladores/as, algunhas delas escollidas en certas preguntas: Temos na natureza unha das razóns para practicar este deporte de risco... ou non? talvez haxa quen prefire só instalacións cubertas? (agora dinlle indoor?), e pregúntome se realmente estamos diante dun deporte de risco? talvez haxa que redefinilo pero o certo é que os accidentes suceden... hai masificación na escalada actualmente? mudaron os valores ao tempo que a sociedade tamén na escalada? quen establece os parámetros polos que vai camiñando este deporte? Imos facer o esforzo de desbarrar sobre estas cuestións, que nos atanguen a tod@s, a ver se chegamos a tirar algunha conclusión interesante... só por iso de continuar coas "conquistas inútiles".
Masificación en Second Pullout (Red Rocks). Zona á sombra no deserto de Las Vegas, como para porse ao sol!!
Hai tempo lía un artigo interesante en rocanbolt.com sobre canta xente escalaba no mundo, á marxe das cifras orientativas, que poden estar perfectamente instruídas por intereses de todo tipo, o certo é que 35 millóns son moitos aínda sendo un dato especulativo, porque, como dicía o artigo, a quen nos referimos: deportivos, clásicos, alpinistas, bloqueiros... alén de que é imposible establecer unha etiqueta de escalador/a, hai quen leva un cartel na fronte pero actualmente a escalada é un deporte con moitos practicantes ocasionais e/ou puntuais, utilizada tamén como método de diversión e xogo, realizado maioritariamente en instalacións similares a calquera outra instalación deportiva, situadas en pavillóns ou ximnaxios, e con fórmulas de participación moi parecidas. As etiquetas son fáciles de colocar pero enganosas, deste xeito poderiamos considerarnos nadadores por ir á piscina unha vez á semana? non, non se trata de cuantificar nin de etiquetar! Pode que me equivoque pero coido que este é un erro propio dunha sociedade consumista e alonxada do ritmo natural das cousas, a masificación existe actualmenete na escalada, e hai que ser conscientes porque nos afecta, mais non perder a perspectiva: a ollada cara o tema debería ser cualitativa se non queremos convertirnos noutra actividade máis do centro comercial. Cómpre puntualizar que a Galiza aínda non chegou esta masificación, neste caso temos a "sorte" de ser discretos na cantidade de rocha e termos un clima atlántico e húmido que dificulta planificar as escaladas nalgúns períodos do ano. 
Os Rochódromos... futuro deportivo e de ocio?
A masificación é un problema que debería ser tratado segundo cada circunstancia. Que a xente escale e teña instalacións onde facelo é bo para a escalada e para as persoas, isto é a alma dun deporte, o xogo, a diversión e a superación, neste sentido non hai dúbida de que a escalada está tendo éxito como actividade, mais iso tamén fai que haxa máis xente na natureza e que se multipliquen os lugares onde poder escalar, comeza a haber zonas que precisan regulación, tamén debería valorarse moito o interese dunha zona para a escalada antes de comezar a condicionala, non podemos xogar coa natureza que xa está bastante "resentida" pola man humana. Pero non esquezamos que este é un problema puntual dalgunhas zonas e practicamente dunha única modalidade de escalada: a deportiva. Deus sive natura que diría Spinoza, e debemos respectalo ata as últimas consecuencias: o impacto mínimo no medio debe ser o noso primeiro obxectivo. A masificación de zonas naturais privilexiadas é un problema ecolóxico, e por moito que nos prexudique, a min o primeiro, non debemos esquecer que unha das motivacións fundamentais da práctica da escalada sempre foi o contacto coa natureza desde o respecto e a conservación. Se hai que regular, ou prohibir algunha zona, debemos respectalo e defendelo... do mesmo xeito que non se pode restrinxir a escalada en lugares onde o impacto ecolóxico é mínimo, aos que non chegou a masificación e, onde, infelizmente, se permiten outras actividades humanas explotadoras, ou de "ocio", moito máis degradantes para o medio e os seus habitantes.
Ordesa (Zaratustra) onde sempre hai aventura!
