venres 23 setembro 2016

Riglos: Vía Bolico + Quinta Chimenea

Facer cousas novas en Riglos sempre é posible, hai moito e moi comprometido, porén facer vías sen sufrir demasiado xa non é tan fácil, algunhas quedan e noutras haberá que comprometerse algún día. Neste caso trátase de vías que non teñen nada de especial, sen pretensións de ningún tipo, e cada unha ao seu estilo, mais as dúas merecen a pena, iso si... tanto no equipamento como na rocha pouco teñen que ver unha coa outra.
A Via Bolico camiña pola liña de rápeles modernos do Circo de verano, vía  de coleccionista mais interesante, sempre que leves uns metros escalados en Riglos, principalmente debido á mediocre calidade da rocha e aos distanciados entre seguros que hai nalgunha ocasión. O itinerario vale a pena e pódese continuar ata a cima por calquera das vías que parten desde a forca (collado) do Pisón, constituíndo unha actividade bastante interesante en conxunto. O bosquexo no Blog do pirata. A vía coíncide cos rápeles modernos de descenso polo Circo de verano, fanse perfectamente con corda de 70 mais debemos andar atentos porque son xustos, principalmente o primeiro.
A Quinta Chimenea é outra historia, actualmente recén limpa e reequipada. Cómpre felicitar aos reequipadores pola limpeza que fixeron permitíndonos gozar desta clásica entre as clásicas, actualmente retrochapada e sen posibilidade de aventura máis, unha vez pasados os primeiros metros, sorprendeunos a calidade da rocha e o bos que son algúns longos, principalmente o último. Bosquexo en suenovertical. Interesante levar dobre corda para o descenso, en tres rápeles de 60 mts sitúaste na base da vía.

Toño no L2 da Vía Bolico, por aquí hai que "tocar o bolo que está un pouco tolo", he he.

Coido que este é o último longo, chegando á forca do Pisón, seguimos "tocando bolo que segue estando un pouco tolo", como en toda a vía!
Superando o teito que inicia o L2 na Quinta chimenea, será un paso 6a+/b que se supera pola dereita.
Toño no paso, vas saltando chapas porque costa case máis chapar todo que escalar!
O último longo é bestial, unha cheminea superdesplomada con enormes presas que só sae V+.
"Aqueles chalados cos seus vellos cacharros", este aínda aguantaba!
A miña homenaxe a Riglos coa que para min é a rúa máis bonita da vila, a rúa Santa Cruz, fáltanlle unhas balconadas con flores!!!

martes 13 setembro 2016

Ansó: ¡Biba Fidel! + Nora hora ardi galdu hori?

Persoalmente non acho a comprender como non coñecía este lugar, parece mentira pero nunca subira trepar neste precioso val de Zuriza que vive entre a Jacetania aragonesa, Nafarroa e a Francia do soberbio val de Lescún, coas agullas de Ansabere dominando o horizonte. A única desculpa posible sería a nugalla, alén doutras prioridades, mais as calores intensas destes días levárome na procura de camiños de frescura e seguro que repito porque, polo que puiden comprobar, alén de múltiples e interesantes vías, en verán pódese trepar á sombra pola mañá e pola tarde cunha temperatura aceptable, só tes que escoller dun lado ou doutro da estrada. Para as vías laboriosas mellor buscar o entretempo. A rocha pasa de mediocre, con algo de verde, a longos excepcionais de rocha inmellorable sobre unha caliza gris que te transporta directamente á cordilleira Cantábrica.
As dúas vías foron abertas en solitario polo prolífico aperturista do lugar Luzio Egiguren, son vías practicamente equipadas pero ben abertas e onde hai que escalar. Un bo traballo que hai que agradecer!
¡Biba Fidel! vai na procura do espolón Solitario evidente que hai á dereita da parede de Espelunga... o inicio hai que buscalo un pouco e os primeiros longos están algo rotos, e son algo matogueiros, maís a cousa mellora cando comezas o longo do 6b+, entón todo vai mudando para gozar dun final magnífico sobre o espolón Solitario, coa mellor rocha que poidas imaxinar; levade un xogo de totems. O descenso pola barranca de Espelunga é algo penoso, primeiro debes contornar a parede por riba intuíndo un camiño de xabaríns e logo descender unha barranca na que nós fixemos 5 rápeles e demos algunhas voltas, hai que tomalo con calma e leva o seu tempo. Bosquexo en lanochedelloro, tamén podedes ver o descenso.
Ao día seguinte repetímos pola tarde na parede de Ur, esta vez escollimos Nora hoa ardi galdu hori?, a partires das 14:30h. xa lle dá a sombra, a vía gústounos bastante máis. Os dous primeiros longos son bos pero están algo sucios, despois hai dous longos de transición e logo comeza un pano de rocha fantástico cunha escalada preciosa e onde se poden liberar os A0 sen ser un grao excesivo -excepto no final do L1-. Vía practicamente equipada (nós metimos un 0,4 e un 1 en toda a vía). Descenso cómodo, máis longo, polas pradarías superiores na procura do GR que nos baixa á estrada, se tedes dous vehículos deixade un ao pé da borda que hai na saida da pista para evitar 1,5 kms de estrada ao regreso. Déixovos un bosquexo escaneado ao final desta entrada. Fotos...
Na Reu que hai por baixo do muro de 6b+. Aqui comeza o melor da vía.
O 6b+ é un paso a bloque con cantos romos e pés lisos.
De como os monos se suben ás árbores!!! he he.
Ao lonxe, o meu zoom pilla o espolón do Italiano, na Karmele unha cordada comeza a segunda parte da vía.
A parte final da nosa vía é moi boa
Os dous longos de 6b poden unirse, interesante para evitar unha reunión algo colgada. Toño en acción!!
Preciosos longos que unidos non superarán o 6b+/6c de conti.
Manolo gozando desa rocha estupenda!!
Xogamos na parede de Ur, Toño no L1 de Nora hoa ardi galdu hori? 6a/A0, o A0 onde vedes a última cinta nunha placa lisa á que non lle vin cor.
Agora no L2, se estes dous longos estivesen limpos serían moi bos!!
Despois doutros dous longos de transición comeza o mellor, este L5 sae 6a+/A0, o A0 é un bloque de arredor de 6c?
O L6 é outro longo magnífico, 6b.
Mais a xoia da coroa é este precioso L7, danlle 6b/A0 pero, aínda que pringuei nun paso, trátase dunha escslada en placa de grande calidade e que non sairá por riba do 7a.
Só este longo xustifica a visita!!
O seguinte é un A1 no que mellor fabricarse algún pedal, excepto o inicio que se rompe... o resto ten cantos para saír en libre pero moi duro
Este foi o bosquexo que levamos, despois de pasarlle o ferro, he he. No Camping tedes todos os bosquexos!!
A foto artística para o descenso... enormes pradarías de encantamento!!




