martes, 20 de setembro de 2022

Graofilia: matemáticas puras para definir a metafísica

Voume meter na lama. Falar de grao hoxe en día é algo delicado, non sei cómo vou saír desta sen levar unhas calucadas, seguro que merecidas, mais... como este é o Recuncho de Pensar, imos ver como andamos o colectivo "escalador" e o colectivo "muros que se escalan" na nosa relación, no coñecemento mutuo e nas -filias (simpatías) ou -fobias (temores) que se establecen entre nós. Finalmente temos que entender que o grao non é máis ca lectura dun esforzo e dunha habilidade, codificada nunha linguaxe que todos poidamos entender, non é máis... nin menos!!

Para un escalador/a as vías teñen alma na sua beleza intrinseca mais ,principalmente, a singularidade reside no tipo de movementos que nos obrigan a facer, ou na forma de protexernos (principalmente nas vías de aventura)... porén o produto final chamado VÍA ten un proceso complexo, como se fose viño, hai que plantar a cepa, sempre segundo o tipo de chan e a varieade máis adecuada, decidir o momento da vendima e darlle os cariños propios de fermentado, trasego e embotellado de cada quen... iso sen esquecer que nas empresas vinícolas o "químico" é un dos traballadores máis importantes. Aínda que non deberá ser así, a realidade é que, alén do muro onde se atope unha vía, o resultado final depende do terreo, e debería respectar a cultura propia de cada zona, pero tamén pode estar afectado polo equipador/a e a súa visión de como resolver a seguridade e as secuencias que a súa imaxinación e o seu coñecemento lle permitiron ver. Como co viño, o "sabor" depende de moitos factores!

A que sabe unha escalada? pois a nada! Pero percibimos detalles que nos chegan a través do sentidos, o tipo de agarres, a súa disposición e os movementos que executamos, o esforzo físico, a pericidade na economía dese esforzo e na destreza de cada un/unha, o que chamaremos intelixencia técnica e/ou experiencia, e outro tipo de factores como o escenario e a seguridade percibida, estes últimos afectan a un condicionante que ás veces se esquece en escalada: o factor mental. Sabemos que é outro aspecto fundamental e, pórén, obviamolo en moitas ocasións, talvez pola simple razón de que é moi dificil aceptar compartir o medo; baixámonos dunha vía porque non estamos preparados mentalmente para realizala, pero compartir ese tempo íntimo de debilidade co compañeiro/a de cordada é un exercicio de humildade para o que esta sociedade non está, en xeral, preparada. Só a experiencia nos permite tomar estas decisións en equipo, coa seguridade de coñecer múltiples terreos e de ter múltiples experiencias próximas ou similares.

E por qué solto todo este rollo? para que sexamos conscientes de que unha VÍA é un produto que ten unha feitura (a súa beldade ou "sabor") que depende de multiples factores, algúns intrinsecos e outros construídos pola man do/a aperturista ou equipador/a. O grao é unha destas creacións, talvez a que ten os cimentos máis febles, e porén é a que consideramos máis importante. Sabemos que o grao dunha vía é unha percepción subxectiva, relaciónase co esforzo físico e co tipo de movementos ou cantos, pero traduce iso todo a un número que está valorando un momento e un estado fisico e mental, esá pois no ámbito da especulación do escalador, como se nos poidese dar todo o coñecemento da vía, iso en filosofía chámase metafísica. 

O grao é importante para coñecer os nosos límites, motivarnos e, principalmente, para ter unha referencia de onde imos meternos, pero é enormemente subsectivo. Escalamos en placa, desplome, fenda, en granito ou caliza, os seguros están lonxe ou cerca, eres alto para chegar a un canto ou non sabes onde meter as pernas longas nun paso concentrado... as variables son tan grandes para abranguelas coa simpleza das matematicas que resulta imposible separar o grao do ámbito da especulación, aínda habendo consenso sobre a proposta de grao sempre estaremos no círculo que sobrepasa os límites do obxectivo. A realidade é que escalar é un deporte, un xogo valorado na destreza fisica e técnica, é imposible darlle valor real ao terreo onde xogamos cunha simplificación coma o grao. Pero esa parte insondable do noso deporte é unha caracteristica propia, necesaria para salientar a beleza da aventura que supón cada via e cada sección de movementos.