Mais antes falaba da perspectiva cualitativa... talvez a mellor ferramenta para poder reaccionar como seres sociais sexa a educación, superando as pautas dunha sociedade que nos prepara para sermos individuos de consumo, grazas a ela podemos valorar explicacións máis complexas, e achegadas, que a simpleza trapalleira que nos envolve con cantos de serea, e centrarnos no común, no que nos atinxe a tod@s. A escalada como deporte xeralizado está estourando moi de présa e de nós depende que explosione adecuadamente, por iso penso que hai que introducir elementos no discurso que impriman valores, o simbolismo da nosa linguaxe debería engadir, alén de comunidade e sociabilidade, certa intersubxectividade dos valores da escalada que se van perdendo: palabras como tecnificación, aventura, alpinismo, viaxes, exploración ou evolución persoal deberían ser o noso catecismo. Non se trata de demonizar unha modalidade de escalada como a deportiva, talvez a máis importante e significativa actualmente, o tema é que a escalada está quedando varada nesa modalidade que, curiosamente, naceu co obxectivo de entrenar para empresas maiores e que, desde o punto de vista cualitativo, reduce o universo da escalada a unha galaxia moi pequena. A especialización dos modelos de escalada fixo posible acadar cotas deportivas impensables hai pouco tempo, permite que cadaquén procure aquela modalidade da que máis goste, facilita a práctica, o entrenamento e a evolución do deportista, porén os exemplos de transversalidade desas experiencias son poucos. Nesta sociedade, obsesionada pola seguridade, a  aventura é unha quimera dificil de defender, porén parece que ten algo que ver coa esencia mesma deste deporte. Non credes?
O alpinismo de dificultade segue sendo case o de sempre... non chegan as modas!
Acho que hai un erro de concepto nesa aparente seguridade, talvez non sexa tan real. A escalada é un deporte de risco no que hai que saber o que se fai e estar moi atento, de feito os accidentes ocorren habitualmente en zonas "seguras" aparentemente, lugares tamén máis masificados e onde nos relaxamos polos hábitos comúns, alén de descoidar a nosa formación para abranguer problemas que se nos poden presentar, convertíndonos en repetidores habituais das mesmas operacións e facéndonos vulnerables ao adverso, que sempre aparece. Temos percibido a inseguridade da maioría das vias ferratas? Tamén nos rochódromos hai altura e tamén accidentes, cómpre estar formados e preparados técnicamente para gañar experiencia e coñecer métodos que nos poidan salvar a vida. Por esta razón falo de transversalidade... probablemente a modalidade de escalada que dea máis tablas e seguridade nun mesmo sexa a escalada artificial, case desprezada na actualidade, basicamente porque non é rápida, non é simple e non é completamente segura, hai incerteza, aventura, risco... pasemos en libre pero non esquezamos que a esencia mesma da escalada é multidisplinar, transversal a varias prácticas que hoxe se separan dándolle prioridade absoluta a unha delas, que está ben, que é a principal talvez... pero non é suficiente en valores nin en certas capacidades!
Competicións e empresa...  o que vén cada vez con máis forza!!
A profesionaliación que está a experimentar a escalada nos últimos anos tamén está bastante relacionada coa maneira de entendelo e co camiño que esta a seguindo a este deporte, para ben e para mal. Era tan necesaria e cubre tanta demanda que nos pillou algo a contrapé, con escolas de diversa indole, públicas e privadas, nalgúns casos con relativas facilidades para a profesionalización e deseñadas case ao gusto das necesidades do momento. Probablemente cos anos camiñemos cara unha formación máis próxima ao que sempre marcou a escola de referencia do país veciño ENSA, algo que no caso da formación de Alta Montaña xa parece ser un feito (debido á desaparición do TD2). A profesionalización é necesaria mais, como me dicia un experimentado guía hai máis de 10 anos, "tal e como están saíndo técnicos todos os anos imos ter que inventarnos o curro porque non hai para todos", e isto tamén se está notando na multiplicación, diversificación e calidade dalgunhas actividades. Os profesionais son os que teñen que establecer que parámetros deportivos debe seguir este deporte, libremente, sen intereses creados polas economias de cadaquén ou polas plataformas empresariais... aínda cómpre que se asente esta profesionalización e parece que iso vai influír no futuro inmediato de forma clara.
Amanecer (Tozal de Levante), cantos beneficios dá o artificial!