venres 19 agosto 2016

Picu Urriellu (leste): El vuelo del dragón VS Cainejo

A beleza describe estas dúas excepcionais rotas da cara leste do Urriellu... caldos dos 80, probablemente do mellor desta cara, con atributos para exercer a navegación por placa de grande calidade e con pouco rozamento na corda, he he. Hai uns días Richar e un servidor fixemos El vuelo del dragón e gustounos moito; bastantes anos atrás, coido que sobre o 2002, escalei a Cainejo con Arturo e alucináramos coa elegancia da vía. Os bosquexos que vin de El Vuelo del dragón non lle facían xustiza, o mellor sen dubida en avigamo, mais outros mesmo confundían algunha sección meténdose directamente pola Cainejo. Certamente hai un par de zonas onde pasan moi preto mais tratándose de dúas xoias paga a pena díferencialas.
Nesta hipótese de confusión, na que nós tamén caímos no terceiro longo, funme fixando nos dous itinerarios e, xa na casa, revisei fotos vellas de cando fixéramos a Cainejo co obxectivo de confrontar as dúas vías, o resultado foi este bosquexo que espero sexa unha boa comparativa e sirva para  despexar dúbidas. As dúas liñas son boísimas... cando fixemos a Cainejo aínda habia que levar maza e pitonar 4 ou 5 veces no L6, agora iso non é necesario, persoalmente pareceume un rutón de gran beleza e ainda penso que é a mellor vía da cara leste; porén El vuelo del dragón tampouco lle queda moi atrás en carácter nin en beleza, e podemos rapelala ou continuar pola Nani ou pola propia Cainejo. As dúas deféndense soas e poden recomendarse aos amigos e amigas porque merecen moito a pena. O grao... digamos que fácil non está! Fotos...

En El vuelo... O zoom de Richar pilloume na última sección do L1, V+
O meu compi gozando destas placas perfectas chegando á R1.
Inicio do L2, Vº, navegación cómoda ata un nicho.
O mesmo longo desde enriba e cun modelo máis ghuapo! he he.
Nos inicios do L3, 6a+, neste punto uns metros á dereita están os spits da Cainejo, como non se ve outra cousa é fácil ir a buscalos, mais os da nosa vía son párabolts! Cómpre navegar un pouco máis de frente ata un pitón oculto, non o veremos ata que non estemos á súa altura nunha fenda horizontal. Despois xa veremos as chapas que nos levan ata a R3.
Richar chegando á fenda da laxe sobre a que se fai a R3.
O inicio do L4 é un muro fantástico, Vº, navegación vertical e con canto! Neste longo tamén nos podemos confundir, despois deste muro hai unha grande trave á esquerda ata un canalizo, se seguíramos de frente saíríamos polos spits da Cainejo.
As fendas son xoias da rocha que loitan contra o esquecemento producindo ao noso paso o "milagre das pedras florecidas". Lembrando o impresionante relato de García Márquez sobre os/as galegos/as e a descrición do Obradoiro, podedes velo en Viendo llover en Galicia: "la vegetación se abre paso por entre las grietas, en una lucha implacable por sobrevivir al olvido, y uno se encuentra a cada paso, como la cosa más natural del mundo, con el milagro de las piedras florecidas"
Richar saíndo dos últimos canalizos, con algo de carácter, e que se pillan despois dunha boa travesía á esquerda.
O bosquexo coas dúas vías, coido que nos arranxará dúbidas e servirá de guía.