Necesitamos codificar e simplificar nun número, mais temos que saber que só é a nosa experiencia misturada coa nosa creatividade a que define o grao, movidos polo exceso ou defecto da nosa vanidade, ou por outros condicionantes menos confesables aínda. Gocemos das VÍAS e da súa beldade, e vaiamos a modo, gañemos a experiencia para escalar en todos os medios, crezamos en destreza mental e tomemos os números como unha referencia, así atinxiremos maior realidade nas referencias de grao, e salvémolo de egos porque nalgúns casos nos pode levar a confusións indesexables e perigosas. A honestidade é o mellor coñecemento, o grao é un elemento imprescindible que usado adecuadamente nos pode salvar dos perigos, porén se só o vemos como un número (ou sexa, un valor estable) o risco está garantido e, infelizmente, parece o camiño que nos están sinalando.
 
Non intentemos pórlle un grao á beleza nin ao "salvaxe" porque, por moito que atinemos, unicamente poderemos facer unha referencia aproximada. Só gañar experiencia e educar a mente achegaranos  á realidade, aínda que sexa de forma expeculativa. O demais són matematicas puras para definir a metafísica!!






mércores, 14 de setembro de 2022

Agullas de Chamonix: Pilar Cordier + crista Charmoz-Crépon

Retomando cousas... e facendo exercicio de lembranza, para continuar con este pequeno arquivo da memoria. Era o verán do 2021, hai xa un ano, e xuntámonos un pequeno grupo de colegas, cadaquén do seu canto, cadaquén coa súa arte e beleza, cadaquén co seu amor... concordamos ao pé das Agullas de Chamonix e, despois de rexeitar outras escaladas por dúbidas das condicións, nun mes de xullo de boas nevadas, decidimos que esta era a nosa vía. Aló íamos un grupiño de pasalo ben e botar unhas risas: por un lado Marco, Alberto e Miguel, por outro Pablo, P. Herraez e eu, non se podia ir mellor acompañado, un luxo!!

A primeira parte da ruta é o Pilar Cordier: 700 mts de granito, a gran clásica do lugar, cun grao máximo de 6b (obrigado 6a/6a+), onde hai que escalar en terreo de montaña típico e mola levar un bosquexo adecuado. Nós entramos pola rota orixinal, hai unha variante á dereita, talvez máis adecuada porque a orixinal pareceume rota e delicada. A ruta pode rapelarse desde a cima da Grands Charmoz. Escalada imprescincible!! A travesía Charmoz-Crépon unida á anterior precisa dun vivac (se eres humano) e sorprendeume a súa dificultade técnica, paréceme unha aresta de escalar con delicadeza e maniobrar coas cordas, con continuos pequenos longos e pequenos rápeles que nunca che permiten moita comodidade e cos que percibes que estás metido de cheo en terreo de aventura. En total unha actividade excelente. Déixovos uns bosquexos ao final tirados do libro de Damilano e colegas, facédelle caso, principalmete ao material que propoñen. Para nós foron como 2h a pé de vía, 9h de Pilar, 2´5/3h ata o vivac, e como 5/6h de aresta para regresar ao glaciar de Nantillóns, alén doutras 2/2´5h para descender o glaciar (rápel polo Rognon des Nantillons, pola esquerda salvamos as gretas en dous rapeles, senón son 5 ou 6)  Vexamos unhas fotos:

No Glacier des Nantillóns, ao pé do Pilier Cordier

No L1 da rota orixinal, saíndo da rimaia, como vedes estes dous primerios longos son malos e rotos

Máis enriba comeza o festival de granito brutal, debe ser o L5 o que esta facendo Alberto, nós estamos por riba, imos comezar o L6.

Pablo escalando algún deses longos

E o outro Pablo que segue tirando para arriba por esa sección de fendas e granito perfecto. vou excelentemente rodeado! he he!!

Os Pablo´s de novo, isto debe ser o Râteau de Chèvre. Dous "guides" coidándome e eu gozando!! he he

Pablete colle a corda e tira millas na sección intermedia da ruta.

E o outro pablo tamén gozando, he he,

Continuamos polos longos do escudo superior. Alberto, Marco e Miguel sempre perseguíndonos

Aí os temos... sempre por debaixo nosa.

Esta fenda ancha é o longo chave, levade o friend nº4 e o nº3 a man, e se levades dous de cada seguro que os usades!! he he.

Pablo nos últimos longos da ruta antes da cima da Grands Charmoz

Comezando a crista da Charmoz, Herraez sobe ata un spit pero finalmente parece que hai que baixar e ir á dereita porque por arriba vese moi cabrón. Ao baixar atopamos unha fenda que nos da acceso para continuar a crista.