Finalmente temos que preguntarnos se todo vai ben ou se debemos parar para continuar... preparando a seguinte secuencia de movementos, reflexionando un pouco, mesmo pode que todo corra segundo certos intereseses, que sempre hai, e o ritmo que levamos nolo estean dando feito. Patrocinadores de todo tipo, administracións, tendas, revistas, editoriais... todos queren "estar" e que a situación lles sexa proveitosa, que os escaladores/as camiñen na súa onda. Se queres ser algo tes que saír ao público, eles promocionante, patrocinan aos/ás mellores e dirixenos cara un modelo de actividade que é o que precisan para mostrarse eles mesmos e os seus produtos, e se non te promocionan basicamente non estás. Neste mundo o mercado está inventado e funciona como funciona, vivimos nunha época de "domesticación das necesidades" polos aparatos culturais e simbólicos da sociedade de consumo, onde non existe o "consumidor libre" senón aqueloutro controlado e dirixido cara os intereses impostos por ese mercado, e iso non é fácil de cambiar, precisanse patrocinadores e difusores da actividade máis iso non debería ser a cambio da des-orientación do deporte de base, da fin dalgúns valores fundamentais nin da morte da transversalidade deportiva, debemos manter os piares que fixeron grande a escalada, reivindicar a historia, os Ravier, Rabadá-Navarro... pero tamén os Galvez, Picazo, Murcia, Gallego, Cobo, Ballart... e tantos outros descoñecidos totalmente pola maioría, que nunca figuraron e que teñen vías que intimidan aínda hoxe, pero principalmente debemos reivindicar o que facian, a intrahistoria desas escaladas era construír unha aventura en cada actividade, o obxectivo era romper as barreiras do imposible con creatividade e tenacidade
Chez Lulu (Telera), a travesía de mixto... moito que aportar!!
Co tempo liberamos estas vías e iso está xenial, é unha proeza e é evolución, pero pregúntome por qué comezamos a ter éxito como deporte e iso só incide nunha única modalidade? Particulamente reivindico a liberdade e penso nunha montaña libre de ataduras onde cadaquén faga a actividade que lle apeteza, mais tamén creo que non se pode levar o modelo da escalada deportiva ás grandes paredes nin á alta montaña (cousa que está acontecendo con reequipamentos e aperturas en terreos de aventura) priorizando unha seguridade aparente a base de múltiples expansivos, mudando os marcos dalgunhas regras e valores non escritos. Curiosamente son esas vías as que tamén se masifican, a quen non lle gusta a comodidade nunha zona de aventura? mais isto ten consecuencias sobre a seguridade cando mudamos de territorio e de vía. Definitivamente extendemos a cultura indoor como se fose o normal e debemos percibir que non o é, lembro agora á personaxe principal de A Caverna (Saramago) cando pasa de vivir na aldea a un gran centro comercial onde "hai de todo" (metafórica e ironicamente): campos de tiro, de golf, fiordos, ceos con nubes brancas, cabalos de troia, pelotóns de execución, satelites de comunicacións.... e di "nin oitenta anos de vida ociosa serían suficientes para gozalos con proveito, mesmo tendo nacido no Centro e ser saír nunca ao mundo exterior". Non mixturemos estes planos por favor (o natural e o artificial)... Saramago sabe que non é posible!!!
Montrebei...lugar dalgúns "horrores..."  normalmente catro gatos! e tan cerca da casa!
Talvez falte aventura na vida, e teñamos que buscala na escalada... aventura controlada? aventura segura? As contradicións entre o concepto aventureiro da escalada e as prácticas sociais actuais son tamén ben coñecidas polo capital, o mercado ponse de perfil porque precisa salvar ese conflito valorando o salientable deportivamente e defendendo as iconas referenciais da aventura, mais os "fetiches" son os mesmos de calquera gran comercio moderno, comezando pola individualización, a competición e a separación conceptual das distintas modalidades deportivas. Pode que este sexa o produto do mercado, pode que si haxa alguén que pense por nós... cómpre que escale moita xente e para iso hai que construír seguridade en todas partes, tamén onde non é posible que a haxa, e nós asumimos o discurso e facémoslle o traballo gratuítamente. Probablemente non pensen máis ca situarse no posto de saida para chegar antes ao centro comercial e facer o seu negocio. Definitivamente a escalada precisa diversificarse e gañar valores que sitúen a referencia á aventura persoal no miolo conceptual da actividade, este é un deporte de risco e descubrimento, desvelemos as súas múltiples posibilidades e permanezamos unidos porque todos e todas constituímos unha comunidade.
A esta foto non me puiden resistir... con Wanda, cando aínda era nova e asustadiza, e facíamos deportiva sen multitudes nos sectores de moda!!

