martes, 7 de agosto de 2018

Aresta integral do Pico Cristales ao Balaitous

Espectacular e preciosa actividade pirenaica, unha auténtica marabilla cabalgar esta aresta perto das estrelas! Descoñezo a razón pola que non fora antes, talvez porque me tiñan convidado a facer Diablos ou Costerillou... mais cando navegas polos ceos interesa que a travesía sexa unha aventura do tipo de cruzar algún oceano, un gran azul! Levaba todo o mes vixiando as tormentas para subir ao Piri, a primeria estratexia, que é a máis común, era saír do refuxio, facer as arestas e baixar no día (entrando polo Bco. de Respumoso -camiño normal da Brecha Latour- e accedendo á aresta polo oeste, por unha das canais anteriores á forcada do Canino), porén falando con Martin convenceume de que molaba ir durmir ao Balaitous... era a segunda estratexia... deste xeito podíamos entrar polo Bco. de Respumoso e facer a integral da crista do Diablo (podedes ver este acceso e unha descrición da crista no blog de Óscar: guaravertical). Pero como non hai dúas sen tres... todo foi cambiando...

Pois iso, finalmente a plan definitivo mudou completamente e coido que foi o máis axeitado, fomos durmir á cima do Pico Cristales, porque no refu non había sitio (un vivac cinco estrelas, realmente recomendable), fixemos toda a aresta e baixamos pola Gran Diagonal a durmir ao pé do ibón de Arriel Alto, compartindo parte da aresta e este último vivac con Velasco, Marco e o EJAM que andaban por aló como auténticas motos. Finalmente moi ben acompañado con Pablo e Anxo, dous titáns, novos pero con gran proxección alpinística se seguen tan motivados... a mocidade vén apretando!!
O noso foi horario caracol pero cóntovolo máis ou menos para que teñades unha referencia: 
O primerio día xa tivemos algo de rosca... subimos ata o refu en 2h e continuamos ata o Pico Cristales pola rota normal... outras 2:30h e cunha parte final ben dura para as pernas (pero o vivac merece moitísimo a pena). Hai auga a 10mn de destrepe nos neveiros que quedan ao norte.
O segundo día tardamos 10h en chegar ao cumio do Balaitous. Os tempos repartímolos entre 1h que nos levou enlazar o Pico Cristales coa parte da crista do Diablo pola que se soe acceder desde o oeste (destrepando ao norte e cruzando entre a rocha e a rimaia), na crista do Diablo debemos botar unhas 3h, na crista de Enmedio (que é a que une as dúas arestas... da que ninguén fala pero é moi aérea, algo máis rota que as outras e bastante espectacular) botariamos como 2:30h e, finalmente a aresta de Costerillou levaríanos como 3:30h. Desde a cima do Balaitous ata o ibón de Arriel Alto unhas 2h longas de descenso... tensión por se atopabamos neve na baixada (parece que ninguén o tiña nada claro pero finalmente nin gota... o normal nesta época) e uns vivacs caralludos altamente recomendables ao lado do ibón de Arriel!!! Penso que cunha corda de 50 mts, un xogo de totems (micros e friends ata o nº2) e cintas longas teremos suficiente material. Bua... despois deste rollazo déixovos cunhas fotos... tamén podedes ver a descrición do blog de pablovelasco.
Alucinante vivac no cumio do Cristales
Espectacular posta de sol con todo o que tiñamos que cabalgar ao día seguinte!
Anxo e Pablo destrepando do Cristales para buscar a conexión coa crista do Diablo.
Sen crampóns mellor non pisar neve, he he!!
Metidos en faena... por embaixo Marco e o EJAM entrando na aresta!!
Preciosa! Marco perseguíndonos!!
Aérea!
Espectacular!!
Os meus compis gozándoa!!
Cabalgando poloas estrelas...
... e dun rápel a outro!!
Despois da Torre de Costerillou e dunhas trepadas típicas a dificultade decrece!!
No cumio do Balaitous... e na mellor compaña!!!
Descendendo pola Gran Diagonal
Algo máis ca un vivac... case un refuxio!!!
Antes de regresar unha visita rápida a Riglos... Pablo comezando a entrada directa á normal do Puro!
Fotazas de Pablo co angular na cima do Puro!!! Anxo estaba con Manolo na Zulú,  un pracer amigos!!