Facendo o indio pola aresta á procura da brecha Charmoz-Crépon.

Á esquerda da brecha , do lado este atoparemos o vivac

Antes de descender vemos a aresta do Crepón, pola que andaríamos ao día segunte.

Descendendo á brecha, desde a brecha andando un pouco á esquerda (Este) antes da fenda Mummery, atoparíamos unha boa repisa para vivaquear.

No vivac, preciosas vistas pero pouca repisa para 6 persoas, algún tivo que durmir sentado... sempre gozando, he he. O mellor é que a primeira hora o sol acaríciate para que acordes con amor!!

Herraez comeza coa fenda Mummery, ia subindo e botando eloxios (e pestes) para Albert Mummery... vaia titanes que eran os avós.... asinando naqueles anos primeiras asombrosas como as do Dru, Brenva ou a Travesia do Crépon.

Pablo segue tirando de nós, imos facendo pequenas tiradas e rápeles, nada mellor que te xestione esta aventura un maquinón con miles de horas neste terreo. he he

Por aí andamos, xa nin sei onde.

Os rapeles sempre dirixidos ou con trepadas enlazadas, todo vantaxes!!

Alberto na cima do Crépon... preciosas vistas de toda a aresta que sae do Glacier des Nantillóns e te leva ata a Aiguille du Plan e finalmente á Aiguille du Midi... vaia course impresionante!!!!

Descendendo ao glaciar

Algúns rápeles e algo de destrepe te levan á parte alta do glaciar

Bosquexo do Pilar Cordier fusilado do libro de Damilano/Désécures/Laurent. Espero que non lles pareza inadecuado!!

Bosquexo da travesía Charmoz-Crepón tirado do libro de Damilano/Désécures/Laurent

 

 

 

 

 

 

xoves, 8 de setembro de 2022

Peñas de Prao: Tubullar Bells e El fin del silecio

Comeza o cole, momento de retornar ao terreo da fantasía e das lembranzas, momento de ordenar o caos e de perdernos na procura das palabras, do xeito de dispolas para que insinuen a beleza da montaña. De novo outras dúas vías en Penas de Prao, imprescindibles as dúas mais de estilos e conceptos completamente diferentes: unha moderna coa perfección das formas e de beleza absoluta, outra clásica onde tirar de oficio e sachar na leira. Son dúas, son impresionismo e cubismo da mellor feitura. Con Miguel, un espirito feliz co que é un pracer compartir aventuras.

A Tubullar Bells é posiblemente a vía de concepción moderna máis bonita que escalei en Penas de Prao, algúns dos seus longos son para enmarcar, de feito todos os longos son preciosos (exceptuando o último que literalmente é o lado escuro, fácil pero guarro) e algúns, como o L3, L4 e L5 deberían enmarcarse e colgarse no salón, obrigada en 6a/6a+; noraboa aos aperturistas por esta ruta tan boa. El Fin del Silencio é outra factura, só fixemos os seus 3 últimos longos, unha clásica entre as clásicas, de moverte entre pitóns e algo de suciedade, co material xusto para pasar e para tirar de oficio coa cacharrada, boa vía, aberta con estilo, obrigada en 6b. Deixovos o bosquexo das duas vias ao final da entrada, un por cortesia dos aperturistas e outro tirado de La Garrafa, que sempre fan un excelente traballo cos topos e a info. Vexamos unhas fotos.                                                         

Miguel no L2 da Tubullar Bells, un V+ precioso.

O meu compi saíndo do L3, un 6b magnífico!!!

Despois dunha transición descendente... o L4 é un canalizo/fenda ao puro estilo Indian Creek, en caliza!! un 6b de feitura brutal!! E ponte no inicio do L5 (sen foto), un 7a+ que arrinca baixo uns canalizos finos, de pequenos agarres laterais e pés complexos, para continuar progresivamente por uns nervos esculpidos polo demiurgo da escalada para que gozásemos da beleza incrible dos seus cantos.

Outra foto no L4 onde vemos a perfección da fenda.

O último longo, arrinca nesta placa pero logo métese nunha canle bastante guarra, V+. Esta vía coido que precisaría outra saída, concordando coa beleza do anterior, he he.

O topo, cortesía dos aperturistas. Vía moi recomendable.

Xogamos agora en El fin del silencio, este é o L1 despois da vira superior, un 6a de escalar.

Miguel no L2, travesía en placa fina, 6b.