xoves, 26 de marzo de 2020

O recuncho de pensar: ALPINISMO EXTREMO de Mark F. Twight

Organízome para resistir, desde un canto da memoria recupero do tempo este, para min, libro imprescindible... ao meu rollo e cun toque moi persoal... será o encerro!. Hai xa 20 anos e parece que foi onte, daquela abríronse cancelas que non sabía que existían. Hai máis de 35 anos que escalo, antes de ALPINISMO EXTREMO a montaña encantábame, formábame, evolucionaba e gañaba experiencia, mais non chegaba a entendela completamente, era como ter sexo con quen tiña a cabeza noutro sitio, si… era magnífico, pero faltaba sincronización. Pola razón que fose este libro mostroume como sincronizar, plantoume un ostión no momento adecuado e tiroume a tontería esa de seguir teimando no mesmo; busca a túa maneira e escolle ben quen ten acompaña, alén de estar... hai que sentir!
Isto non é fusilar un libro… imaxino que a maioria xa o lestes pero sempre se pode volver, he he. Cando o lin por primeira vez entrei noutra dimensión… aquelas loucuras podian facerse? Co tempo souben que non só se podian facer senón que, nalgúns casos, eran estratexias máis “seguras”. Sempre vou subliñando o que me motiva de cada texto e mesmo escribo nun folio notas que logo quedan metidas entre as follas, este é o texto daquelas follas que recupero e comparto, notas feitas hai 20 anos que, humildemente, non son máis ca un resumo ao meu rollo dalgunhas ensinanzas deste manual que, para min, supuxo un antes e un despois. Se non o lestes e queredes ser alpinistas fáltavos unha lectura mais,  como di o mesmo libro: non é un manual para principiantes!!
APRENDE E EDUCATE: A estratexia está máis alá da técnica, a técnica está máis alá do equipo… A experiencia non ten atallos e necesitámola para construír un sexto sentido que nos permita saber ata onde forzar, con intuición e prestando atención aos detalles, neste sentido temos que coñecernos a nós mesmos/as, a nosa personadidade é a que nos ten que salvar do autoengano. Todo está na mente e as boas leccións só se aprenden dos propios erros.
A velocidade é sinónimo de seguridade: en montaña a máxima é “non deixes de moverte”. A experiencia daranos confianza en nós mesmos/as, e presisamola para abranguer os nosos retos máis duros. Os fracasos son os grandes amigos da experiencia, son problemas que solucionar mentres nos retiramos e temos que comprendelos cando estamos na casa.
A MANEIRA DE ENTENDELO: na montaña actuamos como un enxeñeiro/a ou como un/unha artista? Hai que ter algo dos dous, planificar matematicamente todas as variables como fai o enxeñeiro e ter a capacidade de improvisar e recoñecer intuitivamente por onde vai a vía, dun só vistazo, creando a cada instante como o artista. Nunca o poderemos controlar todo, temos que aceptar iso, loitar contra a cesión do control nalgúns casos só nos pode levar ao medo, e se non asumes o medo ás veces entrarás en pánico, se chegas a isto, se non podes pensar, estás morto!