luns 08 agosto 2016

Picu Urriellu (Oeste): El Cuélebre + Sagitario

Excelentes rutas que comezan por baixo dos Tiros e que viven nese universo de placa de gran calidade e, aínda que pareza palabrería doutras épocas, lémbrannos iso da arte da escalada de navegación sen GPS. Dúas vías onde gozar do Picu e da beleza da escalada de autoprotección, con algo de aventura e necesidade de ler a rocha, de dificuldade moderada mais onde cómpre escalar e construír a ascensión mediante a autoprotección e a procura do percorrido.
El Cuélebre é unha vía mágnífica con dúas partes ben difenciadas polos Tiros. A parte baixa obrigaranos a navegar por esa rocha perfecta de certa cor amarela e de tacto inmellorable, nos Tiros dous longos de transición, un deles moi roto, situarannos baixo un muro máis atlético e variado, onde escalaremos por diedros, bloques, fendas e muros alucinantes. En conxunto paréceme unha excelente vía, moi ben aberta e que, sen dúbida, debería ser outra das clásicas. Bo bosquexo de Korkuerika que se complementa perfectamente coas fotos e descrición de fernandozamora.
Da Sagitario que dicir... unha das vías de gran beleza do Picu, pena que remate nos Tiros. Moi ben aberta para gozar da navegación e con algo de "aire" de máis nalgún punto, principalmente no inicio da vía. O friend do tres é optativo mais no L5 hai unha zona algo expo onde entra nun buraco, un pouco forzado mais é o único amaño! De novo bosquexo de Korkuerica, aínda que coido que talvez sexa máis cómodo non unir L4 e L5, complementado perfectamente coa foto e descrición de fernandozamora. Reportaxe fotográfica completa!!

L1 de El Cuélebre, V+, nós ímonos á esquerda deixando de frente as chapas de Quinto Imperio.

L2 con saida en trave ata unha ponte de rocha realmente minimalista, 6a+.

Richar no L3, outra xoia deste muro, 6a+.

O L4, seguimos co GPS aceso e o barco en rota, V+.

Outra vista dese L4.

O L5 e L6 enlázanse perfectamente ata os Tiros, V+. Na R6 o que parecía unha Azulenta alpina andivo saltado arredor meu na procura dalgúns insectos ricos en proteina! Unha compaña do máis gratificante e que se mantivo mentres Richar subía os dous longos.

O longo de transición de IIIº despois dos Tiros, bastante delicado polo roto!!

O seguinte longo, un diedro de IV+ que, estando algo roto, mellora substancialmente.

Richar chegando á nosa R9, este longo de 6a+ é brutal!!!
O noso L10, é o clave! unha uña e un estribo son fundamentais para saír da sección inicial, despois hai que aguantar ata a reu, longo de continuidade, cheo de pitóns máis onde hai que escalar! A1+/6c+, din que en libre 7b+?
Richar na parte final dese longo, aínda que a rocha ás veces é dubidosa o longo é magnífico!

Navegando placas ata ligar coa canle de saida da Leiva, a que seica é a máis adecuada! Vº.

No cumio con Richar, qrande compañeiro e que ben o pasamos!!!

Na veiga a néboa loitaba incansablemente por tomar o lugar que o sol lle tiña reservado!

Xogamos na Sagitario, o L1 é algo cabrón no inicio, ata que chegas a unha ponte de rocha! o final é moi bonito, 6a.

Comezando o L2, 6a, placa ata que pillas unha babaresa preciosa!

Richar navegando polas placas do L3, V+

Boa foto chegando á R3.

O L4 é outra xoia, 6a.

Richar nos fantásticos canalizos finais dese longo, talvez o mellor aberto da vía.

O L5 ten unha sección algo expo, V+, o friend do tres pode sernos útil neste longo.

Unha cordada ataca o inicio superior de artifo da Leiva

Richar chegando aos Tiros despois de enlazar o L6 e L7, 6a+.

Último rápel para o meu compi, facer as mochilas e para embaixo!!!