luns, 9 de xullo de 2018

O Torozo: Galayos + Gran Diedro + Los Amigos

Levaba anos sen ir ao Torozo e non sei por qué, é cómodo de acceso e sempre tirei boas sensacions dun risco emblemático para os habitantes deste val máxico do corazón de Gredos. En San Estevan estaban de festa e, na rúa, un home vendía varios libros da súa autoría, a poesía e narrativa mesturábanse na súa mesa, el contounos que os conflitos durante a guerra civil foron moitos na zona, e en concreto no Puerto del Pico deuse unha lea ben importante, e mercámoslle un estudo que fixo sobre a cuestión, o libro chámase Covalverde e o home Santos Jiménez, e comeza falando do Torozo: di que desde o val... "se ve siempre encima el risco, elevándose sobre los pinos, los olivares y las viñas, como alas de piedra despegadas que se fueran a a lanzar sobre el valle, protectoras y amenazantes a un tiempo. Las gentes del campo y los pastores leen la hora en sus sombras." Eis a esencia dos habitantes do val, velahí o Torozo das néboas e as lendas!!!
Xuntarme con Martin e Josele é unha relixión... sempre rezamos e alabamos ao señor por facernos participes dun bocadiño de paraíso, simple desconexión e risas das boas, algo de humilde felicidade... O primeiro día fixemos a Galayos e repetimos pola tarde no Gran Diedro, e o segundo a via de Los Amigos... e para casa que había viaxe. Cóntovos algo das tres vías:
Galayos: boa vía que comezamos pola variante do espolón de placa pedriceira (aconsellable), e que continúa por fendas e placas fáciles e bonitas, recomendable para iniciarse no Torozo.
Gran Diedro: rota clásica e fácil para rematar un día glorioso. Fendas e diedros preciosos de grao baixo, para gozar con todos os sentidos.
Los Amigos: magnífica rota que adquire algo de carácter nos dous últimos longos, co grao máis tipo galayos e que nalgún momento te obriga a ir buscando a rota, alucinaredes moito no longo do diedro perfecto e a travesía fina, póñanlle o que lle poñan nos bosquexos ese longo non baixa de 6b, e, para rematar o xogo, un A1 no que sacar algo de oficio e que se parece máis a un A2, en fin... preciosa vía e moi recomendable!!
O Torozo: risco no que se len as horas desde o val!!!
Josele comezando a Galayos, tres longos plaqueiros que recordan á Pedriza, 6a.
Era o día do Orgullo Gay asi que Josele se puxo uns pantalóns adecuados e como pasara alguén lle tiraba os trastos, he he, Aqui no L2, 6a.
Martin no L4, para gozar relaxadamente, V.
Josele chegando á R5, un longo ben bonito, 6a.
Martin rematando o L6, V,  unha trepada de 70 mts de IIIº nos levaría ata o cumio

Baixamos a canle e buscamos o comezo do Gran Diedro, Martin comezando... vese ben que é un gran diedro!"!!
Outra rota cómoda e superdivertida, aquí no L3, Vº.
Deixárome o diedro perfecto para gozar da escalada, V+. o L4 é o mellor da vía sen dúbida!!
Ao día seguinte fomos a Los Amigos, Martin comezando entre árbores... por aí vai!!!
Mentres unha planta con especto de antroido nos miraba como destornillándose!!
Este é o final do L1, o grao aqui xa conta de forma diferente, é IV+.
No L3, un Vº ben bonito!
No L5 alucinas con este diedro, vertical e con canto pero de pés finos, unha marabilla! só o diedro será 6a?
Pero o longo continua cunha trave de antoloxía, fina fina, en conxunto o longo non baixa de 6b pero é realmente precioso e dalle algo de carácter á vía.
O último longo é A1, pode que o collera mal porque para subirme a esa placa e chegar ao segundo pitón pasei un apretón, en fin...
Ainda así a saída parécese máis a un A2 que a un A1, levade un totem azul (ou similar) e un entalador do nº1.
Enorme pracer camaradas!!!
Desde o cuimio, sempre vixiantes!!!