A diferencia entre os alpinistas soe ser a vontade de cada un, as grandes vontades se forxan tendo experiencias duras e aceptando que o sufrimento é parte do xogo. A experiencia sempre será a nosa mellor defensa, danos unha serie de ingredientes que van desde detectar problemas a imaxinar solucións, creando un instinto ou intuición que non se pode aprender en ningún manual, un instinto que nos axude a diferenciar entre as situacións nas que tivemos sorte e aqueloutras nas que solucionamos os problemas con capacidade.
Precisamos confianza, sen ela non hai futuro. A montaña intimida ata aos escaladores máis fortes, sexamos homestos nas nosas ambicións... e entendamos e traballemos as nosas debilidades. Hai que aprender a fracasar antes de quedar sen recursos, e non renunciemos ao autocontrol, aínda que non sempre está na nosa man, nestes casos usaremos os nosos reflexos, e a intuición, para tomar decisións.
ENTRENA: a nosa mente é quen goberna ao corpo. Entrena o teu corpo para que a mente estea saudable, están moi relacionados; a montaña porá a proba as mentes e os corpos máis preparados. Entrena a forza e a resistencia, e crea as túas estratexias para beber e comer adecuadamente.
CONSTRÚE O TEU MÉTODO, repasa e revisa tópicos, aínda hoxe en funcionamento, sobre o equipo, aprende a vestirte para cada empresa e leva só o material adecuado respectando a lixeireza, faite co teu sistema e aprende da experiencia a rexeitar todas as capas e os artificios que non che aportan nada durante as escaladas.
A TÉCNICA ten como finalidade que sigamos vivos. A velocidade é seguridade, cómpre ser maduro/a, manter a atención e saber de autorrescate, primeiros auxilios, aclimatación á altura e ao territorio, o alpinismo é perigoso e para poder ter algo de seguridade cómpre manter un equilibrio de todos os coñecementos e experiencias… e hai que estar atento para que ese equilibrio non se rompa. E para mantelo, algo fundamental é o compañeiro/a, o éxito ou a supervivencia son a suma das vontades da cordada. Nunca arruinedes unha vía por ir cun mal compañeiro/a, as vibracións boas, e as malas, transmítense pola corda, cando o cansancio e a incertidume nubra a nosa capacidade de toma de decisións, permanecede atentos ao voso/a compañeiro/a, isto aumentará a seguridade e a produtividade da cordada, o egoismo e individualismo transmítese e réstanos eficacia, hai que ter madurez e deixar a pubertade en casa!!
SUBIDE con seguridade pero facédeo ás presas, usade todos os trucos que saibades para ir rápido. O autor ensinanos uns cantos recursos que ás veces só agudiza o enxeño, os vivacs son parte do xogo, por iso tamén nos conta certas experiencias que nos poden axudar. BAIXAR desgasta moitisimo, por iso tamén cómpre ter todos os argumentos e trucos para destrepar ou rapelar con seguridade, principalmente cando imos cansos, cómpre dominar todo tipo de ancoraxes e saber manexarte coas cordas. Se te podes baixar de calquera lugar terás un trunfo sempre na man, pero isto é algo moi complexo nalgunhas montañas!
Usade as montañas para crecer como persoas e propoñédevos unha evolución, non deixedes de aprender de vós mesmas/os, madurade, evolucionade e sede honestos convosco, gozade dun mundo novo porque NON TEN QUE SER DIVERTIDO PARA QUE SEXA DIVERTIDO!!!