O comezo do L3, último longo, un 6c/+ que hai que negociar ao inicio, e en travesía, con pés algo delicados.

Miguel saindo da trave cara o cumio.

Un pracer compañeiro!!

Topo de La Garrafa, moi agradecidos pola info que nos proporciona!!!

 

martes, 24 de maio de 2022

El Chorro, por vías equipadas: Zeppelin, P. Amptrax, Mar de Fuego, El señor de las tinieblas, Estrella Polar e Fanatik@s.

O Chorro munca deixará de estar de moda... e nunca será o sector de moda... Encántame escalar neste paraíso malagueño pola excelente rocha e as magnificas vías, mais sempre atopo outros condicionantes como o bo rollo xeral da xente e a convivencia entre o mundo deportivo e o clásico. A esencia está no chorro, aquí eramos hipies non hai moito, agora o Caminito aplicou o bussines na comuna, xa antes había grao, pero aínda non chegou a graditis, nin os gradus scultus, porén como diría García Márquez: "a sabiduría cheganos cando xa non nos serve de moito". Onde hai cultura de escalada vaise impondo o senso común, mesmo co escándalo comercial do Caminito.

A escolla da vías foi casual, talvez a única que nos quedou sen facer era a que máis pretendiamos (Rayito de luna) e á que non demos entrado pola altura do pantano. Todas son boas vías, algunhas de corte máis clasico e outras máis modernas, con desigual dificultude pero todas con algúns longos preciosos, con esta calidade de rocha sempre saen xoias en todas as vías. Salientar algunha placa da Zeppeling, algún longo de Mar de fuego (difícil de ler a vista pero brutal) e o 7a de El señor de las tinieblas cunha fenda preciosa. En xeral un verdadeiro pracer todas as vías, e a compañía, con Manu, e atopamonos alí con Rober e os colegas de Madrid, o Murci e amigote aventureiro, e de novo volvín a encordarme con Andrés que veu cun compi a facernos unha visita desde Morón. Pascua de cine no Chorro!!!
Manu na trave de Proyecto Amptrax (170 mts, 6a). Clásica do lugar!!

Chegando ao topo, co Chorro detrás!

Tivemos un dia de choiva e fomos facer bordillos ata As Encantadas

Brutal a parede dos Gaitanes. Lugar de fendas e cacharros!!

Manu comezando El señor de las tinieblas, xusto á dereita do El Poema Roca (vía de tres longos ata 7a)

O L2 é boísimo, fenda de conti preciosa

Ese día dobrete: xogamos en Estrella polar (280 mts, 6b), enlazando longos faise bastante rápido esta vía, Manu ao final do noso L1.

Preciosos longos nesta via.

E placas de escandalo.

Ao día seguinte a intención era pillar o cable, facer a tirolina e escalar Rayito de luna, levabamos o Camalot do 5 correspondente, fixeramos os deberes... pois non, o cable está algo roto e antes de chegar á tirolina pasaba por debaixo da auga, Manu mollou todo o que levaba no arnés, gatos incluídos e deu a volta co rabo entre as pernas!! moita auga!

A alternativa foi a unha vía moi boa, nas Frontales Baixas fomos a Mar de Fuego (210 mts, 7a). Como o día empezara mal pois equivocámonos de vía e fixemos unha que hai á dereita de 2 longos (tamén boa), ao final cambiámonos e démoslle finalmente a Mar de Fuego... hai días!!

Na placa de 7a de Mar de fuego, longo apretón, difícil de escalar a vísta mais cinco estrelas.

Manu na mesma vía

Via moi recomendable

Ao día seguinte fomos á Zeppeling (300 mts, 6c+), clásica imprescindible, na parede dos Tres Techos, co "caminito" xusto enfrente... alí arriba vai...

A placa do primerio longo xa che indica que hai que despertar, he he.

Plaqueando nesa rocha curiosa

A Manu tocalle a trave de 6c+... aceirada...  parece factible pero está algo pulida e bastante sucia

Seguimos por placas buscando a nosa vía

Con algunhas agullas brutais chegando á aresta.

Mentres o bussines do caminito apiñaba a 500 camiñantes para facerlles fotos. A nós ese día debéronos sacar milleiros, alén dos berridos variados!!!

Meu coompi accedendo á aresta final.

Con algún pilarciño máis chegas á parte superior.

Último día no Chorro, Manu foise trepar co Murci e eu ateime con Andrés e un amigo, despois de tanto tempo un pracer volver escalar con Andrés.

Andresin, un pracer enorme!!!