xoves, 24 de maio de 2018

Roques del Masmut: Danuta Lato + Barrufets

Retomo o tempus fugit da pascua pasada para contar uns días de viaxe con Manu e Toño na procura de actividade invernal, ou primaveral, ou... en fin... na procura de actividade! Neste ano de climatoloxía atípica, e moitísima neve, comezamos a pascua buscando de algo de xeo que non estivese enterrado e un pouco de esquí. Despois de darlle á cabeza, empezando pola inventiva creativa ata chegar ao realismo máxico, coa intención de atopar algo de xeo vertical que non estivese tapado pola enorme cantidade de neve... acabamos no clásico tunel de Bielsa, he he, e fuxindo das nevadas primaverais chegamos ata Benasque. Finalmente o mal tempo foinos levando cara a rocha e acabamos en Els Ports e Masmut, na liña que separa administrativamente, que non culturalmente, Aragón e Catalunya. Demos voltas máis fomos trunfando e facendo actividade todos os días. Tamén lle podedes botar unha ollada a damegravedad.
As vías que catamos en Masmut coido que son dous bos modelos do que podemos encontrar neste lugar... rocha mediocre por momentos e algo de aventura para alimentar o espírito. A Danuta Lato sitúase en El Sombreret, na parte inferior de Masmut, co selo de denominación de autor inconfundible e humanizada pola calidade dos seguros desde o reequipamento, aínda así mantén certo carácter, principalmente ao final do L1, moi recomendable. Bosquexo por cortesía de Armand Ballart.
A Barrufets é fantástica, via de fendas continuas para gozar se che gusta este tipo de escalada. Clásica por dereito situada na Proa de Masmut, dentro da colección das barrufets abertas por todo Catalunya e con denominación de orixe nun conxunto de excelentes alpinistas que, durante os anos oitenta, marcaron gran parte do ritmo da escalada en rocha nestes anos de evolución e aventura. Magnifica, hai un pitón no L2 que precisa unha maza urxentemente... bo bosquexo de Korkuerika.
En Bielsa, Manu dándolle unha polea á Princesa... a Dorada tapada pola neve estaba toda podrida... case o mellor que habia para escalar era a esta vía, pero habia neve como para tapar a primeira chapa!!
Toño en Ardonés, sacando brillo ao que, naquel momento, era un xeo xeneroso para o que había pola zona
En Masmut, comezando Danuta Lato. Os meus compis no L1, 6b.
Manu iniciando a enorme trave do L2, V+.
Manu sacounos a corda e seguiu facendo travesía no L3, IV+.
Bonita fenda no L4, e había que darlle!!! V+.
O L5 dá bastantes voltas para sair por unha panza inmunda cun párabolt "santísimo" colocado no seu sitio!! 6b.
Xogamos na Barrufets... Toño quentando músculo na fenda de inicio, 6a+. Moito vento, pasamos un frio do carallo ao inicio da vía!!
O L2 comeza cun A1 moi desplomado (cun pitón solto apoiado por palanca que precisa unha maza caritativa) e segue por unha fenda de 6a caralluda, levade os pedais!!
Toño segue agarrado á corda neste terceiro longo de V+
Precioso o L4, comezamos aceirando nun paso bruto pero logo unha fenda de 6a faranos gozar a gusto.
O L5 percorre unha cheminea de libro caralluda, V+
Ao día seguinte fomos a Les Moles del Don, en Els Estrets, Manu plaqueando en Obsessió Continua, grao ben apretado!!!
Ao baixar fixemos o diedro de Sam Belluga, moi bonito porén a parte final, alén de rota, resultoume difícil e de colocarse moito. Unha foto desde o camiño, cunha cordada comezando o diedro mestres eu espero polos meus compis!!