Mark F. Twight

xoves, 19 de marzo de 2020

Riglos. Mallo dos Clérigos: Sin Perdón

O tempo corre tan rápido que saltou os límites da realidade, a nosa existencia acadou tempos de confinamento por toxina microscópica, o realismo máxico saltou dos conceptos para explicar o mundo a ser axente patóxeno real. A narrativa da fantasía cunqueriana domina o escenario e en Macondo algúns temos, finalmente, tempo para escribir no blog, porque o tempo decidiu pararse e Ursula espera sentada con Jose Arcadio, baixo o castiñeiro do patio, a que a árbore e o seu compañeiro recuperen a cordura. Perdoade o peñazo pero Pedro Paramo ou Como Agua para Chocolate fixéronse virais e acadaron conciencia máis alá da explicación da realidade alterada, a maxia alcanzounos... finalmente somos literatura!
Horas de encerro nas que recupero espazo para escribir, ese espazo que me permite seguir na montaña estado diante do computador. Despois de varios anos recobro fotos dun rutón aberto por Toño, Manolo e Fernando: Sin Perdón. A Parede dos Clérigos non é moi coñecida en Riglos máis, dentro da modestia, non ten nada que envexar a outras pois é unha pequena Visera. Toño lioume para irlle dar un pegue, e saneala un pouco, porque acababan de abrila e todavía non a tiñan encadeada (nas fotos aínda saen as cordas fixas que tiñan postas), suamos algo de tinta, gastamos todo o magnesio que levábamos e saímos voando con algún bolo... pero foi toda unha experiencia. Ruta moi recomendable e onde hai que ir algo posto en Riglos se non queredes padecer penurias, he he. Déixovos unhas fotos...
Toño no diedro do L1, aínda sendo un grao humano habia que ir fino, 6b, boísimo! Vense en toda a vía as cordas fixas que deixaron para probala e limpala!
O L2 é continuidade pura, 7a.

O L3 tamén era moi contínuo pero tiña unha sección algo picante onde debías saber a secuencia... e que bolos pillar, 7b.

O L4 era humano ata que te metías na zona gris, levade un estribo para saír dese desplomaco, 6a+/Ae.

Mellor baixar andando como se fose da ferrata! Nós tiñamos as cordas fixas e usámolas porque vaia desplomón para iso de "rapela como poidas"! uffff!!!

Magnífico bosquexo de Fernando Cobo



venres, 7 de febreiro de 2020

Ecríns e Aosta: Xeo alpino co ENAG... en tempos de cambio climático!

A semana de xeo proxectada co Equipo de Nov@s Alpinistas Galeg@s (ENAG) estivo completa, escalamos fervenzas míticas e recoñecimos un contorno espectacular, xeo para pinchar hai... sen ningún luxo, as clásicas e aínda así xustiñas, as condicións foron servindo para cumprir co programa de tecnificación, basicamente fixemos o que procurabamos nesta viaxe. Os deportistas coido que gozaron e, alén diso, tivemos uns acompañantes de luxo: Alex e Alberto que nos acompañaron desde A Coruña e Toño desde Riglos. Eramos un equipaso e, no que a min respecta, gocei da semana... pena de máis xeo pero.... con Josito ao lado sempre se está a gusto, he he!
Comezamos por Ceillac e seguimos por Cervieres e Fournel, os vales clásicos onde escalar eran estes porque Freissinières estaba pelao, en Les Orres practicamente nada, algún dia dedicámolo ao esquí de montaña porque había unha neve excelente e repetimos visita a algúns destes vales. Escalamos todos os dias excepto o día de descanso activo que foi de esquí, así que non hai queixa. Despois da semana co ENAG Toño e eu seguimos camiño para Cogne, onde parecia que pola altura e condicións podería estar mellor... nin falar! escalamos fevenzas e pasámolo ben pero tampouco daba para moito, alén de que pillamos a molladura máis grande que agarrara nunca nunha cascada, sempre gozando...
No Chalet de Jacques (Vigneaux). Equipaso!!!

Abrindo pegada para chegar a Sombre Eros, dixéronos que case seguro que fomos os primeiros en escalala este inverno. Flipante!

Ronan en Sombre Eros, estaba máis recia do habitual

Ao baixar fixemos Les formes du chaos

Josito en Vermicelle, estaba relativamente cómoda.

Alberto escala Easy Rider por diante nosa!

Alberto e Álex... Bonita via encaixonada!!

Xogamos en Cervieres

Comezamos con Ronan en Cascade du Bourget

Eloy en Ancrage de Dent.

Marcos en Petit Bourget

Alberto en L´Tube, estaba cordado por baixo e fixemos unha polea porsi...

Josito arañando as ferramentas en Plus t´es rigide, plus t´es risible
Como traballan o esqui en Francia ehhhh, todo para os rapaciños!!!!
Aproximando en Fournel... equipaso!!!
Eloy descubrindo o xeo de Le monde des glases
Ronan no último longo da mesma vía, ao final saíunos un bo día de escalada!!!
En Davidoff... baixando!!!
Espectacular Delicados, talvez a mellor fervenza este ano en Fournel.
Dia de esquí por Cervieres, comprobación de ARVAS!

Neve espectacular... unha gozada que se atopa poucas veces nas nosas montañas!
Un día magnifico!!
Subimos ao Poggio Carabinieri (2209) e ao Fournier (2424), coido que sobre 1500 mts de desnivel positivo. Ao fondo a Barre des Ecrins!!
Descenso de gozar... seseando!!!!
Xogamos en Cogne, a vila estaba preciosa duns días atrás nos que nevara!!
Repentance Super, a mellor fervenza que catamos este ano, o problema foi a calor... e a ducha de auga que pillamos!!
Toño subindo o L1, estaba parecido á outra vez que a fixera, coliflores e laxes enormes que tiraban para atrás e que habia que traballar.
Toño comeza o L2, cada vez cae máis auga pola fervenza!!

Eu na reu, como unha cova que se forma no medio da fervenza... estaba protexido da auga!!
Toño métese no medio da cascada apañando unha ducha de litros e litros... cando eu cheguei a ese punto a auga corríame polos brazos abaixo, notábaa enchoupándome os gallumbos e... cando cheguei á R2, onde estaba Toño, unha bota facia chof chof!!!

Rapelamos e marchamos correndo para o coche, e á ducha, porque estabamos completamente empapados e conxelados!!

Ao día seguinte no L1 de Il Candelabro del coyote, algo xusta pero en perfecto estado!!

Toño no L3, pola dereita estaba fácil pero iamos buscando cachondeo!! e había traballo por estas colunnas!!
Un rápel polo seu sitio!!! he he!!!

Ese día fixemos doblete, ao baixar atacamos a Cascata di Lillaz, unha barranca de moitísima auga con varios resaltes fáciles, o máis interesante o primeiro que vedes na foto!

A barranca é moi bonita, só por iso merece a pena. Hai que ter coidado de non meterse perto dos buracos que forma a auga no xeo (hai moito caudal), se rompe o xeo e te chupa a auga por dentro del... mal asunto!!

Tiñamos intencion de ir a Pattinaggio artístico (entrando pola esquerda) pero esa mañá caeron mais de 20 cm e ameazaba con seguir... marchamos para Chamonix, pero iso xa é outro conto...